Demokrasinin çırayla arandığı yıllarda bile basında, tiyatrolarda ve gazetelerde mizah ustaları altın yıllarını yaşamışlardı… İsmail Dümbüllü, Muammer Karaca, Nejat Uygur, Öztürk Serengil, Zeki Alasya-Metin Akpınar, Ateş Böcekleri, Nokta ile Virgül, Kemal Sunal, Şener Şen, İlyas Salman, Cem Özer, Aziz Basmacı, sinema ve tiyatrolarda rüzgâr gibi eserler, fuarların özel sahnelerinin salonları tıklım tıklım dolardı…
Nereye gitti bu sanatçılar, neden yerlerine yeni gelenler olmuyor! Ya satış rekorları kıran Akbaba, Gırgır, Zürafa, Penguen dergileri nerede? Son yıllarda bir tane hiciv yazısı, taşlama dörtlükleri yayımlanmıyor… Karikatüristlerin köküne kıran mı girdi, ne? Bir tane yeni mizah ustası yetişmiyor, elimizdeki Cem Yılmaz’la idare edip gidiyoruz işte…
Bu ülke Nasrettin Hocaları, İncili Çavuşları, Münasebetsiz Memed Efendileri, Hacivat-Karagöz’ü, Temel fıkralarını, karikatürist Nehar Tüblekleri, Bedri Koramanları, Cafer Zorluları, Oğuz ve Tekin Aralları, Musa Kartları yaratmış bir toplumdur, ne oldu bize!
Hâlâ bir Nazım Hikmet Ran, Yaşar Kemal, Aziz Nesin, Orhan Veli, Cahit Sıtkı, bir Mustafa Ekmekçi, bir Rıfat Ilgaz, Hasan Pulur, Selahattin Duman, Çetin Altan benzeri insanlarımızı yaratamadık!.. Yerleri öyle boş, öyle mahzun duruyor…
Halbuki bu ülkede malzeme yapılacak konu mu yok? Arayan için derya-denizdir benim güzel Anadolum…
Örneğin: Yaz geldi, deniz ve ılıca-kaplıca mevsimi de başladı değil mi? Benim insanım Marmara’da, Karadeniz’de yüzecek plaj bulamamışlar gibi, yüzlerce kilometre uzaklıktaki Bodrum, Marmaris ve Fethiye’ye gelirler… Buradakiler de oralara yüzmeye ve gezmeye giderler…
Afyon’da girecek kaplıca kalmamış gibi, oranın insanları Köyceğiz ve Bozüyük ılıcalarına akın akın gelir, bizimkiler de Afyon’daki kaplıcalara giderler… Neden? Eee “davulun sesi uzaktan hoş gelir” derler ya? Kimse en yakınındaki kaplıcanın kıymetini bilmez, şifayı illâ uzakta ararlar! Tek sebep budur! Alın size ilginç bir mizah konusu…
Köyleri gezer de, oranın ilginç insanlarını arar da bulursanız eğer, size gün görmedik ne konular çıkar… Bizde mizahın en safı, en gün görmemişi köylerde yaşanır… Oralarda öyle insanlarımız vardır ki; adama pabucunu ters giydirir, sizleri gülerken öldürürler!
Bizim köyde Topal Kadir diye muzip biri vardı… Bazı sabahlar biz çocuklar erkenden okula giderken, Topal kadir amca önümüze çıkar; “Bugün okul yok çocuklar, hadi geri dönün! Arabistan Kralı ile Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel gelecekmiş, öğretmenleriniz Muğla’ya gittiler” der, biz de ona inanır, eve dönerdik… Öğleyin mesele anlaşılırdı ama babalarımızdan bir ton dayak yerdik…
Aynı adam, beraber inek otlatmaya gittikleri komşu kadınlar otururken, birden gelir, ineklerinin elin buğday tarlasına girdiğini söyler, onlar geri gelene kadar hepsinin sepetlerindeki yemeklerini yer, sabahtan beri ördükleri oyaları çözerdi…
Yakın köyde Ali Onbaşı diye öfkeli ve yaşlı bir adam vardı… Komşusu Kambur Arif geceleri kahveden çıkıp, tam bunun penceresi önünden geçerken seslice yellenirmiş… Birkaç olaydan sonra tüfekle komşusu Arif’in önüne geçen Ali Onbaşı; “Bak herif, bir daha benim evin yanından geçerken seslice yellenmeyeceksin! Kapılarım zangırdıyor, çanaklıktaki çanaklar tıngırdıyor, torunlarım uyanıyor, sabaha kadar beni uyutmuyorlar! Herkes k*ç*na sahip olsun, vallahi vuracağım bir gün seni!..” demiş, adam bir daha oradan bile geçmemiş…
Demem o ki; bizde malzeme mi yok ki? Yeter ki aramasını bilelim… 