Bizim Anadolu insanımızın zekâsından, bilgeliğinden, mertliğinden, saflığından, temizliğinden ve her konuya karşı, bir şekilde ‘vaziyet alma’ refleksinden asla sual olunmaz… Zati öyle olmasaydı, bu bereketli Anadolu toprakları Şeyh Edebalîleri, Fatihleri, Yavuzları, Kanunîleri, Mevlânaları, Yunus Emre, Nasrettin Hoca ve Aziz Nesinleri bağrından çıkarır mıydı?
Geçen seçimlerde tam sandıklardaki oylar sayılırken, durduk yerde bazı önemli bölgelerde elektrikler aniden kesiliverdi. Bu duruma pek alışık olmayan mahalle sakinleri, siyasiler ve teknik adamlar şaşırdılar, bunun sebepleri üzerinde kafa yormaya başladılar. Ancak bu sorunun net bir yanıtını bulamadılar…
Düşünüp, kaşınıp, sonuçta bu sorunun yanıtını sayın Enerji Bakanı’na sormayı akıl ettiler. İyi ki de sordular? Meğerse bu işin ne kadar kolay yanıtı varmış? Sayın Bakan Taner Yıldız hemen yanıtını verdi; “Arkadaşlar telaşa lüzum yok, mahallenin trafosuna kedi girmiş de, elektrikler ondan kesilmiş. Kimse bu işte bir kasıt aramasın” dedi…
Yahu koskoca Bakan böyle diyorsa, bu iş zati böyle olmuştur, siz ondan daha iyi mi bileceksiniz? Lâkin gel de, şu muhalefetteki ‘laiklere’ bunu anlat… Çıktı CHP yöneticileri; “Bizim Genel Merkez’in kadrolu kedisi ŞERO’ya sorduk, vallayi bu işten zerre kadar haberi olmadığını bize söyledi… Kadrolu kedimiz Şero’nun bile bu işten haberi yoksa, sayın Bakan’ın nereden haberi olacak? Bakan Bey gerçekleri saptırıp, suçu kedilerin üzerine atıyor” dediler…
Geçen ayın sonunda Karaman-Ermenek’te bir maden ocağına 12 bin ton civarında su doldu, 18 maden işçisi ocakta mahsur kaldı ya? Enerji Bakanı ile Çalışma Bakanı hemen ocağın kapısına koştular. Orada üzgün halleriyle olumlu lâflar ediyorlardı ama, içeridekileri dışarı çıkarmaya güçleri yetmiyordu… Bakan Taner Yıldız; “İçeride 10 bin tonun üzerinde su var, bunun tahliyesi günler sürer, ama işçilerimiz için umudumuzu kaybetmemeliyiz…” dedi.
Ertesi günün yandaş basın manşetleri şöyleydi: “Suçlu maden şirketi!..”
Madende mahsur kalan işçilerden Tezcan Gökçen’in yaşlı annesi bu sözleri duyunca, hemen yanındaki kurtarma ekibi şefine; “Yavrum, benim oğlum yüzme de bilmezdi, nasıl çıkacak bu kadar suyun içinden!?” dedi. Bu safça söz, oradaki herkesin irkilmesine sebep oldu…
Sanki orası bir maden ocağı, bir labirent ve ölüm kuyusu değil de; yüzücülerin dalış yaptıkları ve yüzerek kıyıya çıkabilecekleri bir sahildi? Ama nereden bilsindi bunu benim o yüreği yaralı, o saf Anadolu kadını anacığım…
Aynı günlerde Konya’dan Isparta’ya elma toplamaya getirilen tarım işçilerinin minibüsü Yalvaç’ta kaza yaptı, çoğu kadın 18 işçi öldü, 27’si yaralandı… Evet, yine 24 kişilik minibüse, yol parası ucuza gelsin diye, tam 46 işçiyi bindirmişlerdi, iyi mi?
Ertesi günü bizim malûm yandaş basın gazete manşetleri şöyleydi: “Suçlu Dayıbaşı!..”
İyi de kardeşim; bu ülkenin devlet adamları, hükümeti, Bakanları, Bakanlık müfettişleri, sendikaları, Ziraat Odaları, maliyecileri, trafikçileri filân yok mu? Bunların hiç mi suçları-kabahatleri yoktu!? Hiç mi görev ihmalleri yoktu!?
Son yıllardaki en kötü alışkanlığımız, “yargısız infaz” huyumuz oldu… Gazetelerin, kendilerini mahkeme ve yargıç yerine koyma huyları ne zaman sona erecek acaba?
Sakin KOŞAR…
