İnternette bir fotoğraf gördüm: Çölde ölen küçücük bir deve yavrusu (Dorum) kızgın kumlar üzerinde, yanına diz çökmüş anne deve başını direk gibi havaya kaldırmış, ağzını olanca genişlikte açıp, çok küçükken ölen yavrusunun başına gelen bu ani ölümüne isyan ve olanca ünüyle feryatlar ediyordu…
İnanın içim burkuldu, tüylerim diken diken oldu, hemen sevgili eşimi çağırıp, fotoğrafı ona da gösterdim. İkimizin gözünden düşen yaşlar arasında şöyle dediğimi hatırlıyorum: “İşte, analık denilen şey bu olsa gerek!? Hani ya bu savunmasız yavrunun babası nerelerde!?”
Neyse, bugün size Şair Eşref'ten ve hayvanlar âleminden birkaç fıkra yazalım:
Eşek Paşa!..
Bir gün İzmir Valisi Kamil Paşa, yapılan bir şikâyet üzerine, şiirleri ve ağzı çok küfürlü Şair Eşref'i Vilayet Makamı'na çağırtır. İtiraz etmeden Valiliğe giden Şair Eşref, Vilayete geldiği zaman, kendisine Valinin encümende olduğunu ve biraz beklemesi icap ettiğini söylerler.
Valiyi bekleyen şair bir ara, konuşulanları aralık kalan kapıdan dinlemeye çalışır. O esnada Vali Kamil Paşa'nın, münakaşa edilen bir mesele hakkında; "O kadar da incelemeyin canım, ne de olsa milletimiz biraz eşektir, anlamazlar" dediğini duyar...
Bu sözlere fena halde kızan Şair Eşref, cebinden çıkardığı bir kâğıda şu kısa şiiri yazıp, oradaki odacıya, Vali hazretlerine verilmek üzere bırakır, sonra da çekip gider...
Valiye bıraktığı şiir şöyledir:
”Reddolunmaz sözü, ama eşşoğlu can sıkar,
Millete 'eşek' diyen eşşek herif bilmez mi ki;
Sadrazamlar da, Valiler de milletten çıkar!..”
Mısır sürgününden gelince İzmir'e yerleşen Şair Eşref, kısa süre sonra Bayındır Kaymakamı olarak atanır. Daha bir haftalık görevi sonunda, Cuma Namazı kılmak üzere camiye gider. Bir sürü çamurlu ve eski ayakkabılar arasında, Kaymakam Şair Eşref'in parıl parıl siyah kösele ayakka-bısı hemen göze battığından, vatandaşın biri onun yeni ayakkabılarını yürütür…
Namazdan çıkan Kaymakam Eşref sağa sola bakar, bir türlü ayakkabılarını bulamaz… İlçe halkı telaşlanır. Bütün cemaat seferber olur, ama ayakkabıları bulamazlar…
Halktan biri, İlçe insanlarını bu işten kurtarmak için bir yalan söyler ve şöyle der: “Biraz önce buradan bir deve kervanı geç-mişti. Ayakkabıları develerden biri yemiştir efendim” der…
Kaymakam Eşref'in bu işe pek kafası yatmaz, hemen orada şöyle bir dörtlük uydurur:
“Bayındır, Bayındır…
Bayındırlılar hayındır!..
Deve pabucu neylesin?
Bu bana bir oyundur!..” der ve caminin bir çift takunyası ile Kaymakamlığa gider…
Bu şiir sözlerine çok bozulan Bayındır eşrafı, onu bir Denizli İlçesine sürgün ettirirler…
Biz Yatağanlıyız bayanlar baylar… Sonuçta deveci milletiz vesselâm… İşte bu yüzden bizde deve muhabbeti biter mi? Alın bir deve öyküsü daha: Bir Ağanın devesi ölmek üzereymiş ve savrana Ağayı çağırmasını söylemiş. Ağa koşarak gelmiş ve baş devesi ona demiş ki:
“Sen benim develik hakkımı inkâr eyledin/ El kadar eşeği, başıma serdar eyledin/ Geç de olsa, ölmeden fikrimi söyledim/ Sana hakkımı hiç helâl etmedim/ Haydi şimdi başımdan s…olup gidin!” demiş?
Yazıyı okudunuz; beğendiniz veya beğenmediniz. Ama lütfen bana bozulup da “yok devenin pabucu” filân demeyiniz! Çünkü devenin pabucu yoktur…
