Sözcü yazarı Yılmaz Özdil, 5 Temmuz 2000 tarihinde Burdur Cezaevi'ndeyken mahkûmlara yönelik 'Hayata Dönüş' operasyonu sırasında dozerin kepçe darbesiyle kolu koparılan, OHAL kapsamında çıkarılan KHK ile görevinden ihraç edilmesinin ardından Ankara Yüksel Caddesi’nde başlattığı eylem ile tanınan sosyolog Veli Saçılık hakkında yazdı. Özdil, "Ben hayatımda Veli kadar milletvekili olmayı hakeden birini görmedim" dedi.
Bırakıldı ama Dünya Kadınlar Günü'nde yasadışı bildiri dağıtıyor diye gene tutuklandı. “Yasadışı” denilen bildiride “devlete ve erkeğe köle olmayın” yazıyordu. E bu çok daha büyük suçtu! Öbür davayla birleştirildi, üç yıl dokuz aya mahkûm edildi.
Olaylar yatışana kadar o vaziyette kaldı. Kan kaybına rağmen hayata tutunmayı başardı.
Koparılan kolu kayıptı. O kargaşada bir köpek tarafından kapılmış, götürülmüştü. Molozlar arasında köpeğin ağzında bulundu, ambulansa getirildi. Buz torbası filan yok tabii, market poşetine koydular. Ağrı kesiciyi basıp sedyeye yatırdılar, kopan kolunu yanına iliştirdiler, Burdur devlet hastanesine götürdüler, mikrocerrahi yoktu, tekrar ambulansa yüklediler, Isparta devlet hastanesine götürdüler, gene mikrocerrahi yoktu, oradan oraya götüreceklerine Antalya Akdeniz Üniversitesi'ne götürselerdi, kolu kurtulacaktı, kol kaybedildi.
Canlı cenazeye dönmüştü, kendinde bile değildi ama… Kaçmasın aman ha diye, sağlam kolunu kelepçeyle yatağa bağladılar, ayaklarına zincir vurdular.
Sapasağlam bir insanken, engelli bir insana dönüşmüştü. Cezaevinin o kötü koğuş koşullarında kişisel ihtiyaçlarını karşılamakta, engelli hayata adapte olmakta müthiş güçlük çekti.
Acılar içinde, bu halde, iki yıl altı ay hapis yatırıldı. Sonra serbest bırakıldı. Çünkü… Yasadışı örgüte yardım suçlamasıyla yargılanıp mahkûm edildiği davaya itiraz etmiş, itirazı nihayet haklı bulunmuş, beraat etmişti. Yani… Yok yere tutuklanmış, kolu koparılmış, 2.5 yıl hapis yatırılmış, sonra da “pardon” denilmişti. Bu yaşadığı tarifsiz adaletsizlik üzerine, sayın devletimizi mahkemeye verdi. 100 bin liralık maddi, 50 bin liralık manevi tazminat davası açtı.
Bu arada, dışarıdan açık öğretimi bitirdi, üniversite diploması aldı, KPSS'ye girdi, çok yüksek puanla kazandı, nüfus idaresinde memur oldu. Tazminat davası beş yıl sürdü. Duruşma üstüne duruşma, neticede kazandı, 150 bin lira tazminat ödendi.
Ancak, Danıştay bu kararı beğenmedi, bozdu, “sayın devletimiz mağdur oldu” diyerek, yeniden yargılanmasına hükmetti. Yeniden yargıladılar. Veli suçlu bulundu iyi mi…
Bilirkişi raporu çerçevesinde, kepçe operatörünün, askerlerin, komutanların, gardiyanların, sağlık çalışanlarının herhangi bir kusuru olmadığına karar verildi. Dolayısıyla, tazminat filan ödenmesine gerek yoktu. Bi hesapladılar kardeşim… Veli'nin sayın devletimize faiziyle birlikte 500 bin lira geri ödemesine hükmedildi! Yok yere kolunu koparan sayın devletimiz, üste para istiyordu.
İTİRAZ ETTİ
“Siz bana kolumu geri verin, ben de size tazminatı geri vereyim” dedi. Duruşma üstüne duruşma, bilirkişi üstüne bilirkişi, yeniden hesaplama yapıldı, evet yanlış hesaplamışız denildi, faiziyle birlikte 725 bin lira geri ödemesine karar verildi! Ne yapsın Veli? Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne başvurdu. Sayın devletimiz Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nden gelecek kararı beklemedi, icraya verdi, evindeki eşyaları haczetmeye kalktı. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi elbette Veli'yi haklı buldu, sayın devletimize “tazminatı geri alamazsın” dedi.
Yetmedi, protesto gösterisine katılıyor, işinden atılmasına itiraz ediyor diye, polis tarafından karga tulumba gözaltına alındı, dövüldü, sağlam kolu bükülerek kırılmaya çalışıldı. Hastaneye götürüldü, suratındaki açık seçik darp izlerine rağmen “gayet iyi, gözaltı işleminde herhangi bir sorun yok” raporu verildi.
SONRA?
Tıpkı Veli gibi, fetoculukla falan hiç alakası olmayan binlerce kişiyi, sırf muhalif oldukları için, fırsat bu fırsat, kanun hükmünde kararnameyle işten attılar. Akademisyen Nuriye Gülmen ve öğretmen Semih Özakça bu sahte gerekçenin kurbanlarındandı. Boyunlarını büküp seslerini kesmek yerine, Ankara Kızılay'daki İnsan Hakları Anıtı'nın önüne gittiler, açlık grevine başladılar. Tutuklandılar. Veli onlara destek vermek için İnsan Hakları Anıtı'nın önüne gitti.
Veli'yi plastik mermilerle vurdular. Hem de öyle böyle değil, bildiğin taradılar.
Yarım metreden kafasına kafasına sıktılar.
Plastik mermilerin vücudunda yolaçtığı tahribatın fotoğrafını çekti, sosyal medyada yayınladı, korkunçtu. Ölmemesi mucizeydi. Veli'yi adeta delik deşik ederlerken, 65 yaşındaki annesi Kezban'ı da yerlerde sürüklediler, tekmelediler. Veli oraya geldiği için, ana yüreği de peşinden gelmişti. Güya “analar ağlamasın” denilirken, yerlerde sürüklenen ana… Kınalı saçlı başörtülü Kezban anne ne dedi biliyor musunuz? “17 yıl önce Burdur'da Veli'nin kolunu kopardıklarında beni gene böyle yerlerde sürüklemişlerdi, elbiselerim çıkmıştı, ondan sonra bir daha hiç etek giymedim” dedi! “Devlet” adı altındaki zihniyet hiç utanmıyordu ama… Kezban anne nolur noolmaz diye 17 yıldır pantolonla geziyordu.
