Merhum üstat Bekir Coşkun’un hiç unutamadığım yazılarından birinin başlığı böyleydi... 1970’li yıllarda Günaydın Gazetesi’nde yazarken, Bekir Coşkun ve arkadaşları sayesinde gazete çok fazla satılmaya başlayınca, bunlar da okuyucularına güvenerek, ücretlerinin arttırılmasını istemişler, patron da bunları kapı önüne koyuvermişti!..
Bunlar umut içinde bekleyip, okuyucularından gelecek tepkiler sonrasında, patronun hemen ayaklarına kadar gelerek, gazeteye geri dönmeleri için yalvarmasını beklerlerken, çok ilginç bir olay olmuş: Gazete o gün reklâmlara başlayıp, üç-beş ‘Kupon’ karşılığında birkaç ‘Çanak-Çömlek’ vermeye başlamış, bunların ‘çok vefalı’ zannettikleri ve güvendikleri okuyucuları da, çok okunan bu yazarlarını hemen unutarak, aynı gazeteden birkaç tane birden abone olup, daha çok ‘çanak-çömlek kapma’ yarışına girmişler, iyi mi !? Meslek hayatlarındaki ilk hayal kırıklığına da bu olayda yaşamışlar, merhum Bekir Coşkun’un bu unutulmaz yazısı ve çıkardığı kitaplarda en çok okunan hikâyesi bu olmuştu, hatırladınız mı?
Babam rahmetli hep; “İnsanoğlu çiğ süt emmiştir oğlum, hiç kimseye sonuna kadar asla güvenme, kendini de Allah’ın vazgeçilmez bir nimeti gibi görme, hiç kimse vazgeçilmez değildir, sonra çok büyük hayal kırıklığı yaşarsın!..” der dururdu... Meğer ne kadar doğru sözlermiş onlar!? Daha düne kadar Suriye Devleti’nin vazgeçilmezi sanılan, burnundan kıl aldırmayan ve bizim görüşme ve barış isteklerimize hep sırt çeviren kaçak Beşar Esad şimdi ne halde!? Yeni duyduğumuza göre, karısı ‘Esma Esad’ bile, Moskova’daki çok zor sürgün koşullarından çoktan bıkıp-usanmış, ikinci vatandaşlığı olan İngiltere’ye gitmek için dilekçe verirken, 24 yıllık kocası Beşar Esad’dan da “Boşanma Davası’ açmış bile, ya bunu da duydunuz mu bari!?
Öte yandan Irak Diktatörü Saddam Hüseyin, Libya Diktatörü Muammer Kaddafi, şimdi de Beşar Esad’ın; daha düne kadar ne muhteşem yaşamları vardı!? Kurdukları ordularla herkese tepeden bakar, kendilerini ‘Yeryüzünün Devasa Kralları’ gibi görür, ağızlarından her çıkan sözleri emir, her hareketleri halklarına örnek, yayınladıkları her bildiri de ‘Anayasa’ yerine geçer, herkes ona uyardı!.. Şimdi olanlara bakıyoruz da, meğer bunların hepsi de bize, birer tiyatro oyunuymuş gibi geliyor değil mi!? Koca koca diktatörlerin de, aslında birer ‘Kartondan Heykel’ olduklarını ibretle görüyoruz!.. Kendileri toz olup gittiler ama, geride de yaptıkları işkenceler, kararttıkları hayatlar, toprak altlarına gömdükleri binlerce cesetler kaldı yadigâr!..
Bir hatırlayınız; II. Dünya Savaşı’nda İngiltere’yi kurtaran Başbakan Winston Churchill, bu savaş sona erdikten sonra girdiği seçimlerde, İngiliz halkı tarafından Milletvekili dahi seçilememişti!.. Neden? Nasıl ki bizde de, yaptığı siyasi manevralarla hiçbir tarafta olmayan, ülkemizi savaşa sokmayan Milli Kahraman ve Atatürk’ten sonraki ‘II. Adam İsmet İnönü’ ve Başkanı olduğu CHP, bu II. Dünya Savaşı sonrasında; “Bizi aç bıraktı, tuzsuz ve bezsiz bıraktı; ekmeği-gaz yağını ve kibriti bile karneyle verdi!” diye suçlanıp da, CHP bir daha hiç tek başına iktidara gelemediyse, aynı şekilde İngiliz halkı da Churchill’i aynı bahanelerle suçlayıp, siyasetten dışlamıştı!.. “Vefa” denilen şeyi insanoğlu çabuk unutuveriyor, her zaman ‘Menfaatler’ birinci plana çıkıveriyor işte!.. Babam rahmetli ne kadar da haklıymış meğer!..
Yazımızı, konuya uygun bir fıkrayla son verelim: Nasrettin Hoca’nın karısı ölmüş, Hoca birkaç gün yas tuttuktan sonra kahveye gidip, gülüp-eğlenmeye başlamış... Bu sırada eşeği ölmüş... Hoca bunu unutamamış, aylar sonra bile eşeğinin lâfını edip duruyormuş... Komşuları bu işten sıkılıp, Hoca’ya; “Ayıp Hoca ayıp, karını üç günde unuttun, eşeğini aylardır anıp duruyorsun, yahu eşek mi önemli karın mı?” deyince, Hoca derin bir off çekip; “Karım ölünce siz söz verdiniz, daha iyisini alacağınızı söylediniz; peki benim eşeği kim, kaç para sayacak da alacak!? Ben üzülmeyeyim de kim üzülsün!?” demiş...
