Ali İsmail'in cansız yüzüne, babasının sevginin, acının ve çaresizliğin çığlığa dönüştüğü yüzünü son kez dayadığı fotoğrafı görünce 16 yıl geriye gittim. Ege Üniversitesi morgunda otopsi için bekleyen ve sanki bana “Kurtar beni amca!” diyen Utku’nun gözlerinin girdabına düştüm yeniden.
Bir ekim öğle vakti 26 yaşındaki yeğenimi vurmuştu polis.
İzmir'de Çankaya'da onca kalabalıkta bir gaspçı - polis kovalamacasında polis kurşunlardan biri, yol kenarında duran Utku'nun aortunu parçalamıştı.
Acımız yıllarca mahkeme kapılarında da sürdü. Polislerin davadan vazgeçmemiz için yaptıkları acımasız baskıları hiç unutmadık. Mahkeme koridorlarında "Sizi de tarayalım mı?" diye üstümüze yürüyen polisler, hâlâ gözlerimin önünde. Bir fidanını toprağa veren bir aileden özür dilemeyi bile akıl edemeyen; aksine acılı aileye baskı kuran, cinayeti örtbas eden sisteminin değişmediğine bugün bir kez daha tanık oldum. Ülkem adına kahroldum.
Utku’nun acısı bana onlarca şiir yazdırdı.
A N N E M E M E K T U P
Fırtına dediğin nedir ki anne,
Bora dediğin ne?
Gün ortasında,
Duru bir gökyüzü altında
Aklımın ucundan bile geçmezken
Bir kör kurşunla düşmek
ve sana veda edemeden ölmek
Bir tufandan başka ne olabilir ki anne?
Ben bu ekimi neyleyim
Ne diyeyim bu salıya anne?
Yedi ki çığlıktır
Saat iki,
Yirmi altı güzümün yüz karası
Buza döner tenim, yüreğim yanar
Ne gençliğime ağıt yakar
Ne seni sayıklayabilir dilim.
Bir ben değildim güpegüdüz
Hatuniye Parkının köşesinde düşen,
Bir de güvercin vardı,
Bir görseydin nasıl da büyüyordu kanatları
Bir duysaydın nasıl da uzundu çığlığı
Ne ben, ne güvercin
İnan ki hiç korkmadık
Çünkü parçalanmış kalbimizde
Korkuya bile yer kalmamıştı anne.
Bu ıslaklık ?
Güz yağmuru değil,
Gözyaşım hiç değil
Dolu değil bu
Kurşun yedim kavrulur kalbim
Buza keser tenim
Ne ben seni koklayabilirim
Ne sen yaramı sarabilirsin anne.
Fırtına dediğin nedir ki anne,
Bora dediğin ne?
Ölüm bu, sonsuz bir alabora
Ve düşşüz uykuya dalış.
Ölüm sensizlik,
Ölüm, hep'in hiç'e dönüşünden başka
Hiçbir şey değil anne.
O anne, oğul acısına dayanamadı. Kansere yakalandı ve genç yaşında aramızdan ayrıldı.
Dava, üç buçuk yıl sürdü. Utku’nun ölümünden sorumlu polis memuru Haluk Seren beraat etti. Gaspçı Hacı Fındık da aynı günlerde hükümetin çıkardığı afla hapisten çıktı. İkisi de hırsız polis oyununa kaldıkları yerden devam etmek için sokaklara döndüler,
Sadece bir gazete, mahkeme sonunda Utku için “Öldüğüyle Kaldı” başlıklı bir haber yazdı. Bu haberi okuyanlardan da hiç kimse birkaç dakika durup düşünme gereği hissetmedi. Çünkü hayat, düşünme parametrelerini çoktan yitirmişti bu memlekette.
Bu ülkede polis, halkın güvenlik gücü olmadığı sürece iktidar sahiplerinin işine geldiğinde “destan yazan”, gelmediğinde “hallaç pamuğu gibi atılan” olmaya devam edecektir.
Utkuların, Ali İsmaillerin cansız bedenlerini görmeyeceğimiz bir Türkiye’de yaşama şansımız sizce ne kadardır?
