Yatağan'ın meşhur terzile-rinden Cemil Görpınar'ın oğlu olan Dr. Fettah Gürpınar; ismi nerede geçerse geçsin, tanıyan herkesin hemen gülümseyerek anımsadığı, nüktedan, çağdaş ve saygın bir insanımızdır…
Ben de dahil olmak üzere; insana dokunmayan, ama herkesin klasik şekilde kabul ettiği “Dr. Fettah Dili”nden küfür yemeyenimiz kalmamıştır… Peki, ona kızmak mümkün müdür? Asla!.. Asıl mesleği olan doktorluğu icabı, yardımcı olmadığı ve iyilik etmediği insanımız da yok gibidir…
Bu adamda uyku yoktur, üşenmek yoktur, yer ve zaman mefhumunu asla tanımaz, güçlü pratik zekâsıyla, her an size ne yapacağını ve ne cevap vereceğini, başınıza neler getirebileceğini asla tahmin bile edemezsiniz!..
Dünya çapında ünlü cerrah, gezgin ve yazarımız sayın Prof. Dr. Tarık Minkari şöyle der: “Mizah, zekânın zekatıdır!..” Bu söz çok doğrudur! Çünkü gerçek mizahı, mizahın özü olan “güldürürken düşündürmeyi”, gerçek gülmeceyi ve düşünmeyi, ancak zeki ve sepette pamuğu olan insanlar yapabilirler… Eğer gülmecede bir “düşündürme” mevhumu yoksa, o sadece birkaç dakikalık ucuz bir gülmeceden ibarettir…
Herkes sandalyeden veya karda yürürken kayıp da düşene güler de, bu işin içinde bir düşünce olmadığından, iki dakika sonra olayı unuturlar… Ama bu gülmece, akılcı bir espriyle yapılmış söylem veya eylem ise; hemen fıkralaşır, insanlar ömürleri boyunca bunları unutmazlar… Bunlarda art niyet aramak, böylelerine kızmak mümkün müdür?
Neyse, bizim Dr. Fettah'ın yaşamı da, tıpkı çok garipsediğimiz, ama çok sevdiğimiz Karadeniz insanlarımızın yaşamları ve fıkraları gibidir…
Öğrencilik yıllarında çok kıt gelen parasıyla, en zenginlerin çocukları gibi yaşamayı bilmiş, zekâsı sayesinde hiçbir eksiklik çekmemiştir…
Örneğin: Bir gün arkadaşlarıyla denize giderler. Bir miktar balık satın alırlar. Ama yanlarında ne mangal, ne tencere – tava, ne ekmek ve ne de içki alacak para vardır. Paravanla tatile gelen İngiliz aileye boynu bükük ve muhtaç biri edala yaklaşıp, kendini acındırır, onlarla İngilizce konuşarak, paravanlarında ne varsa alır… Yemeğe oturduklarında İngiliz turist bakar, içkileri de yoktur. Hallerine acır, bolca içki de verir. Dört arkadaşı, Dr. Fettah sayesinde 5 kuruş harcamadan ve dut gibi kafalarla, gece yarısı Yatağan'a dönerler…
Yatağan'da ilk göreve başladığı günlerde, zamanın sayın Kaymakamı saat 08.30'da hastane kapısındadır. Dr. Fettah köylerdeki hastalara gittiğinden, hastaneye saat 09.00'a doğru geç gelir, Kaymakam kızar. Bir daha hangi köye giderse, saat kaç olursa olsun, kendisine haber vermesini söyler, Fettah da “Tamam efendim” der…
Hemen o akşam, gece saat 24.00'e doğru Elmacık'tan hastaya çağırırlar. Dr. Fettah hemen Kaymakam Beyi arar, haber verir. Gece 04.30'a doğru Madenler'den çağırırlar, Kaymakam'ı uyandırır haber verir. Ertesi günü sabaha kadar Şeref'te, Şahinler'de ve Bozüyük'te hastaya gideceğini Kaymakam Beye haber verir. Artık Kaymakam, gece yarısı defalarca uyandırılmaktan bıkmış usanmıştır. Ertesi günü gelip, işine bildiği gibi devam etmesini, bir daha kendisini uyandırmamasını söyler. Fettah bu, hiç olur mu; “Emir verdiniz efendim, ben sizi her daim haberdar edeceğim, olmaz” diye itiraz eder. Kaymakam kızar, söylene söylene hastaneyi terk eder…
Marmaris Belediyesi çok güzel parklar yapmış, heykeller dikmiş, herkes bunları çok sevmiş. Birkaç gün sonra arkadaşlarından bazıları gelip, bıyık altından gülerek, Dr. Fettah'a; “Yahu, şu parktaki adam heykeli var ya, tıpkı sana benziyor, çaktırmadan senin heykelini dikmişler galiba, ne mutlu sana?” demişler…
Zati o heykel Fettah'ın da dikkatini çekmişmiş ama, kimselere bir şey diyememişmiş. Heykeli bana tarif etti, anlattığına göre “tara suratlı, korkunç kılıklı” bir heykel olduğu belliydi. Bana dedi ki; “Ulan koyunun olmadığı yerde Abdurrahman Çelebi geçinen keçi inatlı yazar, bu işleri sen daha iyi bilirsin; ben bu kadar korkunç görünümlü bir adam mıyım yahu!?” deyince, aslında aklımdan hemen “Kont Drakula ile Notre Damın Kamburu” fikri filân geçti ama, bunu kendisine söyleyemedim ve ona; “Aslında sen kelle – kulak yerinde, Kadir İnanır, Tarık Akan gibi adamsın yahu, sana nasıl kıymışlar kardeşim, valla çok ayıp etmişler” deyip de, gönlünü almıştım…
Geçen Cuma günü kahvede yine beni buldu. Karşı masalardaki tanıdığı birkaç kişiye malûm üslubuyla küfürlerini eda ettikten sonra, bize; “Sakın benim çalıştığım özel hastanelere gelmeyin! Sülâlenizin tarlasını - tokadını satsanız, tedavi ücretlerini ödeyemezsiniz! Herkes haddini bilsin, sizleri ancak sağlık ocaklarıyla devlet hastaneleri paklar” dedi, iyi mi?
Ona; “Sayın doktorum, seçimlerde Belediye Başkanı adayı olarak ismin geçiyor, aday mısın?” diye sordum? Hay sormaz olaydım!.. Bana; “Yahu, önümde büyüklerim olan dinozorlardan bir türlü bana sıra gelmiyor ki, nasıl aday olayım!? Sen de bir gün beni çağırıp, röportaj yapma zahmetinde bile bulunmadın! Pazartesi günü röportaj için gazetedeyim, sıkıysa bir yere kaç da, boyunu - posunu bir göreyim!” demez mi?
Bu adamla uğraşılmaz!.. Sıkıysa bu röportajı yapmayalım bakalım, sonra halimiz nice olur!? Zati onun için diyorum ki; “Söz konusu Dr. Fettah ise, gerisi topyekûn teferruattan ibarettir!..
