“Yıkın Heykellerimi!..”

Ülkemizin gidişatı ve çevremizde gelişen yeni olayları hepiniz artık biliyorsunuz… Atatürkçü şair Süleyman Apaydın da, bizim gibi gidişattan evhamlanıp, mecazi anlamda bir şiir yazmıştı. Her ne hikmettense, bu şiiri yanlış yorumlayıp, üstüne vazife olmayan hainler gidip yüce Atatürk’ümüzün heykellerini yakıp-yıkmaya başladılar, iyi mi? Şairimiz bunu demek istemiyordu ki!.. Siz lâfı nerenizden anlıyorsunuz bakayım eyy cahil sürüsü!?

Hiç birimizin aklı başında değil bugünlerde… Gerçi, Hâkimler Savcılar Yüksek Kurulu (HSYK)’nun, 12 Ekim 2014 Pazar günü yapılan seçimleri sırasında, bu seçim bu kadar niye tartışıldı ve gündeme getirildi? Neden bu kadar müdahale edildi, ben dallama da anlayamadım ya, neyse? Nereden aklıma geldiyse, şu meşhur şairimiz Süleyman Apaydın’ın güzel ve anlamlı şiirini defalarca mırıldandım…

Bu şiiri siz de yavaş yavaş bir okuyun, bakalım benim içine düştüğüm umutsuz ruh halini sizler de yaşayacak mısınız? Başka sözüm de, meramım da yok efendim! Buyurun, söz artık sizlerin ve yüce yargınındır…

“Yıkın Heykellerimi !..

Ey milletim,

Ben Mustafa Kemal’im,

Çağın gerisinde kaldıysa düşüncelerim,

Hâlâ ‘en hakiki mürşit’ değilse bilim,

Kurusun damağım - dilim,

Özür dilerim…

Unutun tüm dediklerimi,

Yıkın diktiğiniz heykellerimi !..

Özgürlük hâlâ,

En yüce değer değilse eğer,

Prangalı kalsın diyorsanız köleler,

Unutun tüm dediklerimi,

Yıkın diktiğiniz heykellerimi !..

Yoksa çağdaş medeniyetin bir anlamı,

Ortaçağ’a taşımak istiyorsanız zamanı,

Baş tacı edebiliyorsanız

Sanatın içine tüküren adamı,

Unutun tüm dediklerimi,

Yıkın diktiğiniz heykellerimi !..

Yetmediyse acısı şiddetin, savaşın;

Anlamı kalmadıysa,

‘Yurtta Sulh Dünyada Barış’ın,

Eğer varsa ödülü, silâhlanmayla yarışın,

Unutun tüm dediklerimi,

Yıkın diktiğiniz heykellerimi !..

Özlediyseniz fesi – peçeyi,

Aydınlığa yeğliyorsanız kara geceyi,

Hâlâ medet umuyorsanız

Şıhtan, şeyhten, dervişten;

Şifa buluyorsanız muskadan, üfürükçüden,

Unutun tüm dediklerimi,

Yıkın diktiğiniz heykellerimi !..

Eşit olmasın diyorsanız kadınla erkek,

Kara çarşafa girsin diyorsanız,

Yobazın gazabından ürkerek,

Diyorsanız ki; ‘okumasın kadınımız, kızımız,

Budur bizim alın yazımız’;

Unutun tüm dediklerimi,

Yıkın diktiğiniz heykellerimi !..

Fazla geldiyse size hürriyet, Cumhuriyet;

Özlemini çekiyorsanız saltanatın, sultanın,

Hâlâ önemini anlayamadıysanız millet olmanın,

Kul olun, ümmet kalın,

Fetvasını bekleyin Şeyhülislâmın!..

Unutun tüm dediklerimi,

Yıkın diktiğiniz heykellerimi,

RAHAT BIRAKIN BENİ !..”

(Şair: Süleyman APAYDIN…)

Görüyor musunuz dostlar, ben ne tuhaf bir adamım? Böyle zamanlarda her nedense aklıma hep; “Beraber Yürüdük Biz Bu Yollarda” şarkısı gibi; “Gemi gelir yanaşır/ İçi dolu çamaşır/ Şu İstanbul kızları/ ‘Recep’ diye ağlaşır” veya “Uzun ince bir yoldayım/ Gidiyorum gündüz gece…” türküleri gibi şeyler niye aklıma gelmez de, böyle şiirler gelir acaba? Tuhaflık bende mi, yoksa bu millette mi? Sakin KOŞAR…