Yüksekova'da, alışveriş için çarşıya çıkan silahsız üç askerin öldürülmesi, hepimizi üzdü. Bu ülkede 1984'den bu yana bir iç savaş yaşanıyor. Bir yanda PKK saldırıları, diğer yanda TSK'nin karşılık vermeleri, operasyonları... Ve sonuçta; adı konulmayan bu iç savaşta hayatının kaybeden 30 binden fazla Türk ve Kürt evladı, ana kuzuları... Her birinin ateşi, düştüğü yeri yaktı, kavurdu… Gözyaşları sel oldu aktı, acılar çığ gibi büyüdü…
Batı'dan Doğu'ya askerlik için gidenlerin ana-baba ve yakınları, her gün kulağı radyoda, gözleri televizyonda, oradaki çocuklarının akıbetini takip eder oldular. Onlar her gün çocukları için ölüp ölüp dirildiler. Asker ve diğer ölümler olmadığı zaman seviniyor, oh çekiyorduk... Ama bu ölümler durmadı, devam ediyor. Yine acılar yaşanıyor, yine gözyaşları akıtılıyor...
Ülkemizde adına "barış süreci" dedikleri bir süreç başlayınca, sevindik, nihayet bu iç savaş hali bitecek, vatan evlatları ecelsiz ölmeyecek diye umutlanmıştık. Umutlar suya düştü, yine eskiye dönüldü.
Hükümet, bu "barış süreci"ni sürdürüyor ama bu konuda ne yapıldığı konusunda kendilerinin dışında kimsenin net bir bilgisi yok. Bu konuda CHP, net olarak kendi tavrını ve görüşünü ortaya koyamıyor, ürkek davranıyor.(CHP, bu sorunun çözümüne yönelik, 1990’lardaki SHP’den daha cesaretli davranabilmelidir. Ürkek ve çekingen politikaların kimseye bir yayarı olmaz.) HDP, barış süreci için daha somut ve çözüme yönelik net tavır ortaya koyabilmelidir. MHP de, asarım-keserim mantığını, anti-Kürtçü(milliyetçi-şoven) tavrını bir kenara bırakarak, sürece ilişkin daha akılcı, daha mantıklı, sorunun çözümüne, akan kanın durmasına yönelik öneriler geliştirmelidir.
Sorunun çözüm çabaları sadece parlamentoda bulunan partilerle sınırlandırılmamalı, parlamento dışındaki parti ve sivil inisiyatiflerin de görüşleri alınarak, Kürt-Türk halklarının kardeşliğine, barış içinde bir arada yaşamalarına katkı koymaları sağlanmalıdır.
Anadilde eğitim, bir toplumun, bir halkın en basit ve en temel demokratik hakkıdır. Anadilde eğitimin, bugün için, Türkiye'de tartışılır olmaktan çıkarılması, bunun uygulanıyor olması gerekirdi. Barış sürecinin gerçekleşmesinin en önemli adımlarından birisi, bana göre, anadilde eğitim konusudur. Artık akan kanın durması, gözyaşlarının ve acıların dinmesi için; geniş katılımlı pratik bazı adımların atılması gerekiyor.
Bu iş, '63 akil adam'la olmaz. Bu sorunun çözümüne yönelik görüş ortaya koyacak; bu ülkede daha akıllı, bilgili, hayatlarını toplumsal mücadeleye adamış, bu konularda düşünce üretmiş, bedeller ödemiş insanlar var. Onlar dinlenilmeli...
Şimdi söz zamanı değil, söz ve düşüncenin eyleme, pratiğe geçirilmesi zamanı. Kimse ülke gerçekleri karşısında, kafasının içindekileri eğip-bükmesin, düşüncelerini sansürlemesin, gerçekleri söylemekten korkmasın, çözüme ilişkin düşünceler açık ve net bir biçimde ortaya konulsun...
Söz, karar ve yetki sahibi olan kişi ve kurumların; ülkenin somut gerçekleri karşısında, kendi siyasi önyargılarından ve egolarından arınmaları, sübjektif niyet ve düşüncelerinden uzaklaşmaları gerekiyor...
Şimdiki zaman, o zaman işte...
