Mermercilik Sektörü’nü Yatağan’a ilk getiren sayın Ahmet Ayhan büyüğümüzü, geçen mübarek Cuma günü ebediyete uğurladık. Ertesi günü benim de yakın akrabam olan, yaşamı çalışmakla ve arazilerde geçen büyüğümüz Mehmet Uygur ağabeyimizi, kalabalık bir cenaze cemaati ile Bozüyük Mezarlığı’na defnettik… Her ikisine de Yüce Allah’tan rahmet diliyor, “toprakları bol, mekânları Cennet olsun inşallah” diyoruz…
Her iki büyüğümüz de çok yaşlı sayılmazlardı… Yaşama çok erken veda ettiler desek yeridir…
Bizim Yatağan halkı, bugüne kadar çok insanımızı, çok gencimizi kaybetti… Bunların bazıları trafik, bazıları iş kazaları, bazıları da olmadık sağlık sorunları nedeniyle, kader kurbanı olarak erken yaşlarda aramızdan ayrıldılar…
Hızlı ve çileli güncel yaşamın içindeki koşuşmalarımız arasında belki bunları hiç düşünmüyor, ölenlerimizi pek hatırlayamıyoruz ama, ara sıra gittiğimiz mezarlıklarda, kaybettiğimiz bu insanlarımızın mezarlarını görünce, hemen orada oturup biraz düşünüyoruz!?
Her mezarlığa gidişimizde dost ve akrabaların hareketsiz duran soğuk mezar taşlarını görünce aklımız başımıza geliyor, birbirimize çoğunlukla diyoruz ki; “Yahu bu hayat ne anlamsız, ne kısa, ne acımasız ve ne kadar adaletsiz!.. Çevremiz ve insanlarımız için ne kadar iyi şeyler yaparsak kârımız, ne kadar mal-mülk kazansak beyhude, nihayetinde son durak burası ve her birimiz buraya iki metre kaput bezi ile dönüyoruz, kefenin cebi yok, aşağı tarafa zırnık götüremiyoruz!..
Tabii ki çalışacağız, tabii ki üreteceğiz, tabii ki geleceğimiz olan çocuklarımıza bir şeyler bırakacağız; ama biraz da yaşamın tadını çıkaracağız! Şu 20 yaşındaki asker çocuğumuzun, şu 28 yaşındaki şehit subayımızın, vatanı korumaktan başka ne günahı vardı da vurdular!? Şu 24 yaşındaki şehit polis kardeşimizin, toplum huzurunu korumak dışında ne suçu vardı da bomba ile katlettiler!? Sen sabır ver Yüce Rabbim, kimler yatıyor buralarda, biz hâlâ niye birbirimizle didişip duruyoruz? Hayat çok kısa, buradan dönüşte bunun kıymetini iyi bilelim!” diyor, debdebeli işlerimizin başına dönünce de, bütün bunları konuştuğumuzu yine unutuveriyoruz…
Dünyada bazı inanışlara göre, bizdeki gibi doğum ve ölüm tarihleri yazılı düzenli mezarlar ve mezarlıklar yok!.. Kimisi ölülerini yakıyor, küllerini de kutsal saydıkları nehirlere, göllere veya denizlere savuruyorlar… Kimileri yüksek tepelere götürüp, bir çardak üzerine bırakıyor, kurt-kuş etini yedikten sonra geri kalanını orada yakıyorlar… Bazıları eksi 40 – 50 derecelerde dondurarak saklıyor, bazıları mumyalayıp, anıt mezarlar içinde muhafaza ediyorlar… Sizce hangi uygulama doğrudur bilemem, ama bence bizim geleneklerimiz bunların en güzeli…
Bizim tarihimizde saltanatın, zenginliğin ve makamların geçici, ülke ve insanlar için yapılan güzel işlerin kalıcı olduğunu en iyi anlatan kişi; Osmanlının en uzun süre, tam 46 yıl tahtta kalan 10. Padişahı Kanuni Sultan Süleyman’dır…
Ölümü öncesinde vasiyetinde: “Beni tabutum içinde mezarıma götürürken, bir elimi tabutun dışında tutun! Milletim, benim gibi bir Cihan Padişahı’nın bile aşağı dünyaya ne kadar eli boş döndüğümün ayardına varabilsin, böylece dünyevi zenginlik hırslarından arınabilsinler” demiştir… Çok da doğru demiştir, hayatın gerçeği böyle zaten…
1566 yılında ölen Padişah Kanuni’den bu yana tam 448 yıl geçti… İnsanlarımızda bu dünyevi hırslar bitti veya azaldı mı? Ne gezer efendim, her geçen yıl biraz daha artarak devam ediyor!.. Biliyorum, bu yazıyı okuduktan sonra siz de ölenlerimizi unutacak, yine dünya işlerinize canhıraş devam edeceksiniz. Paşa keyfiniz bilir ama, haddim olmayarak bir kere de ben uyarayım dedim, hepsi bu… Sürç-ü lisan eyledikse, affola…
