Atatürk döneminde bizim 30 kuruşumuz, ABD’nin 1 Dolarına eşitti… Yani Türk Lirası (TL)’ nin değeri, Amerikan Dolarının üç katından fazla bir değere sahipti… Dünyanın başına belâ olan “II. Dünya Savaşı (1939-1945)” sırasında yönetimde olan merhum İsmet İnönü, değişen dünya koşulları ve bu baş belâsı savaş nedeniyle; silah, mühimmat, araç-gereç, petrol ve ilâç stokları yapmak için, Atatürk döneminden beri sürdürülen “Kapalı Ekonomiye” rağmen, bir süre ithalat (dış alım) yapmak zorunda kaldı…
İşte bizim para birimimiz olan TL, çok az miktarda da olsa, o tarihlerden itibaren değer kaybetmeye başladı, çünkü borçlanmaya başlamıştık!.. Biz II. Dünya Savaşı’na girmedik ama, 6 yıl boyunca her an savaşa gireceğimiz endişesiyle diken üzerinde ve sınırlarda saldırı bekledik!.. Askerliğini yıllar önce bitirmiş olan ve tarlalarında çalışan erkekleri “İhtiyat Askeri” adı altında göreve çağırıp, yıllarca sınırlarda nöbet tutturduk!.. Bu durum, bizim tam 6 yıl üretimden geri kalmamıza, hazırdan tüketmeye başlamamıza sebep oldu!..
Tabii, bu arada vergiler arttırıldı, “gaz-tuz-bez-ilâç” gibi ihtiyaç maddelerinde kıtlıklar yaşandı… Devlet, çok sıkı tasarruf tedbirleri aldı, hazinede 148 ton altın birikti ama, herkes bu işte, başımızda bulunan İsmet İnönü’yü suçluyordu…
Savaş yılları değil ama, 1945’te barış yapıldıktan sonra, merhum İsmet İnönü, gelişen ve değişin dünya koşullarına göre siyasi davranamadı!.. Ne olurdu sanki bu hazinedeki 148 ton altının bir kısmını, 6 yıl kıtlık çeken halkını rahatlatmak için vergileri düşürüp, bir miktar ucuzluk yaratmak için kullanamaz mıydı? Ama yapmadı, en büyük hatası da bu oldu!..
Sonra ne oldu? 1946’da demokrasiye geçildi, CHP’nin kendi içinden çıkan siyasetçilerden merhum Celal Bayar ve merhum Adnan Menderes “Demokrat Parti (DP)”yi kurdular… Seçim propagandaları boyunca, II. Dünya Savaşı sırasında halkın çektiği sıkıntıları anlatıp, İsmet İnönü’yü ve CHP’yi suçladılar!.. Bazı yerlerde arabası kurşunlandı, bazı yerlerde linç girişimine uğradı!.. Eskişehir’de tembihlenen bir çocuğun İnönü karşısına çıkarak; “Sen bizi aç bıraktın, susuz bıraktın, urbasız bıraktın!” diye bağırması karşısında, daha o yıllarda hayatta bile olmayan çocuğun kimler tarafından gönderildiğini anlayan İnönü’nün; “Evet ben sizi aç, susuz, urbasız bıraktım ama, anasız-babasız bırakmadım!” sözü çok ünlenir oldu…
1950 seçimlerinde de, Demokrat Parti’nin bu tür söylemleri ve suçlamaları etkili oldu, tek başlarına hükümet oldular!.. İnönü’nün ısrarla tasarruf edip, kıyıp da halkı için harcayamadığı 148 ton altını da bu iktidara devretmek zorunda kaldı!.. Demokrat Parti seçimlerde söz verdiği halkı rahatlatmak için, bu altınların altından girdi, üstünden çıktı!.. Devlet borçları katlanmaya başladı; Batılı ülkelerle hep zararımıza olan “İkili Antlaşmalar” imzalandı, demiryolu ve deniz yolu ihmal edilip karayollarına önem verildi, yüksek faizli borçlar alındı, devlet borçları ödenemez boyutlara ulaştı!..
Güya müttefikimiz ve dostumuz olan Amerika, arabalarını ve lâstiklerini satmak için bize bir sürü karayolu yaptırdı, köprü yaptırdı, sonra da para musluklarını kesti… Bu işe çok sinirlenen Başbakan Menderes, ABD’ye nispet ederek, Rusya ile anlaşma yapmak üzere Rusya’ya giderken uçağı düştü, Allah’tan kendisine bir şey olmadı!.. Sonra yine bir ABD oyunuyla darbeye muhatap kaldı, idam edildi…
Bakınız, ekonomik sorunlara akılcı çözümler bulamayınca, ülkelerin ve yöneticilerinin başlarına neler geliyor!.. Bugünlerde de, iş adamları; “Bize göre ABD dolarının değeri 4.30’dur!.. Bunun üstü değerler hepimizi iflâsa götürür!” diye açıklamalar yapmışlardı… 31 Temmuz 2018 tarihinde aynı dolar 4.92 ile 4.94 arasında gidip geliyordu!.. Yani, durumumuz hiç de iç açıcı gözükmüyor!.. ABD para musluklarını yine kesti, bizi vuran teröristlerle pek samimiler, topuğumuza çıkmayacak Kuzey Kıbrıs Rum Kesimi bile bize posta koymaya kalkıyor!.. Varın da gerisini siz düşünüz artık!.. 