Bana göre Türk Edebiyatı’nın yetiştirdiği en büyük romancısı olan Yaşar Kemal; bundan böyle fizikî olarak aramızda olmayacak, ama onun bize bıraktığı eserler, insanlar bu dünyada var oldukça yayımlanacak ve aynı zevkle okunacaktır… Kendisine Tanrı’dan rahmet, yakınlarına ve tüm okuyucularına sabır ve taziyelerimi sunuyorum…
Asıl adı “Kemal Sadık Gökçeli”, Ekim-1923 doğumlu, Osmaniye’nin Hamidiye İlçesi’nin Gökçedan Köyü’nden olan ve birçok insanımız gibi, ben de merhum Yaşar Kemal’i ilk olarak “İnce Memed” romanı ile tanıdım… Anlatım dili o kadar farklı, akıcı, ilginç ve çekiciydi ki, bir solukta okudum desem yeridir…
Kendisi Allah’ına kadar Adanalı, mert ve düşündüklerini çekinmeden yazan çatal yürekli bir büyüğümüzdü. Bu yüzden, tıpkı Sabahattin Ali, Aziz Nesin, Nazım Hikmet ve Uğur Mumcu gibi hiç başı dertten kurtulmadı…
1970’li yıllarda görev yaptığım Şeref, Gökpınar ve Bozüyük’te, merhum Yaşar Kemal Kemal’in üç bölüm olan “Akçasazın Ağaları, Demirciler Çarşısı Cinayeti ve Yusufçuk Yusuf” adlı romanlarını, köy gençlerinin tamamına okuttum. Kitaplar öyle ilgi görüyordu ki; gençler okuma sırası kavgaları ediyorlardı… En son kimde kaldığını bilemeden, kitaplarım kayboldu…
Ama nasıl okutmuştum? Önce “Akçasazın Ağaları” kitabındaki Derviş Ağa’nın, sevişmeye doymayan kız kardeşi “Sabahat Hanım”ın, narpız tarlaları içinde ırgat gençlerle yaşadığı maceraları anlatarak, romanın cazibesini arttırdım, ondan sonra bu zararsız hile ve teşvik ile gençler okuma heveslisi oldular. Bir kabahat işlediysek eğer, tarafınızdan affola…
Neyse… Bir dostumun tavsiyesi ile Yaşar Kemal’in “Çakırcalı Mehmet Efe” romanını çok aradım, sonunda taa Ankara’da buldurabildim. Ne yazık ki, bugün internet sitelerinde bu eserin adı bile yok… O güne kadar 6 tane yazarın bu konudaki romanını okumuştum, ama onlarda birçok bilgi çelişiyordu… Yaşar Kemal ise “Osmanlı Arşivleri”ne girip, belgeleri kitabına koyarak ve en önemlisi de, Çakırcalı Mehmet Efe’nin sağ kolu olan, sahte kimlikle bir köyde yaşayan “Hacı Mustafa”yı sağken bulup, birinci ağızdan bilgileri aktarıyordu…
Bizim yörenin insanı olan, Gökbel Kayalıkları içinde, Yörükler arasında yaşayıp, 1911’de Muğla Postası’nı soyan Çakırcalı Mehmet Efe’yi de en iyi anlatan yine Yaşar Kemal olmuştu… Romanı okurken Gökbel kayalıkları arasında geziyor, geniş mısır tarlalarında bunalıyor, yöremizin eski insanlarını okudukça, adeta o işgal yılları öncesinin rezil ve baskıcı Osmanlı yaşamlarına dönüyorsunuz… Tavsiye ederim, bulabilirseniz eğer, mutlaka okuyunuz…
Düşündüm de; böyle bir yazarı bizim anlatmamız bile, biraz “abesle iştigal” gibi geliyor bana… Böyle insanlar kolay anlatılamaz, ancak romanlarıyla beraber yaşanır…
Koca bir anıt ağacı daha, devasa bir çınarı daha kaybettik!.. Çok üzgünüm dostlar… Yapacağımız en iyi şey; onu genç nesillere anlatıp, birkaç kitabını okumalarını sağlamaktır! Zati ondan sonra siz “okuma” deseniz de, onlar Yaşar Kemal kitaplarını ellerinden bırakamayacaklardır…
Evet, bu güzel insan da 28 Şubat 2015 günü ‘beyaz atına binerek aramızdan ayrıldı, bir daha geri dönmeyecek, Çukurova’yı, ipileyen sarı yağmurları, narpız tarlalarını’ da bir daha göremeyecek…
Sakin KOŞAR…
