Bir zamanlar Güney’deki Toros Dağları’nın tepelerini mekân tutmuş bir Yörük Mehmet varmış… Yedi yüz civarındaki koyun sürüsüyle, yörenin çalışkan ve hatırı sayılır Yörük ağalarından biriymiş… Sürüsünün başında biri yavru, ikisi dişi, dördü erkek olmak üzere, çok güçlü çoban köpekleri varmış. Sürünün etrafından kuş uçurtmaz; ayı, kurt, çakal, tilki gibi yırtıcı hayvanlar, bu sürünün uzağından bile desturla geçerlermiş…
Günlerden sonra, birkaç günde bir sürüden birer kuzu eksilir olmuş. Diğer tüm Yörükler gibi, Yörük Mehmet de bunu hemen fark etmiş… Yanına üç pilli el fenerini ve Lagant marka toplu tabancasını alarak, sürünün yakınında nöbet tutmaya başlamış. Lakin bir netice alamamış…
Bir gün eşi ve çocuklarına şehre iniyorum diye obadan ayrılmış. Gece vakti, üzerine esanslar sürerek, pabuçlarının altına keçe bağlayarak ve rüzgârı da önüne alarak, sürüsüne yaklaşmış. Hırıltılara doğru yürüdüğünde, kendi köpeklerinin hepsinin, bir kuzuyu aşağıya doğru sürüklediklerini görmüş… Arkalarından o da gitmiş. Devasa bir kayanın dibine varınca, hepsi birden kuzuya saldırıp, yemeye başlamışlar… Bu sırada üzerlerine ışığı çakan Yörük Mehmet gözlerine inanamamış; yavru köpek de dahil, hepsinin ağzı – burnu kan içinde sahiplerine bakakalmışlar… Sinirleri tepesine çıkan Yörük, belinden tabancasını çekerken, hepsi de kuzuyu bırakıp, obaya doğru kaçmışlar…
Yörük Mehmet ne yapacağını düşünüp, komşu obadaki yaşlı bir Yörük ağasının çadırına yürümüş. Sabaha karşı vardığı çadırda biraz soluklanan Yörük Mehmet’e, yaşlı Yörük ziyaretinin sebebini sormuş? Yörük Mehmet olanı – biteni anlatmış, kendisine akıl danışmaya geldiğini söylemiş…
Yaşlı Yörük; “Bak evlât, çoban köpeği kısmı kendi sürüsüne dadandıysa, erkek – dişi demeden, bunların hepsinin katli vacip olur! Sürünün başına yeni ve bu işleri bilmeyen köpekleri koyman lazım gelir. Önce birkaç iyi köpek bul, hemen diğerlerini bertaraf eyle” diye akıl verir…
Yörük Mehmet hemen birkaç köpek temin eder, kendi çoban köpeklerinden sadece yavruyu alıkoyup, diğer altısını birden bertaraf eder… Güzel günler yine geri gelmiş, herkes gidişattan memnundur…
Ancak, birkaç yıl sonra yine kuzular eksilmeye başlar. Takip eder, bulamaz… Hemen yaşlı yörüğe koşar. Olanı biteni anlatır. Ama, yaşlı Yörük Mehmet’e kızar; “Bak evlât; Yörük kısmı ihaneti sevmez, kabullenmez!.. Bizler burada yalnız ve savunmasız yaşayan insanlarız! İhaneti bir kez bağışlarsak, kendi sonumuzu hazırlamış oluruz! Ben sana bunların hepsini imha et demedim mi!? Sen yavruyu alıkoymuş, büyük hata yapmışsın! O da büyüyünce, yeni gelen köpeklere bu hırsızlığın lezzetini anlatmış, kendisiyle birlikte onları da yoldan çıkarmıştır. Gittiğinde göreceksin ki, bu kuzu hırsızları senin kendi köpeklerindir!” demiş…
Yörük Mehmet geri döndüğünde görmüş ki; bu köpekler de sürüden çaldıkları kuzuyu, yıllar önceki devasa kayanın altına götürüp, orada yiyorlar, onları yoldan çıkaran da, alıkoyduğu yavru köpeği imiş… Yani, yaşlı Yörük çok haklıymış…
Hırsızlık; emek vermeden kolayca kazanmak, sahip olmaktır!.. Bu yüzden herkese çok tatlı ve cazip gelir!.. Zati bunun için, bu iş dünyanın en eski mesleklerinden biridir ya!.. Siz siz olun, hırsıza asla yardımcı olmayın, bağışlamayın, onlara en küçük fırsatı bile tanımayın!.. Çünkü hiç bir hırsızlığın büyüğü – küçüğü olmaz!..
Helâl para kazanan, saklayacak ayıplı sırrı olmayan biri, -hele bu bir bankanın genel müdürü ise- parasını riske atar da, bunca hünerli hırsıza rağmen, getirir de milyon dolarlarını ayakkabı kutusu içine, elbise ceplerine, yatak odasındaki kasalar içine koyar mı? Alnı açık, yüzü pak bir şekilde götürür bankaya yatırır, o dakikadan sonra günlük faizini de takır takır alır, çok daha kârlı çıkar, daha da kazanır değil mi?
