Geçenlerde ülkenin gidişatından yine uykum kaçtı da, her zamanki gibi soluğu mini kitaplığımda almıştım… Böyle durumlarda kimisi yattığı yerden koyun sayar, kimi gider çay demler, kimi pencereden gözüne kestirdiği gece manzaralarını izler, kimi alacaklarını yazar-borçlarını siler, kimisi de benim gibi ‘Belgesel Kitapları’ okuyarak uykusunun geri gelmesini bekler…
0 gün de elime değerli kardeşim Turgay Mutlu’nun 2016 yılında çıkardığı “Yatağan’da İz Bırakanlar” kitabı geçti… Şimdilerde kimisi ölmüş, kimisi hastalıklarla boğuşan, kimi de aynı yaşamına devam eden nice insanımızın o kitabın sayfalarında tekrar resimlerini izledim, söylediklerini okudum… Umuyorum ki Turgay Mutlu; o kitapta olması gereken nice insanımız hakkında yeni araştırmalar yapıyordur ve ileride bu kitabı daha da zenginleştirecektir…
Kitaba önsöz yazan büyüklerimizden sayın Prof. Dr. Şadan Gökovalı hocamız şöyle diyordu:
“…Bir ölümlü için ‘İz Bırakmak’ kadar; iz bırakanları, bu bıraktıkları izleri unutturmamaları da önemli bir görevdir!.. Yatağanımız için bu görevi, olanca çabalarıyla yerine getirmeye çalışan bir hemşehrimiz var; Turgay Mutlu… Ne mutlu ona ki, yaşadığı yere olan borcunu severek yerine getiriyor!.. Şaka bir yana, böylece kendisi de silinmeyecek bir iz bırakıyor!..
Cumhuriyet kenti Yatağan’a kimler hizmet etmiş? Adı, Köy Enstitüleri gibi silinmez olan Bahattin Uyar… Cazkırlar makiliklerinden çıkan bilim ve yazın çınarı T. Ayhan Çıkın… Yöre sanat ve kültürünü yaşayan-yaşatan Sadettin Özbek… Dönüp geldiği Karia’ya değeri ölçülemez hizmetler veren Hamdi Topçuoğlu… Özgün eğitimde biten görevini, yaygın eğitimle sürdüren canım kardeşim Sakin Koşar… Daha niceleri ve bir de Turgay Mutlu’nun bıraktığı, bırakacağı izler araştırılıp da yazılmalıdır!.. ‘Sıcak Yatağında’ değil, YATAĞAN’da iz bırakanlardır bu yazıya konu ettiklerimiz!..” diyordu…
Kitapta başka kimler yoktu ki; Atilla Totoş, Dr. Bedriye Gürkan, Prof. Dr. Betül Gözel, Cemal Gürpınar, Feyzullah Ertuğrul, Fehmi Özsoy, Halil Arslan, İlyas Karaöz, Mehmet Kara, Mehmet Topçuoğlu, Muammer Özler, Prof. Dr. Peyami Cinaz, Suat Gencel, Turan Özdemir, Ünal Toksöz gibi daha isimlerini sayamadığım niceleri…
İnsanoğlu doğar, büyür, çoğalır, gelişir, yaşlanır ve sonunda mutlaka ölür!.. Aslında kimse gönüllü olarak ölmek istemez ama, doğanın değişmez kanunu böyledir!.. ‘İnsan’ denen yaratılmışın eti yenmez, derisi giyilmez, tüyünden yastık-yorgan yapılmaz!.. Yüce Tanrı insanları, diğer canlılardan farklı olarak gülme-üzülme-konuşma-yazma-çalışma-üretme kabiliyetleriyle birlikte yaratmıştır!..
Siz hiçbir goril veya maymunun ağaç dikip, tahıl ektiğine şahit oldunuz mu? Bir aslan, kaplan, kurt veya çakalın, koyun-keçi sürüleri yetiştirdiğini, tilkilerin tavuk çiftlikleri kurduklarını gözlemlediniz mi? Onlar nerede hazır meyve veya yetişmiş hayvanları, ya da yavrularını denk getirirlerse avlarlar, karınlarını doyurur giderler, gerisine de hiç karışmazlar!.. Ama insanlar öyle değildir; karınlarını doyurunca ilerideki açlık günlerini düşünürler, stoklu çalışırlar, gelecek yıllara da yatırım yaparlar!.. Bir de her insan, ölünce unutulmak istemez!.. Bunun için yapılacak tek şey, geride kalan nesiller için kalıcı eserler bırakmaktır!..
Bugüne kadar nice yurt ve dünya zenginleri gelip geçtiler!.. Hiç bunları hatırlayanlar var mı? İz bırakan ve hatırlanan isimlere bir bakınız; insanlık için çalışmış, onlar için bir buluş, bir hizmet, bir eser bırakmış olanlar hiç o hafızalardan silinmiyorlar!.. İşte bu kitapta da, bu yüzden ve bu isimler yer almışlardır!.. Yeri gelmişken, Turgay kardeşimi yeniden kutluyor, bu kalıcı çalışmalarının devamını diliyorum!..
