Uzağa gitmeye gerek yok, yeni yıl 2013'ten beri yapılan bazı demokratik eylemleri şöyle bir sıralayalım:
-- Termik Santral'in 14 Ocak 2013 tarihinde yapılacak “Özelleştirme İhalesi” öncesinde, Tes-İş Sendikası yöneticileri ve işçileri, Yatağan Maden-İş Sendikası desteğinde, Yatağan Termik Santral giriş kapısı önüne, 09 Ocak 2013 günü bir “Direniş Çadırı” kurdular… Başkalarını bilmem ama, benim üç defa ziyarete gittiğim bu direniş çadırına, maalesef istenilen düzeyde halk ve esnaf desteği verilmedi…
-- 07 Haziran 2013 günü Yatağan merkezde “Gezi Direnişine Destek Yürüyüşü” yapıldı. Bazı sivil toplum örgütleri ve sendika üyelerini maalesef orada göremedik ve 150 – 200 kişiyle yürümek zorunda kalmıştık…
-- 17 Haziran 2013 Pazartesi günü Maden – İş ve Tes – İş Sendikalarının ortaklaşa hazırladıkları “Özelleştirmeye Karşı Kefenli Yürüyüş” düzenlendi. Halktan ve esnaftan istenilen düzeydeki bir desteği yine göremediler…
İyi de, bunca gayrete, basın açıklamasına ve yapılan duyurulara rağmen, bu demokratik eylemler niye hep güdük kalır oldu!? Bizim Yatağan bu mu!? Ya da, bu İlçemiz eskiden böyle miydi!? Ne oldu bize; nazar mı değdi, iktidar baskısından mı korkuluyor, iş ve ticaret kaygusu mu duyuluyor, rehavete mi kapıldık, yağ bağlayıp tembelleştik mi, neden bu hallere düştük!?
Biliyorsunuz 12 yıl önce de “özelleştirme” tehdidi yaşamış, Yatağan Garajı'nda 10 Bin kişi toplamayı başarmıştık!..
Duyarlı halkımız, sivil toplum örgütlerimiz ve esnaflarımız, birlikte yumruklarını vurdukları yerden ses getiriyordu, bu demokratik direnişlerde Yatağanımız “Marka” olmuş ve diğer mağdur kurum ve kuruluşlara örnek olmuş, önderlik etmişti!.. Şimdi nerede o Yatağanlılar!?
Bunu çok tartıştık, çok da sorup – soruşturduk… İşte, olası sebepleri şöyle sıralıyorlardı:
1- Bundan 10 yıl önceki bilinçli, devrimci, haklarını sonuna kadar koruyan kadrolu işçilerin çoğu emekli oldu; işsiz kalıp da, sendikasız, asgari ücretten çalışmak zorunda kalan “Taşeron İşçilik” furyası, sendikacılığa büyük darbe vurdu, işçi sahipsiz işini kaybetme kaygısıyla meydanlara çıkmaya korkar hale geldi…
2- Sendikalar kurum ve mesai içi eğitimlere önem vermediler…
3- İşçi kesimi, kendileri dışındaki iş kollarında çalışanlara, öğrenci ve emekli haklarına yeteri kadar sahip çıkmadılar; küskünlük, kırgınlık, bir boşvermişlik oluştu…
4- Yatağan kurum ve kuruluşlarındaki işçiler ve sosyal tesislerindeki satın alıcılar, Yatağan esnafını boşlayıp, İlçe veya İl dışı yerlerden malzeme aldılar. İşçilerimizin hepsi araba sahibi olunca, Muğla-Aydın-İzmir'e gidip alışveriş yapar hale geldiler…
5- Yatağan'daki işçi eylemleri dışındaki etkinliklere, sendikalı – sendikasız işçilerin artık ilgi göstermemesi, çekingen davranmaları, bu eylemlerde kopukluklara sebep oldu…
6- İktidarın sendikacılığa inanmaması, kendileri ve işverenler için, “Sendikasızlığın” daha iyi sonuçlar vereceği yolunda attığı adımlar ve uygulamalar, emekçilerde bir korku yarattı…
7- Özelleştirmeleri yapan karar mercii ve gücün, bizzat iktidar partisi olmasına rağmen; emeğiyle geçinen, bu özelleşecek kurumlardan karnını doyuran bazı işçilerin o partide yönetici – delege olmaları, halkın ve esnafın bu yerler için yapılan direnişlerde ellerini taşın altına koymalarına engel teşkil etmesi…
8- Dünyanın her yerinde; genellikle bedenen, el emeği ve alın teriyle çalışan emekçilerin tamamı, sosyal paylaşımı savunan “Solcu” veya “Sosyaldemokrat” partilere gönül verirler. İşin doğası ve doğrusu da budur! Emekçi kesim; sermayenin, zengin ve işveren kesimin partileri olan “Sağ Partiler”e asla gitmezler!.. Zati gitseler de, bir doku uyuşmazlığı yaşanır… Ama son yıllardaki Yatağan Termik Santrali ve GELİ iş yerlerindeki durumu hepiniz biliyor ve görüyorsunuz!..
Sonuç olarak şunu söyleyebiliriz: Ne olursa olsun, geçmişte ne yaşandıysa yaşansın; bu iki büyük kurum bizlerindir, özelleşmemesi gerekir!.. Gözümüzün önünde özelleşen “Yatağan Yem Fabrikası”nın halini görüyoruz! Çevremizdeki özel şirket çalışanlarının sendikasız ve sahipsiz hallerini de görüyoruz! Hal böyle iken, hangi Yatağanlı özelleştirmeyi ister!? İstemiyorsak da; bize düşen görev neyse yapmalı, özelleştirme karşıtı her demokratik eylemde de, Yatağan halkı ve esnafı olarak, artık işçilerimizin yanıbaşında dimdik durmalıyız…
Hiç kimse unutmasın ki, son pişmanlık ele geçmez, hepimiz bu geminin içindeyiz!..
