STRATONİKEİA KONSERİNİN ARDINDAN TEŞEKKÜR BORCUMUZ VAR

Her toplumsal organizasyon, çok sıkı bir işbirliğiyle başarıya ulaşır. Bizim gibi “Ben bilirim, ben yaparım.” mantığından kurtulamamış toplumlarda o işbirliğini kurmak, çoğu zaman deveye hendek atlatmaktan da zordur.

Pazar günü Stratonikeia ve yöremiz için çok önemli bir etkinlik gerçekleştirildi. Ömründe ilk kez buralara gelen yüzlerce insan, bölgemizin kitaplarımızda yazdığımız gibi ne denli önemli tarihsel değerlere sahip olduğunu gördü.

Daha iyi olabilir miydi bu etkinlik?

Hem de nasıl!

Çok önceden iyi bir tanıtım yapılabilirdi.

Köylerde ve Yatağan’da anonslarla, pazarlarda ve kahvelerde el ilanlarıyla halka duyurulabilirdi.

İnternette bir sayfa açılabilir ve buradan bilgi akışı sağlanabilirdi.

Dernekler, Odalar, Partiler, Kent Konseyi devreye sokulabilirdi.

Büyükşehir, valilik ve kazı başkanlığı ile daha sıkı işbirliği yapılabilirdi.

Bu, uluslararası bir etkinlikti. Ulusal medya ile iletişim masası kurularak tanıtımın ulusal ve uluslar arası düzeye çıkarılması sağlanabilirdi.

Yörenin değerlerinin tanıtıldığı çok güçlü bir panayır ortamı sağlanarak konukların bölgemizi çok daha iyi tanıması gerçekleştirilebilirdi.

Örneğin ben orada mermer avadanlıkların veya ürünlerin sergilendiği stantlar olmasını çok isterdim.

Bu yörenin en özgün ürünü künarın ve künardan ya da künarla yapılmış bir standın olmasını mutlaka isterdim.

Yöre mutfağının bir örneğinin kurulmasını beklerdim.

Bancikliler, Kozağaçlılar keçi peynirleriyle ev yapımı sucuklarla, kıl dokumalarıyla orada olsun, bize zenginlik katsın isterdim.

Stantların yanında köyleri tanıtan haritalar broşürler olabilirdi.

Yatağan’ın sorunlarını anlatan bir stant açılabilirdi.

Sizce de işçilerimizin direniş destanlarını anlattıkları bir standın, olması o onurlu mücadeleye güç katmaz mıydı?

“Güzel Köylü” dizi bir bölümünü o gün bu etkinlikler üzerine kuramaz mıydı?

Biliyorum bütün başlangıçlar güçtür. Ama iyi başlangıçlar da geleceğe güçlü ışık tutarlar.

Elbette bu eksikliklerin kaynağının “ben”i, “biz” e evirememe olduğunu biliyoruz.

“Marifet iltifata tabidir.” der eskiler.

Öyle ya da böyle bu çorbada tuzu olanlara teşekkür etmek boynumuzun borcudur. Yapılan iyi şeyleri görmez, onlardan bir kuru teşekkürü bile esirgersek başka zamanlarda onlardan gerekli verimi alamayız.

- Yorucu muydu?

- Evet.

Türk- Yunan Dostluk Konseri fikrini çok değerli dostum Şef Mustafa Köker'e ilk açtığımdan bu yana sanırım 8- 9 ay geçti. Önerim bu iş için ön çalışmalar yapan AK-DER Başkanı Orhan Tutal, yüreğini sevgiyle yoğurmuş sevgili Alev Tekoğul, hoşgörü ustası Erbul Karaman’da karşılığını bulmuştu. Sevgili Erman Aras da zaten yanımızdaydı.

Suyun karşı yakasından can kardeşim Sami Payzanoğlu "Hocam ben varım bu işte." dediği an, arzuların gerçeğe evrilme anıydı.

Benim gönlümde yıllardır böyle bir konserin Stratonikeia’da yapılması arzusu olduğu için bu kez konuyu Stratonikeia kazı başkanı sevgili Bilal Söğüt Hocamıza açtık.

O evet demeseydi, yüreğini, sabrını bu işe vermeseydi, bunun sadece bir rüya olarak kalacağını kim kabul etmez.

Stratonikeia’da böyle bir etkinliğin önüne düşmek Yatağan Belediyesi’ne yakışır dedik. Sevgili kardeşim Başkan H. Haşmet Işık'a çıktığımızda, onun “Tarcan Bey bu işle görevlendirilmiştir.” demesiyle de yola çıkma vaktimiz gelmişti.

Çalıştık. Hem de çok.

Biz, bu kadar mıydık?

İnanın adlarını saymaya kalksam bu satırlar adla dolar.

Bir Zerrin Dinçer'i nasıl unuturuz?

Kos'tan gelen müzisyenlerin taşınması konusunda ne zaman arasam asla hayır demeyen Asım Başaran'a teşekkür borcumuzu unutmayız.

Birlikte çalışmaktan gurur duyduğum Kent Konseyi Yürütüme Kurulu üyesi Mustafa Demiröz'ü elbette anmalıyım.

Son ana kadar planladıkları tanıtımları yapabilmek için sabırla bekleyen Eskihisarlılara sabır ve hoşgörüleri için teşekkürler.

Çocukluğumun cıvıl cıvıl yaşayan sokaklarını geri getiren köylülerimize teşekkürler.

Teşekkürler Bodrum, Milas, Yatağan, Muğla, Marmaris, Datça; teşekkürler Kos, Leros, Nisiros,

Teşekkürler İsmailler, Meltemler; teşekkürler Hypokratiler, Kryakiler,

Güvenlik güçlerinden ses görevlisine, sokakları pırıl pırıl hazırlayan itfaiye erlerine... bu çorbada bir tutam tuz da benden diyen herkese yürekten teşekkürler.

Bunca teşekkür arasında bir teşekkür de kendime.

Varsın kimileri bunca çabamızı yok hükmünde sayıp o akşam adımızı bile ağızlarına almaktan erinsinler.

Dostlukların yollarına taş döşemek hem zor hem narin iştir; ince işçilik ister. Her şeye karşın biz o yollara taş döşemeyi sürdüreceğiz.

Bu toprakların eşsiz değerlerini yazılarımızla, şiirlerimizle, bestelerimizle ve projelerimizle ulusal ve uluslararası arenaya çıkarmaktan da asla vazgeçmeyeceğiz.

Çünkü biz;“Hem taşı, hem inciyi/ Tartar terazisinde bilge zaman...” gerçeğini ve “Yalnız sen söyleme şarkını/ Bulutlar da söylesin/ Kuşlar da...” demeyi biliyoruz.