Aşağıda anılarını yazacağımız ünlü yerel ve ulusal siyasetçilerimizden kimisini kaybettik, kimisi çok yaşlandı ve son günlerini yaşayanlar var… Ölenlere Allah’tan rahmet, yaşayanlarına da uzun ömürler diliyorum…
Rahmetli Osman Bölükbaşı, hep muhalefet olan Cumhuriyet Köylü Millet Partisi (CKMP) Genel Başkanıydı. 1950’li ve 1960’lı yıllarda İnönü, Menderes ve Demirel ile en çok uğraşan, iktidara karşı lâfını hiç esirgemeyen, hazırcevap, nüktedan ve çok dürüst bir politikacıydı. Bu özelliğinden dolayı, seçim meydanlarında en fazla kalabalıkları o toplar, saatler süren miting konuşmalarında herkes zevkle onu dinler, en çok onu alkışlar, ama sandığa gittiklerinde bu aziz milletimiz, en az oyu da yine ona verirlerdi…
Bir seçimde Düzce’ye gitti. En kalabalık bu mitingde tam 8,5 saat aralıksız konuşarak rekor kırdı. Ama ilk konuşmasına başlarken şöyle dedi: “Eyy benim samanı bol, danesi kıt milletim; saman misâli mitingimize hoş geldiniz!..” Bu sözü tarihe geçti ve yıllardır hiç unutulmadı…
DYP ile SHP Koalisyonu sırasında Başbakan Yardımcısı olan merhum Erdal İnönü Irak’a ziyarete gitmişti. Irak Devlet Başkanı Saddam Hüseyin’le görüşmeler yapıp yurda döndü. O günlerde diktatör Saddam çok eleştiriliyordu. Uçaktan inince bir gazeteci İnönü’ye sordu; “Efendim Saddam’ın durumu malûm, niye onun elini sıktınız?” demez mi?
Erdal İnönü, o bildik hınzırca gülüşüyle gazeteciye dönüp; “Evet haklısınız, Saddam’ın elini sıktım. Sizce ben Saddam’ın eli yerine, ya neresini sıkmalıydım acaba?” diye sordu. Gazeteci kıpkırmızı kesilirken, oradaki herkes kahkahalardan yerlere yatmıştı…
Bir gün eşi, Erdal İnönü’ye avazı çıktığı kadar bağırarak ve ona doğru koşarak; “Yetiş Erdal, çabuk yetişşş!..” diye bağırır… Erdal İnönü dışarı fırlar; “Ne var Sevinç, niye beni çağırıyorsun canım!?” deyince eşi; “Odamda fare var, çabuk yetiş Erdal!..” deyince, Erdal İnönü sakin ve çok kayıtsız bir şekilde; “İyi de Sevinç, ben ne yapayım o fareyi? Yoksa sen beni kedi filân mı zannediyorsun canım!?” diyerek geri döner…
Merhum Özal’dan sonra ANAP’tan Başbakan olan Yıldırım Akbulut; çok mütevazı, dürüst ve efendi bir insandı. Avukatlığı sırasında 12 dava almış ve hepsini kaybetmişti. 13’üncü davayı kazanmış, ama kazandığını bilmeden, o davayı da Temyiz’e göndermiş, onu da kendi elleriyle orada kaybetmişti…
Başbakan olduktan sonra, Türkiye’nin “İki Numaralı Adamı” olduğunun ayartına varamamış olacaktı ki; bir gün çok samimi bir arkadaşı gelip, ona: “Değerli arkadaşım, bir yakınım filân yerde işe girmek istiyor, ona biraz yardımcı olur musun?” der. Yıldırım Akbulut Başbakan olduğunu unutup, düşünceli ve çaresiz bir eda ile şakağını kaşıyarak; “Yahu dostum, bu iş biraz zor görünüyor! Bunun için Genel Müdürlük düzeyinde ve çok büyük bir torpil gerekir” demez mi?
İlçemiz Şeref Köyü’nden bir büyüğümüz vardı; adı Necati Özler ve mesleği de terzilik idi… Birkaç köyün “Köy Kâtipliğini” de yapardı. Ağzı lâf yapan, yaman bir siyasetçiydi, bir dönem CHP’den İl Genel Meclisi Üyesi de seçilmişti.
O yıllarda, birinin ağzına bakarak çiftçiliğe özendi. 20 dönüm tarla kiralayıp, yeni tür bir buğday cinsi ekti. Bol gübre verdi, ilâçladı… Tarlada adam boyu ekin oluştu. Necati ağabey de, köylüler de bunları gördükçe coşuyorlar, buğdaydan köşeyi döndüğünü düşünüyorlardı. Harman zamanı geldi, ekinleri biçtirdi, dövdürdü… Dağ gibi samanı olmuştu ama, 20 dönüm tarladan, sadece 30 ölçek (30 teneke) buğdayı oldu… Necati ağabey, ne kadar buğdayı olduğunu soranlara sadece “Otuz” diyordu. Millet de zannediyordu ki; “Otuz Deve buğdayı oldu, (yani 600 teneke)” oldu sanarak; “Maşallah, maşallah, Allah çalışana veriyor tabii!..” diyorlardı… Necati ağabey ise çiftçiliğe küstü, bir daha hiç buğday ekmedi…
Bugün size; işine geldiği zaman duyan İsmet İnönü’den, şapkasını kaptıran Demirel’den, eli baklava tepsili Erbakan’dan da bahsetmek isterdik, ama yerimiz dar… Önümüzde yine seçimler var. Eski ünlü siyasetçileri de bir hatırlayıp, onlar gibi olmaya özenerek, biraz da gülümseyerek oy vermeye gidelim istedim…
Sakin KOŞAR…
