Bize Batı’dan dayatılan ve bir Hıristiyan geleneği olan bu “14 Şubat Sevgililer Günü” sizin için bir şey ifade ediyor mu bilmiyorum ama, benim için hiçbir şey ifade etmiyor!.. Neden? Yahu sevgi veya sevgilinin günü, ayı, mevsimi, haftası, yılı mı olurmuş? Sevgi bir yürek ve vicdan işidir; her saniye, her salise, 365 gün o insan bünyesinde mevcuttur!..
Ben bu “Sevgililer Günü” meselesini, gıcıklık olsun diye bir gün gidip, rahmetli anama da sormuştum… Zati görücü usulüyle ve daha gözü açılmadık bir sığırcık yavrusu kadarken babamla evlendirilen güzel anam, bütün saflığıyla bana ne dedi biliyor musunuz; “Bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu, ben böyle şeyleri hiç bilmem, git de bubana sor, bunları o bilir!” demişti… Sadece bunu değil; seçimde oy atılacak muhtarı ve partiyi, kimin daha iyi lider olduğunu, ne alınıp-satılacağını, nereye ne zaman gidileceğini, kızı kime vereceklerini, oğlana kimi alacaklarını da hep babam bilir, rahmetli anam hiç karışmazdı…
Nedir sevgi: “İnsanı bir şeye, bir kimseye veya bir hayvana karşı yakın bağlılık ve ilgi göstermeye yönelten duygu” demektir…
Sevgili de; “Sevgi ve bağlılık duyulan, âşık olunan kimse; dost, yâr, canan…” demektir…
Günlerdir “Sevgililer Günü” diye reklâmlarla, haberlerle, çeşitli uyduruk etkinliklerle ve sile sile bitiremediğimiz cep telefonu mesajlarıyla bu işi hepimize hatırlatıp da körükleyen kimlerdi? Tabii ki pırlanta satıcıları, giyim-kuşam şirketleri, hediyelik eşya mağazaları… Neden? E canım ortalığın hali malûm, bu günler sayesinde biraz satış yapabilmek tabii!..
Bu reklamlarla azdırdıkları sevgili kadınlarımızı başlarımıza dert edip, -cebinde beş kuruşun var mı acaba- diye hiç sormadan, illâ bir hediye almamızı sağlıyorlar!.. Yahu cebimizde para olsa, ne diye illâ 14 Şubat’ı bekleyelim ki? Her Allah’ın günü sevdiklerimize birşeyler almayı biz de istemez miyiz? Hani biraz garip-gureba, hani biraz dar gelirli vatan evlâtları olsak da, o kadar da eşşek sayılmayız yani!..
Bugün 14 Şubat 2018 Çarşamba!.. İlçe pazarına gidip de, (maazallah bu emekli maaşımla et-ciğer-tavuk-balık filan değil) biraz ot-çöp-meyve-sebze filân alayım diye dışarı çıkmak istedim… Dışarıda bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyor, şimşekler çakıyor, gök gürlüyor, ortalık bir aydınlanıp bir kararıyor, yıldırımlar düşüyordu… Aklıma kötü kötü şeyler geldi; sanki Yüce Rabbim, yukarıdaki düşüncelerim nedeniyle benim dışarı çıkmamı bekliyor, beni bu yağmurlu havada görebilmek için çakıp çakıp söndürüyor, göremeyince daha da hiddetlenip, etrafa yıldırımlar yağdırıyormuş gibi geldi… Apartman kapısından geri döndüm, bu okuduğunuz yazıyı yazmaya başladım…
Yazının sonuna doğru ilginç bir şey oldu… Hani sık sık söylerim; “Şu şairlere her an gelen o ‘İLHAM’ denilen şey vardır ya, benim gibi ruhsuz bir yazara altı ayda veya yılda bir gelip, şöööyle bir uğrayıp gidiyor” der dururum ya? Yazının bitimine doğru bu ‘İlham’ geliverdi… İşte o duygularla aşağıdaki şiir ortaya çıktı… Umarım, “Güldür Güldür Şov”daki Şair Küçük Bilal’in şiirlerinden güzel olmuştur? Siz okuyun da, hani pek bir şeye benzememişse, aman kimselere duyurmayın, unutun gitsin, e mi? Şiirin adı “Sevgiliye” :
“Bugün bizim günümüzmüş sevgilim, Seviyorduk, evlendik ya işte! Kırk yedi yıldır evliyiz be ya? Bu günü illâ biri mi söylemeli? Bunca yıldır hiç ayrılmadık ya işte!.. Komşu Hışır Osman, yüzük almış karısına, Bu yüzden pek öfkeliymişsin bana!? O herif eşini seviyor idiyse eğer, Her gün attığı okkalı dayaklarla, Ayda bir baba evine kaçmalar neyin nesi!? Sevgi, yılda bir tek taş yüzük almak mı!? Hiç gönlünü kırdığımı hatırlamıyorum, Aşkımız tek taş yüzükle, pırlantaya mı bağlı? Gerçek seven benim, bilmiyor musun Nazlı? Kırk yedi yıldır hiç kırıp-dökmedim, Asıl ben seviyorum, seviyorum işte be!..”
