“Savaş Çıkarmaya Gidiyom, Dönücem!..”

Cumhuriyet’in haberine göre; Vali Güngör Azim Tuna bandoya haber göndererek, 10. Yıl Marşı’nın çalınmaması talimatını veriyor ve marş da çalınmıyor tabii...

Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç; geçenlerdeki bir törende  “Ben Mehter Marşı’nı 10. Yıl Marşı’na tercih ederim” dedi ya... Vali Bey bu şekilde büyüklerine layık olmaya çalışıyor.

Bu arada bir de 30 Ağustos töreninde Bergama’da Türk Bayrağı geçerken ayağa kalkmayan bir Savcı hadisesi var.

Cumhuriyet’e, Atatürk’e, ulusal simgelere hakaretler çoğalıyor. Çünkü ardında, gizli iktidar teşviki var. Bu hareketler asla kınanmaz, terbiyesizlik edenler ileride sessiz sedasız daha iyi görevlere getirilir. Ulusal değerlere saygısızlık bu şekilde teşvik edilir” diye yazıyordu…

 Savaş; “Devletlerin diplomatik ilişkilerini keserek giriştikleri silâhlı mücadele, harp, cenk” demektir…

Barış ise; “Uyum, karşılıklı anlayış, hoşgörülü, kavgasız bir çözüm ortamı” demektir… 

İyi de, biz bunların hangisini tercih edersek, kurtarıcımız ve kurucumuz Atatürk’ün; “Yurtta Barış, Dünyada Barış… Mecbur kalmadıkça, her savaş bir cinayettir!” sözlerine uymuş oluruz?

Barış akılla; savaş ise güç, kuvvet ve silâhla yapılır, tercihimiz hangisi olmalı?

Barış; herkese saygı, üretim, huzur, eğitim, endişesiz şekilde çağdaş gelişme demektir.

Savaş ise; “ölüm, kan-revan, ateş, yaralı, sakat, kör, tecavüz, bir sürü dul ve yetim kalan insan, yıkım ve yoksulluk” demektir!.. Yetmedi mi tarihimiz boyunca yaptığımız savaşlar!? Yetmedi mi milyonlarca şehit, gazi, dul ve yetimler !? Bu Suriye ile neyin savaşı bu !? Bize ne !? Artık 15. veya 16. Yüzyılda değiliz! Milenyum yılında ve 2013’teyiz, dikkatinizi çekerim… İkide bir çıkıp da, Kayıkçı Kul Mustafa ağzıyla;

“Genç Osman dediğin küçük bir uşak,

Beline bağlamış ibrişim kuşak,

Askeriye içinde birinci uşak

‘Allah Allah’ deyüp geçti Genç Osman!..

Eğerleyin kır atımın ikisin,

Fethedeyim düşmanların hepisin,

Sabah namazında Bağdat kapusun,

‘Allah Allah’ deyip, açtı Genç Osman!..”  diyerek, ya da; 

“Düşman Tuna'yı atladı,

Karakolları yokladı,

Osman Paşa'nın kolunda,

Beş bin top birden patladı...

Tuna Nehri akar gider,

Etrafını yıkar gider,

Şanı büyük Osman Paşa,

Düşmanları kırar gider...”  diye diye, savaş çığlıkları atmanın şimdi ne yeri, ne de sırası değil sayın büyüklerimiz !.. Biz komşularımızla savaş – mavaş istemiyoruz!..                                                                                                                      Bir zamanlar Padişahın adamlarının iki oğlunu alıp gidip, cephede ikisi de ölen, bu sefer üçüncü oğlunu götürmeye geldiklerinde, köylü Değirmenci Ali’nin söylediği şu söz çok manidardır: “Vermiyorum ulan üçüncü oğlumu!.. Padişah efendinize gidin söyleyin de, Değirmenci Ali’nin ‘Şeyine’ güvenip de, sağa sola savaş açıp durmasın, artık yeter! Bu sefer vermiyorum lan oğlumu, gitsin de kendisi ve onun oğulları savaşsınlar!..” Umarız aklıselim galip gelir de, dünya ve ülkemiz yeni bir maceraya atılmaz…