Öyle mecazî anlamda filan demiyorum, gerçekten ateşle, insanoğlunun yaratıldığı günden beri baş edemediği o “İki Yüzlü Şeytan” dediğimiz gerçek ateşle yanıyorduk…
Farsça bir sözcük olan Ateş; “1- Yanıcı cisimlerin tutuşmasıyla beliren ısı ve ışık, od, nâr. 2- Vücut ısısı. 3- Öfke, hırs, hınç. 4- Tehlike, felâket. 5- Büyük üzüntü, acı…” demektir.
Görüyorsunuz kaç türlü tarifi var, ama biz birinci şıktan kurban gidiyorduk…
12 Nisan Cuma sabahı, saat 06.30'da büyük oğlum evden ayrıldı. Yattığı odadan 06.45'te çıtırdama sesleri gelmeye başlayınca eşim bana seslendi. Ben salona gelirken misafir odasının kapısını açtı, bir anda kara bir duman üzerimize geldi, ardından odadaki alevler tavana çıktı. Bunun sebebi de, kapı ve pencereler kapalı olduğu için oksijen bulamayan ateş usluca yanarken, kapı açılıp da bol oksijeni bulunca şımarmıştı…
Eşim bağırarak; “Ben kafesteki kuşumuz Bıdık'ı almaya gidiyorum!” dedi, beni beklemeden daldı. Ancak dumandan göremediği tabandaki halı yanmış, tutmak istediği kafesin bir bölümü erimişti. Dışarı çıktığında her iki ayak tabanları anında su toplayıp, şişti. Eli içinde hemen büyükçe balon oluştu.
Kafesi ışığa çıkardığında korkunç gerçeği ikimiz de gördük; canımız kadar sevdiğimiz kanaryamız yanmamıştı ama, dumandan zehirlenip ölmüştü…
Eşim, yanan elleriyle kafes başında yaslar ederken, ben evde bulduğum bütün stok suları ateş üzerine boşalttım, bu arada saçlarımı yaktım, kovaları doldururken, çok duyarlı komşularımız kapıda sıraya girmişler, bazıları itfaiyeyi aramış, bazıları diğer bloklardaki komşuları haberdar etmişlerdi…
Su taşıyan o kadar çoktu ki, itfaiyemiz gelene kadar zaten ateş söndürülmüştü…
İtfaiyeciler su sıkmak yerine, içeride yanmış eşyaları dışarı taşımamıza yardımcı oldular, soğutma çalışması yaptılar, can zayiatımız olmadan çok şükür ki, bu sıcak belâdan kurtulmuştuk…
Bugüne kadar memuriyetimiz nedeniyle çok evler değiştirdik, çok yerlerde ikamet ettik, hiç böyle bir belâ ile tanışmamıştık. Emekli olup, yıllar sonra kendi evimize istirahata çekildiğimizde bu olay başımıza geldi. Tek tesellimiz, ailemizden bir can kaybı olmaması oldu…
Ortalık yatışınca hemen Elektrikçi Cevat'ı çağırıp, sistemi incelettik: Tesisatta bir hata, bir zayiat yoktu. Demek ki bu işin bir tek suçlusu vardı; Elektrikli Isıtıcı…
En süslüsünü, en pahalısını ve garanti belgelisini aldık, başımıza bu geldi…
Sizleri bilmem, ama ben bir daha evimin içine bu baş belâsı ürünleri sokmam, sizler de uzak durursanız iyi edersiniz!..
Bu ülkede kalite kontrolü yok, insan hayatının önemini düşünen yok, teknolojinin gereklerini yerine getiren yok!.. Bilen bilmeyen mal üretiyor, deli para kazanmak için adi ve vasıfsız malzeme kullanıyor, ceremesini de biz zavallı alıcılar çekiyoruz…
Eğer bu olay, AB üyesi bir ülkenin ailesinin başına gelmiş olsaydı; bu elektrikli ısıtıcıyı ve bu elektrik fişi ve prizlerini üretmiş olan firmaların ocağına incir diker, cezasını o firma sahiplerinin kendilerine gelecek yedi göbek sülâlesine çektirirlerdi. Ama biz onlar gibi bir türlü olamadığımızdan, adam gibi caydırıcı yasalar çıkaramadığımızdan, olan hep halka oluyor! Sonuçta da sen sağ, firmalar selâmet, ailenin başında kopuyor tüm kıyamet!..
