Öldüğünüzde tabutunuzun üzerine kapanıp, ‘bu benim oğlum’ diyebilen, sizin için gözyaşı döken, gözpınarlarından akan yaşların yüzlerinde derin izler bıraktığı kaç anneniz oldu? Bir, fiziki anneniz vardır; sizi doğuran, dünyaya getiren… Bir de, sütanneniz… Hiç üçüncü bir anneniz oldu mu? Ama Gezi Parkı gösterileri sırasında polisin biber gazından kaçarken Eskişehir’in ara sokaklarında, yüreği taşlaşmış, beyinlerinin içi insan sevgisinden arınmış eli sopalı siviller veya sivil görünümlü görevliler tarafından dövülerek öldürülen Ali İsmail Korkmaz’ın üç annesi oldu…
Biri kendi annesi Emel Korkmaz, diğeri Gezi parkı direnişinde Hatay’da öldürülen Abdullah’ın annesi Hatice Cömert, bir diğeri de yine Gezi parkı gösterileri sırasında Ankara’da bir polis tarafından başına kurşun sıkılarak öldürülen Ethem’in annesi Sayfı Sarısülük… Üç yüreği yanık anne, Antakya’da Ali İsmail’in tabutuna kapanarak gözyaşı döktü. Ethem ile Abdullah’ın anneleri de, İsmail’in tabutu başında sanki ikinci çocuklarını yitirmiş gibi acı ve hüzün içinde ağlıyorlardı. İsmail’in tabutunu, üç annenin gözyaşları ıslatıyordu.
Gezi parkı direnişlerinde; 5 kişi öldü, 8121 kişi hafif, 61 kişi ağır yaralandı, 104 kişi kafa travması geçirdi, 11 kişi gözünü kaybetti. Başlarına gaz kapsülü gelen Mustafa Ali Tombul(16) ile Berkin Elvan(16) ise yaşam mücadelesi veriyor…
Ey muktedirler, siz hiç evlat acısı çektiniz mi? Anaların-babaların yemeyip yedirdiği, besleyip büyüttüğü, uçan kuştan yerdeki karıncadan sakındıkları fidan gibi çocukları; sizlerin otoriter tavırları sonucunda kaybetmeleri; onlara reva mıdır? Siz de ana-babasınız. Bir evlat nasıl yetiştirilir, nasıl büyütülür bunu sizler de çok iyi bilirsiniz! Bunları bildiğiniz halde; fermanlarınızla, buyruklarınızla niye onların ölümlerine, yaralanmalarına sebep oluyorsunuz? Analar ağlamasın diye ‘Barış Süreci’ni başlattınız. Başka bölgelerdeki anaların ağlamasını dindirmeye çalışırken; Gezi parkının direnişçilerinin analarının gözyaşlarıyla, yeni gözyaşı ırmakları yarattığınızın farkında mısınız?
Ey buyurganlar, sizi de bir ana doğurmadı mı? Size bir şey olsa, sizin ananızın da yüreği cız etmez mi? Ana yüreğinin ideolojisi, dili, dini, ırkı, rengi, iktidarı var mıdır? Ana yürekleri hep aynı, evrensel değil midir? Her ana evlat acısı çektiğinde; gözyaşı döküp, acı çekmez mi? Ah yerde, duman gökte kalmaz der büyüklerimiz. Dünyanın neresinde olursa olsun, acılı anaların ahı, zulmedenlerin peşini bırakır mı?
Gezi direnişçileri Ali İsmail Korkmaz(19), Abdullah Cömert(22), Ethem Sarısülük(26) ve Mehmet Ayvalıtaş(20) ile Lice’de yeni karakol yapımı protestolarında vurulan Medeni Yıldırım(18) için hep üzüldük. Onlarla birlikte yüreklerimizden birer parça koptu gitti. Komiser Mustafa Sarı(27) için de üzüldük. Çünkü onu da bir ana doğurdu ve onun da anasının yüreği evlat acısıyla yandı…
Ali İsmail Korkmaz’ın Cenazesine katılan Ethem Sarısülük’ün annesi Sayfı Sarısülük, gözyaşları içinde şunları söylüyordu:”Ben bir evladımı kaybettim ama bin evlat kazandım. Beni bu duruma düşürenler bugün bu cenazeye katılan çocuklarımızı görsün. Bu çocukları bitiremeyecekler.”
Ey muktedirler, ey buyurganlar, sahi sizin üç anneniz oldu mu, hiç? Ali İsmail Korkmaz’ın oldu. Bundan sonra her toprağa düşenin üç değil; on, yüz, bin, milyon annesi olacak... Bu inanç, bu kararlılık, bu duruş, bu nicelik; bir halıyı dokur gibi ilmek ilmek, düğüm düğüm birbirine kenetlenerek büyüyecek, çoğalacak… 