Hani meşhur bir söz vardır; “Bozuk saat bile, günde iki defa doğruyu gösterir” derler ya?
Geçenlerde bir arkadaşımın çağrısı üzerine içkili bir lokantaya gitmiştim. Yemeğimizin sonuna doğru, eşi rahatsızlanan arkadaşım evinden çağırıldı ve hemen ayrıldı… Ben de kalkıp tam mekândan ayrılacaktım ki; biraz uzaktan tanıdığım, ama pek samimiyetim olmayan Mustafa ağabey kolumdan tutup; “Hocam, acelen yoksa biraz konuşabilir miyiz?” dedi.
Ona; “Biraz geciktim ama, tabii ki konuşabiliriz ağabey, buyurun” deyip, yarım şekilde masasına oturdum. Bir miktar sarhoştu, belli ki doluydu? Konuşacak, açılacak, derdini dökecek birini arıyordu, hesapta olmayan piyango bana vurmuş, abimiz de beni ele geçirmişti, başladı konuşmaya:
“Hocam, ben seni çok severim. Şimdiye kadar pek diyalogumuz olmadı ama, biz aynı partiliyiz… Gazeteyi buldukça ilk senin yazılarını okurum ve çok beğenirim… İyi ama, ben içiyorum sen bakıyorsun, böyle olmaz” dedi, garsonu çağıracağı sırada;
“Mustafa ağabey, biz yeterince içtik, sağol ben içmeyeceğim artık” dedim.
“Yoo valla olmaz, garsooonn!.. Bir duble rakı getir Hocama” dedi. Dilleri buruluyordu, kararlıydı, fazla itiraz edemedim…
Anlatmaya devam etti; “Bak seni severim, ama benim kafamı bozan bazı şeyler var… Hadi şerefe… Bak, bizim Belediye çok lüzumsuz anonslar veriyor… Biri Pazar sepetini kaybetmiş de, biri evinin anahtarını düşürmüş de, biri köpek eniğini kaybetmiş, biri de yolda 10 lira para bulmuş da filân… Yahu, 10 lira paradan ötürü, bir Pazar çantasından ötürü 20 Bin kişi rahatsız edilir mi? Bir de düzgün anons yapmıyorlar, isimleri anlayamıyoruz yahu! Bana ne, bize ne bunlardan kardeşim!? Doğru mu, ha!? Bunları yazmanı rica ediyorum, hık…”
“Tamam Mustafa ağabey, derdin buysa yazarız tabii, biz ne diye varız?”
“Ama bak, bitmedi Hocam!.. Şu banka kredi kartı faizleri çok yüksek! Ben biraz açıldım, bir türlü ödeyemiyorum, hık… Geçen günü köydeki eski evi satayım dedim, benim kaşık düşmanı yengen karşı çıktı, çocuklar da sattırmadı, iyi mi!? Borç yüzünden intihar mı edeyim? Ülen hepiniz paralarımı harcarken ben iyiydim ya? Bunları da yazmalısın Hocam” dedi…
Tatsız muhabbet gittikçe kötüye gidiyor, durduk yerde başımı ağrıtıyor, abinin esas meramı da yavaş yavaş ortaya çıkıyordu…
“Hadi şerefe… Bak bilader; bana madik atan iki biraderimden biri köyden göçtü de kurtuldu, diğerini hastanelik ettim! Şimdi beni görünce, yüz metre ötemden geçiyor, hık… Miras paylaşımında bana büyük kazık attılar! Sarhoş kafayla attırdıkları imzalar başıma belâ oldu, bunları da yaz bilader, olur mu?” dedi, üst üste esnedi ve sızıp kaldı…
Ben yavaşça kalkıp garsonu çağırdım; Şu 10 lira benim içtiğim bir duble rakının parasıdır. Ayılır da beni sorarsa eğer; ‘Karakoldan çağırdılar, acilen oraya gitti’ dersin, hadi bana eyvallah” deyip ayrıldım…
Kim bilir böyle olaylar sizin de başınıza kaç defa gelmiştir? Deve üstündeki insana kuduz köpek dalar mı? Dalar… Deniz ateş alır mı? Alır… Ummadığınız anda başınıza geliverdiğini görüyor, böyle olumsuz piyangolardan kaçamıyorsunuz işte… Ama sarhoş da olsa, tıpkı bozuk saatin bile günde iki defa doğru zamanı gösterdiği gibi, bu sarhoş abimizin de doğru söylediği şeyler vardı da yazmadan geçemedim, sizin başınızı da ağrıttıysam özür dilerim…
Sakin KOŞAR…
