Arapçadan dilimize girmiş olan Tanzim; “Sıraya koyma, düzenleme, düzeltme, yoluna koyma” demektir… (TDK Sözlüğü, Sayfa-1903.)
Son günlerde alıp başını giden sebze fiyatlarının önüne geçilemeyince, başımızdaki iktidar da, 1977 yılında CHP’li Belediyelerin başlattıkları bir yöntem olan “Tanzim Satışlara” başladı… İlk etapta İstanbul’da 50, Ankara’da 30 satış merkezinden bu tanzim satışlarla, halka ucuz sebze temin edilmeye çalışıldı…
İlk günlerdeki uygulama şöyleydi: Her aileye en fazla 3 kilo domates, 2 kilo hıyar, 1 kilo biber, 1 kilo patlıcan, 5 kilo soğan, 5 kilo da patates verildi… Sivri biber 6 TL’den, patlıcan 4,5 TL’den, domates ile hıyar 3 TL’den, soğan ve patatesler 2 TL’den, ıspanak da 4 TL’den satıldı… Pazarın yarı fiyatı olan bu sebzeleri belirlenen miktarda alabilmek için, halk çok uzun kuyruklar oluşturup, saatlerce sırada beklediler…
Böyle bir durum söz konusu olduğunda, nedense akıllara hep merhum İsmet İnönü’nün adı gelir… 1939-1945 yılları arasında hüküm süren “II. Dünya Savaşı” sırasında iktidarda olan CHP ve İnönü; meselenin iç yüzü, asıl sebebi hiç anlatılmadan, “Her şeyi karneyle sattırdı!” diye suçlanır dururlar!..
Yahu insanda biraz insaf olur!.. Tamam, biz ülke olarak bu savaşa girmedik ama, her gün diken üzerindeydik, tam 6 yıl sınırlarda bekledik!.. Bu süre zarfında ‘bir milyon’ gencimiz silah altındaydı, hiçbir üretim yapmadan sınırlarımızda düşman beklediler, 6 yıl boyunca hiçbir şey üretmeden, hazır ürünleri tükettiler!.. Bu durum bizim ekonomimizi kötü etkiledi!.. Her konuda mecburen tasarrufa gidildi, sıkıntılar çekildi ama, tam 50 milyon insanın öldüğü bu savaşta, bizim hiçbir vatandaşımızın burnu bile kanamadı!..
Savaş bittikten sonra, rahmetli İnönü bir seçim gezisi sırasında vatandaşlarla konuşurken, tembihlenmiş de gönderilmiş küçük bir çocuk İnönü’ye bağırır; “Sen bizi aç bıraktın, urbasız bıraktın!” der… Kurt politikacı İnönü vaziyeti hemen çakar, bunu rakip partililerin gönderdiğini anlar, çocuğa şefkatle yaklaşıp, başını okşar ve güler bir yüzle; “Haklısın evlâdım, ben sizi aç ve urbasız bıraktım ama, anasız-babasız bırakmadım yavrum!” der…
Felsefecilerin ünlü bir sözü vardır; “Her şeyi kınayan insan, bu kınadıklarını kendi de yaşamadan asla ölmez!” derler… Başları sıkıştıkça merhum İnönü’yü kınayanların, zamanla aynı olayların kendi başlarına gelmesi sizce tesadüf mü acaba?
Bir başka garip olay da şu: Merhum Özal döneminden beri gariban halkımızın canına okuyan bir vergi var: “Özel Tüketim Vergisi (ÖTV.)” Ne demektir ÖZEL: “Yalnız bir kişiye, bir şeye ait veya ilişkin olan, sadece bir kişiyi ilgilendiren” demektir… İyi de kardeşim, bu devlet elektrikten, doğalgazdan, ekmekten, yağdan, tuzdan, bebeklere verilen sütten bile ÖTV alıyor!.. Bunlar bir kişiye özel ihtiyaçlar mıdır, yoksa herkese gerekli ‘genel ihtiyaçlar’ mıdır!? Bunlar herkese lâzım olan ‘Genel Tüketim’ değil midir!?
İşin iyice garibi de; bu ÖTV sadece ‘pırlantadan’ ve denizde yatı olanların aldıkları ‘mazottan’ alınmıyor, iyi mi? Asıl ‘özel tüketim’ bunlar değil mi, ha!? Esasen ÖTV sırf bunlardan alınmalı değil mi? Milyonlarca asgari ücretli pırlanta mı alıyor, yat mı kullanıyor!? Bunun adı sizce de “Genel Tüketim Vergisi (GTV)”olmalı ve garip-gurebadan asla alınmamalıydı!.. Ama nerede onu yapacak halk adamları? Ufukta umut var mı bari, umut!?
