İlimizin yetiştirdiği en önemli şairlerden sayın Muammer Özler, “Adabelen Düşü” kitabındaki “BEŞ EVLEK TÜTÜN” adlı şiirinde şöyle diyor:
“Sağanak Haziran telâşlarıdır tarlalara yağan/ Günde üç öğün; acı yavan - kuru soğan/ Yavaş yavaş oluşur düşlenen her şey/ Bozyaka’nın toprağı çatlak çatlaktır/ Olanı beş evlek zaten, olmuşu olacağı da…/ Taşları öpe öpe yürüyorum/ Taşlı yollarında tütün tarlalarının/ Bin türlü dert fışkırıyor topraktan/ Ekimler, dikimler, daha neler neler/ Olanı beş evlek zaten, olmuşu olacağı da…/ Tütünün yaprağı altın sarısı/ Kırılması gerekir her gün gece yarısı/ İşte, çoktan yükselmiş ülker yıldızları/ Tadamamıştım daha o tatlı uykularımı/ Olanı beş evlek zaten, olmuşu olacağı da…/ Tütünün parası ballı börektir/ Alın teridir, göz feridir değeri bilinmeyen/ Umuttur gelinlik kızlara, efe oğlanlara/ Çoluk çocuğun ‘helvalı ekmeği’dir/ Olanı beş evlek zaten, olmuşu olacağı da…”
Tıpkı “tütün üretimi” gibi, bir zamanlar hayatımıza giren, yakın tarihimizde yaptıklarıyla bizleri gururlandıran, güldüren ve düşündüren bir avuç unutulmaz Muğla insanımız vardır… Kimdir bunlar; Türkiye’ye çayı getiren Zihni Derin… “Ağa Han Mimarlık Ödülü”nü Muğlamıza kazandıran Nail Çakırhan… Tarih ve Turizmimizdeki büyük katkılarıyla Oktay Ekinci… Yöremizin bir “Mermer Kenti” olduğunu bize tekrar hatırlatan Ahmet Ayhan… Kurtuluş Savaşımız tarihinde Muğla’yı hep yok sayanları, tarihi arşiv araştırmalarıyla tuşa getiren gazetecilerin hası Ünal Türkeş ve daha niceleri…
Bir de yaşamlarıyla halkımıza mal olmuş, Muğlaspor maçlarının unutulmaz taraftarı “Kenardan Hamdi ile Eşek Hakkı, Balıkçı Deli İsmet, Erol Çelik, Mehmet Aslan, Elektrikçi Necdet, Cengiz Usta, Necati Özler, Haşim Usta…” gibi halk insanlarımız da vardır…
Tıpkı üstat Muammer Özler’in şiirinde “Olanı beş evlek zaten, olmuşu olacağı da” dediği gibi; bu güzel insanlarımızın “olmuşu olacağı da” zati üç – beş taneyi geçmiyor!.. Böyle insanlarımızı asla unutmamalı, sık sık güzel anılarını ve eserlerini birbirimize anlatmalı, yaptıklarını mutlaka yeni nesillerimize aktarmalıyız… Bu bir ahde vefa borcudur…
Bende bu güzel insanlarımıza ait çok sayıda yaşanmış anılar var da, bugün size sadece bir tanesini anlatayım, ileride geri kalanları da yazacağım, söz!.. Ama siz de bu arada boş durmayınız, benim uzunca yaşamam için dualarınızı eksik etmeyiniz, olur mu? Biliyorsunuz, yarın vadeniz dolup da ebediyyen aşağıya gittiğinizde, arkanızdan bir yazı yazacak benden başka kiminiz kaldı!? Zati olmuşu da, olacağı da bu, kaç kişi kaldık şunun şurasında!?
Neyse… Rahmetli Eşek Hakkı köftece dükkânı işletirken, bir gün yine erkenden dükkâna gelmiş… Daha hazırlıklarını yapmadan, komşusu olan Bakkal Mustafa Aktaş’a gidip; “Yahu komşu benim hemen eve gitmem lâzım, beş dakika benim dükkâna da göz-kulak oluver!” demiş… Bakkal Mustafa merakla; “Yahu Eşek Hakkı, daha şimdi evden gelmedin mi, hayrola bu ne iş?” diye sorunca, Eşek Hakkı komşusunun kulağına eğilip; “Aman kimselere söyleme komşu, demin çişimi ederken fark ettim; sabah buraya gelirken, aceleyle kendi iç donum yerine, yengenizin pembe çiçekli iç donunu giyip de gelmişim, ben bunu değiştirip de geleyim” demiş ve gitmiş…
Eşek Hakkı, komşusu Bakkal Mustafa’nın bunu herkese anlatacağını, ağzında bakla ıslanmayacağını bildiği için böyle bir numara yapıp, eve gideceği yerde, kahveye gidip bir çay içip dönmüş… Geldiğinde herkes ona bakıp bakıp, kıkır kıkır gülüyormuş… Zati Eşek Hakkı’nın istediği de buymuş, her sabah yaptığı eşek şakalarından birini daha Bakkal Mustafa’ya yapıp, yine o gün mahallenin gündemine oturmuş… (Gerisi devam edecek…)
İşte Anadolu insanlarımız, işte Nasrettin Hoca’nın torunları… 