Gelin bugün biraz empati yapalım, biraz ironi takılalım, yaşadıklarımızı biraz da mizah penceresinden bakarak değerlendirelim diye düşünüyorum, sizce de uygun mu? İyi…
Geçtiğimiz 2011 yılında, trafik kazalarında en çok insanımızı kaybettik: “Şeker ve Kurban Bayramı Tatili” nedeniyle yollara düşen tam 213 vatandaşımız kazalarda öldü, 924 kişi de yaralandı. Bu kadar insan, bu kadar kısa zamanda, en kanlı savaşlarda bile ölmüyor!..
Bazı yıllar, Bakanlar Kurulu kararı ile çalışanların 9 gün bayram tatili yapması sağlanmıştı. Bu yılki Ramazan Bayramı’nda da bekleniyordu, ama iyi ki olmadı… Çünkü devletin TÜİK istatistiklerine göre, tatil ne kadar uzun olursa, ölü ve yaralı sayımız da o kadar artıyor…
Tatilin başlayacağı gün, Malatya’da görevli oğlu, Muğla’daki annesini arıyor;
“-Anne biz bugün mesai bitiminde yola çıkıyoruz…
-Aaa, çok sevindim evlâdım; otobüsle geliyorsunuz değil mi, yollar çok kötü oğlum?
-Yapma anne ben kaç yıllık şoförüm, arabamızla geleceğiz ki, 9 gün hep gezeceğiz anne…”
Bu konuşma sonrasında hiç dinlenmeden, uyumadan, mesai bitiminde yola çıkan bu aile hakkında, polisten anneye son bir telefon daha geliyor: “Oğlunuz Mustafa Bey, Kayseri çıkışında trafik kazası yaptı, araçtaki eşi ve iki çocuğuyla birlikte rahmetli oldular! Cesetler Kayseri Devlet Hastanesi morguna konuldu, başınız sağolsun efendim…”
Aydın’da sağlık memuru olan oğluna telefon açan Rizeli Temel;
“-Ula Tursun, bayram tatilinde ha puraya geleceysen, sakın arabanla gelme uşağum, seni yol kıyılarından toplamaktan bıktım ula! Otobüsle gel, e mi?”
-Eskiden B tipi ehliyetim var idu, şimdi ağır vasıta ehliyeti de aldım buba, sen merak etme!..
-Eyvah uşağum!.. Önce hep taksilere çarpar idun, şimdi kamyonlara toslayacasun desene ula!? Aman tatile gelme uşağum, anan Fadima ile yola çıkayuruz, ha pizi orda bekle!..”
Şaka bir yana, tatile niye çıkılır? Yoğun iş temposunu bırakıp, biraz dinlenmek, eğlenmek için değil mi? İyi de kardeşim; siz hiç tatile çıkıp da dinlenerek geri dönen birine rastladınız mı?
Köyünüze gidersiniz; anne-baba-dede-nine-amca-hala-dayı-enişte-kayınço-konu-komşu ziyaretleri sizleri harap ve bitap düşürür. Hazır gelmişken köyümün dağını-bayırını, bağını-bahçesini, arkadaşlarla buluşup çocukluğumda oynadığım çayını-çayırını gezeyim derken, bir de bakarsınız ki tatil bitmiş, dönüş eziyeti başlamıştır…
Bir sahil kenarına gidersiniz, zati sizden önce oralar dolmuştur!.. Yatacak otel, yemek yiyecek lokanta, denize girecek el kadar açıklık, kumda yatacak havlu kadar yer bulamazsınız! Bir şezlong bulup da uzanmak için, adamda büyük ikramiye yakalamış insan şansı olmalıdır!.. Zar-zor başınızı sokacak bir yer bulursunuz; tam uyuyacakken sivrisinekler uykunuzu kaçırır, etrafınızdaki şımarıklar keyfinizi uçurur, gece kuşu röntgenciler ile hırsızlar hevesinizi kursağınızda bırakır, moralman çöker, yorgunluktan olduğunuz yere çakılırsınız…
Göz açıp kapayana kadar geçen tatil sonrasında geri dönüş çilesi başlar!.. Ne dinlenmesi? Yolda trafik canavarı yakalamaz da, sağ-salim eve dönerseniz eğer, tıpkı bir boş çuval gibi oturur, ertesi günü haşat bir halde mesainize başlarsınız… Reklâmlara aldanıp, hesapsız harcadığınız kredi kartı borçları da aklınıza düşerse, yandı gülüm keten helva!..
Acaba bu tatilciler 10 Ağustos’ta ne yapacaklar? Sahil şezlonglarında yatmaya mı, bir depar atıp, ülke kaderini belirleyecek Köşk seçimine mi koşacaklar, göreceğiz inşallah..?
Ne tatili, ne dinlenmesi bu!? Gelecek bayramlarda oturun oturduğunuz yerde! Biz öyle zenginleşmiş ve dinlenmeyi hak etmiş ülkelerin insanlarından değiliz ki!..
Sakin KOŞAR…
