TERÖR VE BİZ ?

Gün geçmiyor ki yeni bir terör olayına tanık olmayalım. Her olayda en az üç beş şehit veriyoruz. Bazen de bu sayı üç, beş, on kat artıyor. Her seferinde “buyurun cenaze namazına.”

Tören için her şey hazır. Tabutlar, bayraklar,imamlar,hatipler yerli yerinde . Devlet büyükleri de hazır. Tabutta yatanın önem derecesine göre namaz kıldıracak olanlar da cami imamından Diyanet İşleri Başkanına kadar sıralanmış hizmete amade. Cenaze sonrasında ise devlet erkanı sıraya dizilmiş baş sağlığı dileğinde bulunuyor. Hepsinde halka görünmek ve cenazeye ne kadar çok ilgi gösterdiklerini kanıtlamaya çalışan jestler var. Eller göbekte. Gözler yaşlı…

Fonda ise başka bir kadro bekliyor. Bu genç kadrolar, yürekleri acı, kin ve öfkeyle dolu var güçleriyle bağıran bir koroyu oluşturuyor:

“Şehitler ölmez, vatan bölünmez!”

“Kahrolsun PKK. Kahrolsun PKK.!”.

Ortadaki gerçeği görmek gerekir. Şehitler Ölmez” diye bağırmakla doğruyu söylüyor muyuz? İşte ölüyorlar… Ve hiç durmadan…

Kahrolsun PKK demekle o insanlık düşmanları kahroluyor mu?

Bu sonuçsuz bağırmalarla kendimizi nereye kadar oyalayacağız. Hele Kahrolsun PKK sloganlarına bel bağlamaktan ne zaman vazgeçeceğiz. Bu alışılmış, bilinen, törenlerden ve yerine gelmeyecek beddualara bel bağlamaktan ne zaman vazgeçeceğiz?

Devlet adamlarımızın yapacağı iş, cami avlularında elleri koynunda utançlı ve acınacak durumda beklemek mi, yoksa bu hazin manzarayı terk ederek bir an önce eşkıyayı susturmak mı?

Bitirmek için neyimiz eksikse tamamlansın. Bitirelim bu işi. Halkımız, bu aczin içinden çıkmış olarak, yetkilileri alkışlamak istiyor.