Biliyorum, uzun zamandır bereketli Anadolu topraklarımızın yetiştirdiği Koca Yunus Emre şiirleri yazamadık. Gündem öyle hızlı gelişiyor ve değişiyor ki, artık başımız döner oldu ve biz hangi konuyu yazacağımıza şaşırıp kalıyoruz…
Efendim, son yıllarda genelde dillerinden Allah, Peygamber ve kutsal kitabımız Kur’an-ı Kerim’i düşürmeyen yöneticilerimiz tarafından yönetiliyoruz. Göreve seçilirken “İleri Demokrasi… Özgürlük… Bir Lokma Bir Hırka… Bizi Halk Seçti, Biz Burada Halk İçün Varız... Elitlerin Elinden Sizi Kurtaracağız…” diye diye oyları aldılar; şimdi etraflarında 1.500 koruma polisi, aile ve çocukları son model ciplerle gezerek, gemicikler alarak halktan koptular! Herhangi bir konudaki demokratik haklarını kullanmak için toplanan halkın üzerine her defasında TOMAlarla su sıkıp, binlerce gaz mermisi atıp, kaş yarıyor, göz çıkarıyor, kalanları Akreplerle toplayıp gidiyor, meydanlarda haklarını arayanları duman ediyorlar!..
Neyse, biz bu konuda Yunus Emre neler yazmış, gelin onlara bakalım:
Müslümanların hiç sevmediği Ebu Cehil için şöyle demiş: “Kara taşa su koyarsan/ Elli yıl ıslatır isen/ O taş yine kaskatıdır/ ‘Hünerli Taş’ olur değil…/ Taştan çıkar türlü sular/ Ayağında neler pişer/ Cahil gönül taştan beter/ Yola gelmez, gelir değil…/ Boz yapalak devlengece (alıcı kuş)/ Ekmek verme gündüz gece/ Onun işi köstebektir/ Salıp, ördek alır değil…”
Bir başka şiirinde şöyle diyor: “Kuru iken yaş olduk/ Ayak iken baş olduk/ Kanatlandık kuş olduk/ Uçtuk elhamdülillah…/ Dört kişidir yoldaşım/ Vefakâr arkadaşım/ Üçüyle hoştur başım/ Birine küsüp geldim…/ Ol dördün birisi can/ Biri din, biri iman/ Biri nefsimdir düşman/ Onla savaşıp geldim!..”
Bilginin, eğitimin, sabırlı ve mütevazı olmanın ne kadar erdemli bir iş olduğunu anlatan çok güzel şiiri de şöyledir: “İlim, ilim bilmektir/ İlim, kendini bilmektir/ Sen kendini bilmezsen/ Ya nice okumaktır..?/ Okumaktan murat ne?/ Kişi hakkı bilmektir/ Çün okudun, bilmezsin/ Ha bir kuru ekmektir!/ ‘Okudum, bildim’ deme/ ‘Çok tâat kıldım’ deme/ Eğer Hak bilmez isen/ Abes yere yelmektir!..”
En çok bilinen ve hepimizin çok sevdiği şiiri de şöyledir: “Şol cennetin ırmakları/ Akar ‘Allah’ deyu deyu/ Çıkmış İslâm bülbülleri/ Öter ‘Allah’ deyu deyu…/ Salınır Tûbâ dalları/ Kur’an okur hem dilleri/ Cennet bağının gülleri/ Kokar ‘Allah’ deyu deyu…/ Kimi yiyip, kimi içer/ Hep melekler rahmet saçar/ İdris, Nebî hûlle biçer/ Diker ‘Allah’ deyu duyu…/ Altındandır direkleri/ Gümüştendir yaprakları/ Uzandıkça dudakları/ Biçer ‘Allah’ deyu deyu…/ Ay’dan arıdır yüzleri/ Misk-i amberdir sözleri/ Cennet’te Hûri kızları/ Gezer ‘Allah’ deyu deyu…/ Miskin Yunus var yârına/ Koma bugünü yarına/ Yarın Hak’kın divanına/ Varam ‘Allah’ deyu deyu…” Ehh, bugünlük yeter herhalde? Ben de varam gazeteye de, köşemiz divanında ne yazarız bakalım, yarına Allah kerim..?
