SİYAH ANTİLOP’UN ŞARKISI

Bilgisayar posta kutumda bir not buldum:

Merhaba Hocam,

1970’lerde bir eğitim yılını geçirdiğim Demirköprü Kasabası’ndan toplam 4 isim anımsıyorum;

2 tanesi köyden kasabaya her gün birlikte 12 kilometre yürüdüğüm, imamın oğlu Hanefi ve 1 kilometre sonra bize katılan “sıtmalı” çocuk İsmail.

3. sü ayaklarım sobaya yapıştığında haftalarca bana bakan ve hatta sırtında okula götürüp getiren, ev sahibimizin kızı Hacer,

ve son olarak Türkçe öğretmenim Hamdi Topçu.

O, olmanızı umarak sevgilerimi sunuyorum.

Tersi bir durum için de, çok özür dilerim.

Devrim Yaman

Devrim, 40 yıl önce öğretmenliğe başladığım Manisa Köprübaşı’ nda okuttuğum bir öğrencimdi. O, dönemin acımasız siyasi baskılarını iliklerine dek yaşayan bir ailenin çocuğuydu. O küçük kasabadaki İstanbullu çocuğu unutmamıştım elbette.

Ona, hemen bir yanıt yazdım.

Sevgili Devrim,

Beni güzel duygularla anımsamana sevindim. Sana bir armağanım var.

Hamdi Topçu

Armağanım aşağıdaki resimlerdi.

***

Çok iyi anımsıyordum. Devrim, bir gün bana yine o gülen gözleriyle gelmişti. Elinde Götz R. Richter’in ünlü eseri Siyah Antilop’un Şarkısı vardı.

“ Öğretmenim, demişti, bu kitabı okudum ve çok beğendim. Size armağan etmek istiyorum.”

Bir öğrencinin okuduğu bir kitabı öğretmeniyle paylaşmak istemesi elbette çok anlamlıydı.

Siyah Antilop, oradan oraya sürgün edildiğim yıllarda kitaplığımla birlikte de Anadolu’yu dolaştı. Onu, 12 Eylül darbesinden sonra samanlıklarda, çatı aralarında saklayarak bu günlere getirmiştim.

Birkaç dakika sonra posta kutuma bir not daha geldi:

Hocam,

Bu çok ağır geldi. Ergenlik sonrası, onca zorluğa, ölümlere rağmen, sadece oğlum Can doğduğunda ağlamıştım, şimdi de gözlerim yaşlı.

Devrim Yaman

Siyah Antilop, artık ilk okuyanına dönmeli; Can’la yeniden geleceğe doğru koşmalıydı.

Öğretmenler günümü kutlayan tüm öğrencilerime, meslektaşlarıma ve dostlarıma teşekkür ediyorum.