Aşırı dinci gruplar öyle ileri gittiler ki; Allah’ın yarattığı ve en doğal insan hakkı olan “Gülme” özgürlüklerini, özellikle de kadın ve kızlarımıza yasaklamaya kalkışıyorlar… Bu konuda size değerli yazar Soner Yalçın’dan bir alıntı sunuyorum:
Hz. Muhammed’in vefatından bir yıl önce en çok güldüğü olayın kahramanı, yine Nuayman idi.
Nuayman, arkadaşı Suveyb ve Hz. Ebu Bekir ile birlikte ticaret için Busra’ya gitti.
Busra’ya vardıklarında Nuayman, eşyaların başında bekleyen Suveyb’ın yanına gelerek, yiyecek istedi. Suveyb, “Hz. Ebu Bekir gelmeden olmaz” deyip reddedince, Nuayman; “Seni kızdıracak bir iş yapacağım” dedi ve az ileride bulunan deve tüccarlarının yanına gitti. Onlara; “Maharetli bir Arap kölem var, satın alır mısınız? Fakat o çok konuşkan biridir, belki size; ‘hür bir insanım’ diyebilir. Eğer almayacaksanız, kölemi bana karşı kötülük yapmaya sevk etmeyiniz” dedi.
Arap tüccarlar da; “Hayır; bu köleyi on deve karşılığında alırız” deyince, Nuayman develere doğru gitti, onları bağladı ve daha sonra alıcıların yanına geldi, Suveyb’ı göstererek: “İşte bu adam, buyurun alın” dedi. Onlar da Suveyb’a, kendisini satın aldıklarını söyleyince; “O Nuayman yalancıdır, ben hür bir insanım” dediyse de, Arap tüccarlar inanmadılar ve; “Tamam, o senin durumunu bize bildirdi” deyip, ipi boynuna geçirip, götürdüler.
Az sonra Hz. Ebu Bekir geldi. Durum kendisine anlatılınca arkadaşlarıyla gitti, develeri geri verip, Suveyb’ı kurtardı.
Sefer dönüşü olay anlatılınca, Hz. Muhammed gülmesineengelolamadı. Ve her seferinde olayı anlatıp anlatıp çok güldü.
Nuayman’ın şakaları, yüzyıllardır Müslümanları güldürmeye devam ediyor.
Tek şakacı sahabe Nuayman değildi. Abdullah b. Huzafe, Zeyd b. Sabit, Useyd b. Hudayr, Abdullah b. Muhammed b. Abdurrahman b. Ebi Bekr gibi şakacı sahabeler de vardı.
Ve ne yazık ki, yüzyıllar sonra İslam, cahiliye dönemine döndürüldü.
Kendine yapılan şakaları tebessümle-gülerek karşılayan sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed’in anılarını bile unutmuş görünüyorlar…” (Soner Yalçın-11 Ocak/ Sözcü.)
