Bakmayın siz şimdi bir şehirde yaşayıp da, birilerinin bizleri gerçekten şehirli zannettiklerine… Zamanla köyde yaşadığımız bazı unutulmaz, güzel ve mizahî anıları özlemle, sevgi ve saygıyla hatırlıyor, arkadaşlarımıza anlatırken ağızlarımız gevilene kadar gülüyoruz!..
Yukarıdaki başlık altında seri şekilde bu anıları “Arkası Yarın” programlarına benzer şekilde yazacağız, bizler gibi köy özlemi içindeki arkadaşlarımız lütfen takip etsinler, hatta bunların unutulmaması, yeni nesillere aktarmak için, kesip de saklasınlar… İşte ilk yazı:
Damızlık Boğa !?
Hayvancılıkla geçinen, gür saçlı erkekleri olan “Kâküllü Köyü” adlı bir köyümüzde kıtlık yılları başlayınca, paraya sıkışan köylüler önce ahırlarındaki boğaları satmaya başlamışlar… Bahar gelince, tıpkı “Mart Kedileri” gibi inekler de kızgınlaşmış, yavru doğurmak üzere boyuna böğürüp, kendilerini bir boğanın duyup, ipini kırarak gelmesini beklemeye başlamışlar…
Köylüler duruma uyanıp, kızgın ineklerini alarak komşu köylerdeki boğalarla çiftleştirmeye koşar olmuşlar… Aradan geçen zamanda, komşu köydeki boğa sahiplerinin burunları büyümüş, bu çiftleşme ücretlerine zam yapmaya, bir de inek ve adam seçmeye başlamışlar… Bu sıkıcı ve yorucu durumdan bunalan köylüler, köyde sadece Muhtarda kalan, ama o da kendi inekleri dışında kimseye vermediği güçlü bir boğası varmış… Bir gün Köy Muhtarını kahveye çağırıp, olanı-biteni anlatıp, bir çözüm bulunmasını istemişler…
Uzun tartışmalardan sonra, yaklaşan Muhtarlık seçimini de ona hatırlatıp, bu boğayı herkesin ineğine çekmesine ikna etmişler… Bakımı yerinde olsa da, trafik o kadar yoğunmuş ki, artık boğa durmuş, yorulmuş, kimsenin ineğine bakmaz olmuş…
Köylüler yine toplanmışlar, aralarında para toplayıp, Muhtarı da ikna edip, köye bir veteriner hekim getirmek için harekete geçmişler… Veteriner gelmiş, bazı ilâçlar verip, parasını alıp giderken; “Yahu bütün erkeklerinizin saçları gür, hepiniz kâküllüymüş, siz bu köyün adını Allah’ına kadar hak ediyorsunuz arkadaşlar!” deyip gitmiş… Ancak boğada bir hareket olmamış… Hekimi yine çağırmışlar; gelmiş, yine bazı değişik ilâçlar verip, parasını alıp gitmiş… Boğada yine tık yokmuş…
Veteriner hekimi yine çağırmışlar, başka bir çözüm bulması için yalvarıp yakarmışlar… Veteriner hekim; “Artık tek bir çare kaldı” deyip, çantasından bir kerpeten çıkararak, boğanın alnından bir tek tüy yolmuş, parasını alıp gitmiş… Köylüler bu harekete çok şaşırıp, pek de meraklanmışlar!? Ertesi günü boğa azmış, günde kaç inek getirdilerse, hepsini memnun ederek göndermiş… Köylüler şapkalarını havalara atarak sevinip, evlerine memnun halde dönmeye başlamışlar…
Aylar sonra yakın köylerde bir işi olan aynı veteriner hekim, defalarca tedaviye geldiği köyde ne var ne yok diye merak ederek bu köye de uğramış… Kahvede oturup çaylarını içerken veteriner sormuş: “Eee, kaç zamandır arayıp sorduğunuz yok, herhalde benim bulduğum yöntemden ve boğanızdan da çok memnunsunuz galiba?” demiş…
Bu soru üzerine, son derece memnun olduklarını gösteren köylülerin tamamı bacak çelip, birer de cigara zıkkımı tüttürerek, başlarındaki kasket şapkalarını çıkarıp masaya koymuşlar!.. Veteriner hekim hayretle görmüş ki; bütün erkeklerin o gür kâkülleri gitmiş, kafalarının ön tarafları da adeta kelleşmiş… O zaman veteriner anlamış ki, bu köylüler de, kendisinin o boğada yaptığı “Tüy Yolma” işini, bunlar da evde kendilerine yapmışlar!.. Keyifle geri dönerken, İlçeye kadar kahkahalarla gülerek bürosuna ulaşmış… 