Yeniden Herkese Selam

 Yerel gazetelere yazı yazmak zor bir iştir. Çünkü okurları çok azdır yazarın. Yazdıklarının bir kamu oyu oluşturması da dengesi bozuk bir terazinin tartısına  benzer. Eksik tartar, fazla tartar, ne olur bilinmez.

Kimisi için yazmak çok da gerekli bir iş değildir. Küçük yerleşim yerlerinde insanlar nasıl olsa birbirlerini iyi tanır.  O nedenle basının değer yargıları çok az kişiyi ilgilendirir. Kimin kantarının nasıl ölçtüğünü herkes iyi bilir çünkü.

Bazıları için ise yazmaktan çok kişisel çıkar önemlidir. “Var mı çıkarım? Ben ona bakarım..”diyenler çoğunluktadır. Herkesin bildiğini yazmak, ona göre abesle uğraşmaktır.

Ne var ki madalyonun öteki yüzü öyle değildir. Her bireyin ya da her toplumun aydınlanmaya gereksinimi vardır. Kişi oğlu öğrenmeye muhtaçtır çünkü. Kimisi tarihe meraklıdır,kimi fen bilimlerine. Kimide gezmek, görmek yoluyla öğrenmek ister. Öğrendiği şeylerle yetinmez onlara  yenilerini eklemek ister. Buna kendini yenilemek ihtiyacı da diyebiliriz. Kendini yenileme ihtiyacı duymayan  toplumlar,her açıdan gelişmemiş sayılılar. Beyinleri  kısırdır, düşünsel üretimleri düşüktür o toplumların.

Ne var ki kendini yenilemek isteyenler durmadan  bir şeyler öğrenme peşinde olurlar. Özellikle okumaya meraklıdırlar.Onların bu gereksinmelerini karşılamak için çeşitli yayın kuruluşlarında birçok yazar ,her konuda değişik yazılar yazar.

Bir yazara YAZMA denmez. Yazmayacaktı neden yazar oldu?  Yazmayan yazar ölü sayılır.

Diyeceksiniz ki ölmüş yazarlar da yazdıklarıyla yaşarlar. Çok doğru… Şair Yahya Kemal Beyatlı şöyle diyor:

“Ölmek değildir ömrümüzün en feci işi /Müşkül budur ki ölmeden  evvel ölür kişi.”

Bakın  şu işe… Demek ki dünyada iki türlü insan var: 1- Öldüğü halde yaşayanlar 2-Yaşadığı halde ölmüş olanlar.

Ne dersiniz? Yaşarken mi ölelim, öldükten sonra mı yaşayalım?

Herkese yeniden merhaba.