“Muğla Doktoru” unvanlı sayın Prof. Dr. Şadan Gökovalı, yeni bir kitabını daha gönderdi. “Muğla İlinde Turizmi Geliştirme Olanakları ve Güncelleştirilmesi” adlı Doktora Tezi idi bu ölümsüz eseri…
Kitabının ikinci sayfasına şu notu düşmüş: “Yazdıklarını zevkle izlediğim (yazabildiklerimi okuyan) erbab-ı kalem (kalem ustası) hemşehrim SAKİN KOŞAR’a sevgi ve dostlukla…”
İzmir/ 30 Eylül 2013… İmza/ Prof. Dr. Şadan Gökovalı…
Bir de kitabının arasına, 27 Haziran 2013 Perşembe günkü “PROF. DR. ŞADAN GÖKOVALI AÇIK HAVA TİYATROSU Açılış Konuşması” metnini koymuş…
Konuşmasının başında diyordu ki; “… Bir insan ne zaman ölür, ne zaman?” diye sorup, yanıtını da yine kendisi vermiş: “Son kez anıldığı zaman!..”
Ne kadar da doğru bir tespitti bu yanıtı… Evet, ister biyolojik isterse manevi yaşamın nihaî sonu; bir insan son kez anıldığında, bir daha hiç kimse tarafından adı – sanı telâffuz edilmediğinde gelir tabii… İşte biz buna “Ölüm” diyoruz…
Aynı konuşmasında diyordu ki; “Tiyatro; bir toplumun kültür düzeyinin aynası, bir edep okuludur… Tiyatro; ‘Gözelik, göze hoş gelen’ demektir… Üstünde Muğla’nın bulunduğu Karya’da, 200 kadar ‘Kent-Devlet’ vardı. Bunlar bugün var olsalar, dinlenmek için yere uzansak, ayaklarımıza pasaport almamız gerekecekti… Bu antik bölgede 1 Milyon kişi yaşıyordu. Demek orada, Muğla İl Geneli nüfusu kadar insan yaşıyordu. Bu antik kentlerden 20 kadarındaki tiyatroların sığarı (kapasitesi) 80 bin kişi dolayındaydı. Demek ki bunlara, bugünkü Muğla kent merkezindeki nüfusun tamamı sığabilirdi…
Karya tiyatrolarının en büyükleri; Halikarnassos, Mylassa, Knidos, Kaunos, Letoon ve Stratonikeia’da idi…” diyordu…
Zati her telefonla birkaç dakikalık konuşmamızda en az beş, bir toplantıda buluşmamızda en az yirmibeş, bir kitap gönderdiğinde de binbeş bilgi edindiğim bir büyüğümüz, bir bilgemizdir Şadan Hocam!..
Gözümden kaçmayan bir güzel özelliği daha vardı; dikkat ederseniz, üç çeyrek asırlık yaşına rağmen, bizlerden çok daha fazla “Özgün Türkçe Sözcükler” kullanmaya özen göstermesidir: “Gözelik… Sığarı… Olanak… Sonlandırmak” gibi…
“Muğla’name” başlığıyla yazdığı kitabının önsözünde, ‘Yaşayan En Büyük Türk Şairi’ seçilen Fazıl Hüsnü Dağlarca’dan iki kıtalık ünlü şiirindeki iki sözcüğü değiştirerek yazmış;
“Söyle sevda içinde türkümü,
Aç bembeyaz bir yelken,
Neden herkes güzel olmaz,
Yaşamak bu kadar güzelken?
İnsan dallarla, bulutlarla bir,
Aynı maviliklerden geçmiştir,
İnsan nasıl sevmeyebilir,
MUĞLA bu kadar güzelken!..”
demiş ve bu şiirin altına da; “Sakin Sakin KOŞAR’a” deyip imzalamış… Benim için bundan büyük haz, mutluluk ve bundan daha fazla değer verilmek olur mu?
Bu kitabı mutlaka bulun, edinin ve biz Muğlalılara yakışır şekilde, en az dört sandalyeye yayılıp-oturarak; yaveş yaveş, ama sindire sindire okuyunuz!.. Yıllar önce bu güzel Muğla’mızın, bugünlerde nasıl vazgeçilmez bir turizm merkezi olacağının ayartına ilk varan kişi olarak, Prof. Dr. Şadan Gökovalı Hocamızın akıl dolu öngörülerinin ve belgeli çalışmalarının paha biçilmez değerini bizzat kendiniz takdir ediniz…
