İnsanoğlu, anası karnında yalnız yaşar, yalnız beslenir, yalnız gelişir ve vakit dolduğunda da, şu dert yükü fani dünyaya hepimiz de ağlayarak gelir, ağlayarak gideriz!.. Tabii, ara-sıra ‘ikiz-üçüz-beşiz’ olarak gelenler varsa da; herkesin yolu ayrı, sonuçta herkes tek ve yalnızdır, bu dertli dünyada her koyun kendi bacağından asılır!..
Bizim köyde Kurtuluş Savaşı Gazilerimizden, akrabamız da olan meşhur bir ‘Zeybek Dayımız’ vardı... Çok asabi, çok çalışkan, yakınlarına çok düşkün, hep doğruları insanların yüzüne söyleyen bir huyu vardı; bu yüzden onu çok seven-saygı duyan da vardı, çok kızanlar da olurdu... 90. yaşlarına gelince kalça kemiği kırıldı, yattığı yerden ağrıları artmaya, son günlerine yaklaştığı sıralarda, yanında büyüttüğü yeğeni Ersöz ağabeye küfürler ederek yanına çağırır; “Ülen sana alıverdiğim çifte tüfeği getir, kafama bir kurşun sıkıver len, sonra sana hakkımı helâl etmem, hadi yap şunu, kurtar beni!..” der, bir süre sonra da dizlerini döverek yanındakilere dönüp; “Ah ülen, ahhh!.. Şu kahrolasıca fani dünya kıyılıp da gidilmiyor bee; can çok tatlı, kıyılmıyor bee!..Bana pekmez şerbeti getirin çabuk” derdi...
Hep sık sık yazdığım gibi; birçok insan dünyaya gelir, büyür, gelişir, evlenir, çoğalır, çalışır-çabalar biraz mal-mülk sahibi olur; kimisi diğer insanlar hayrına bazı işler yapar, eserler bırakır, belli bir yaşta öldüğünde de, adeta bir ‘Ulu Çınar’ gibi hatırlanır dururlar!.. Bazıları ise bütün bunları yapsa da, insanlık-çevre-ülke için hiçbir şey yapmaz, sırf kendi cebine çalışır, sığır gibi ‘yer-içer-sıçar-çoğalır-yaşlanır’ ve adeta bir mevsimlik ‘Bahar Otu’ gibi, öldükleri gün unutulurlar!.. O çok sevdikleri mal-mülk-para burada kalır, sadece iki metrelik bir kaput bezi ile mezara konulurlar!.. Şimdi bizler yaşarken hep şunu düşünmeliyiz: “Şimdi biz ‘Ulu Çınar’ gibi biri mi olmalıyız, yoksa bir mevsimlik ‘Bahar Otu’ gibi mi !?
Bazıları bu ‘yalan dünya’ nın büyüsüne kapılıp, kendilerini sanki hiç yaşlanmayacak, ölmeyecek, sonsuza kadar yaşayacaklarmış gibi davranırlar!.. Hani, başına saksı düşüp, trafik kazası geçirip, salgın hastalığa yakalanıp veya kızgın biri tarafından vurulup da, erkenden öteki dünyaya gitmezlerse eğer; bizim ülkede insanların yaşam süresi 70-80-90 yıl kadardır... Biz insanız, hayvan değiliz; konuşan-düşünen-gülen canlılar olarak bizlerin, bunca süreyi boşuna geçirmemesi gerekir!?
Peki, unutulmamak için neler yapabiliriz: Kimse sizden birer Atatürk, Fatih Sultan Mehmet, Mimar Sinan, Nazım Hikmet, Yaşar Kemal, Aziz Nesin, Lokman Hekim, Pastör... gibi olmanızı beklemiyor!.. Örneğin: Mısır’da bir Hattat, pirinç tanesi üzerine bir ‘Âyet’ yazıp, müzeye hediye etmiş, unutulmazlar arasına girmeyi başarmış... Siz de imkânınız varsa bir hastane-okul-çeşme-tuvalet yaptırın!.. Kansere-kalp krizine-grip-nezleye-hapşırmaya çare bulun!.. Bir veya birkaç roman-öykü-şiir kitabı yazın!.. Çocuklar için park-bahçe, yaşlılar için bakım evi yaptırın!.. Elektriği-suyu kesilen yoksul komşularınızda bunları açtırın, muhtaç hastaları ameliyat ettirin, ilâçlarını alıverin!.. Bunlara da gücünüz yetmiyorsa, sokak kedi-köpekleri için kapılarınıza, kuşlar için pencerelerinize yiyecek-su kapları koyun!.. Ha bunu da yapamıyorsanız eğer; kimseye yalan söylemeyin, kimsenin zemmini yapmayın, konu-komşunuzun malına-mülküne-namusuna el-ayak uzatmayın!.. Ben daha ne diyeyim ki !? Size akıl vermekten, bende kendimin kullanacağı akıl-fikir-malzeme bırakmadınız be yahu!..
Haa, bir de şunu yapın; nasılsa ‘Zamlı Bayram İkramiyelerini’ aldınız ya gari, paraları cebinize koyunca yürüyüşleriniz bile değişti ya gari, bu yüklüce parayla kimse bileğinizi bükemez ya gari; önünüzden gelen genç-yaşlı, çocuk-çoluk demeden, donu-gömleği yırtık-sökük birilerini görürseniz eğer, götürün bizim Terzi Osman’a, bayramdan önce bunları hayrınıza diktiriverin, önünüzden gelen her çocuğa da birer ‘Bayram Şekeri’ verin, siz de unutulmazlar arasına girip, bir ‘Ulu Çınar’ gibi sonsuza kadar hatırlanıp durun, olur mu !?
