Belki inanamayacaksınız ama; 22 Haziran 2013 Cumartesi günü akşam saatlerinde şu koyduğum başlık aynen gerçekleşti…
Yanlarında küçük çocukları, eşleri, sevgilileri, arkadaşları ile on binlerce insan, ellerinde sadece karanfillerle Taksim'e yürüdüler. Amaçları, “Gezi Parkı” olayları sırasında polis müdahalesi sonucunda ölenleri anmak, yaralananlara destek olmak amacıyla yürüyorlardı.
Keza Ankara – Dikmen'de de aynı şeyler yaşanıyordu; İzmir'de, Eskişehir'de, Antalya'da, Adana'da, Aydın'da, Muğla'da ve Mersin'de de…
Sakın “KARANFİL” deyip de geçmeyiniz…
Bi kere kelimenin başında “KARA” var… Yani bu siyah, yani bu acı ve üzücü çiçek isminin ilk dört harfi, sizin kötü bir duyguya kapılmanızı sağlayabiliyor… İktidar büyüklerimiz ve polisimiz de bu duygularla hareket ederek böyle bir tavır aldılar zaar?
Hal böyle olunca, şu karanfili bir güzel tarif etmemizde büyük yararlar vardır!.. “Karanfil” bir çiçek isimdir ve bu sözcük dilimize Arapça'dan girmiş olup; “1- Karanfilgillerden, güzel renkli çiçekler açan bir süs bitkisidir. 2- Mersingillerden, Molük Adaları'nda, Filipinlerde ve Hindistan'da yetişen, yaprakları sürekli yeşil kalan bir ağaçtır. Latince adı “Caryophyllus Aromaticus” diye geçer. 3- Yağı çıkarılan, ağız kokusunu gideren acımsı, koyu renkli, küçük çivi biçimindeki tomurcuk… (TDK Sözlüğü.)”
Neyse, biz Cumartesi günü yaşananlara tekrar dönelim:
On binlerce insanımız Taksim'e geldiler ve ellerinde sadece birer tutam karanfil çiçekleri ile birer Türk Bayrağı vardı. Önce Taksim Anıtı merdivenlerine bu karanfillerden koydular. Sonra gidip, karşıda mevzilenmiş polislerimize vermek istediler, ama büyüklerinden tembihli olduğunu düşündüğümüz polislerimiz, “belki bombalı, zehirli filândır?” düşüncesiyle bu karanfilleri kabul etmediler. Bazıları TOMAların, Akreplerin ve polis otolarının sağına soluna taktılar, çevredeki dükkânların camlarına astılar. Vallayi hiç biri patlamadı, hayret!..
Kalabalık iyice artınca ve etraf da karanfilden geçilmez olunca; olayı naklen yayın yapan TV'lerden ve meydandaki âmirlerden haber alan büyüklerimiz; bu karanfil meselesinin çok ciddi işaretler taşıdığı şüphesine düşmüş olacaklar ki; hemen toplanıp fikir alış verişinde bulundular. Orada toplanan hemen herkes, bu olayın basit bir şey olmadığını, karanfilin bir sembol, bir işaret ve sonradan gelişecek direnişe gizli bir mesaj olduğu kanaatine vardılar ve bizce, meydandaki polise ani bir operasyon emri vererek, olası bir tehlikeyi önlediler (!?)
Bir elinde Türk Bayrağı, bir elinde karanfil bulunan karı – koca ve yanlarındaki 9 yaşındaki çocukları, Toma'ların tazyikli ve ilâçlı suyuyla akşam duşlarını alıp, ardından kahve niyetine organik biber gazını içince; sinirlerine hakim olamayan kadın, kalkanlarının ardında mevzilenmiş olan gaz maskeli polislere yaklaştı, elindeki bayrağı ve tek karanfili onlara doğru sallayarak; “Bu elimdekilerin biri Türk bayrağı, biri de karanfildir!.. Siz bunları silâh mı sanıyorsunuz!? Biz ailemizle akşam yemeğimizi yedik, buraya iktidarın öldürttüğü masum insanlarımızı anmaya geldik!.. Siz bizi ne zannediyorsunuz!? Ülkeyi kana bulayıp, bölmeye çalışanlara gıkınızı çıkarmayın, affedin; gelin buraya da, bizim gibi masum insanlara saldırın!.. Siz kimin polisisiniz!? Halkınızın mı, yoksa bölücülerin mi!?” dedi, ağlaya ağlaya eşi ve çocuğunun yanına döndü…
Dün gazetelerde şöyle bir haber vardı, berber dükkânında bir arkadaş okudu: “Boşanmak isteyen karısını kurşun yağmuruna tutarak öldürdü…” deyince, dükkânda tıraş sırası bekleyen altı kişi birden sorduk; “Karısının elinde sakın karanfil filân olmasın!?” dedik…
Arkadaş; “Yok yahu, öyle tehlikeli bir şey olsa, 'kocası kendini savunmuş kardeşim, bu bir meşru müdafaadır' derdik! Karısının elinde sadece boşanma dilekçesi varmış, günah kadına” dedi… Eyyy benim aziz halkım; % 50'lik iktidarımızın yaptıkları karşısında; “du bakali daha neler olucek?” demekten kendimizi alamaz olduk…
