23 Mart 2015 tarihinde bir Alman yolcu uçağı, içinde 144 yolcu ve 6 mürettebatı ile Fransa’nın güneyinde dağa çarparak parçalandı ve 150 kişiden hiç kurtulan olmamıştı ya?
26 Mart günü uçağın neden düştüğü, bulunan karakutusunun çözümü ile anlaşıldı, bütün dünya şok yaşadı: Meğerse, Alman olan ikinci pilot uçağı bile bile düşürmüş… Uçağın seyrini otomatik pilota bağlayan kaptan pilot, kabinden bir süreliğine dışarı çıkmış.
Dönüşünde kabin kapısını açamamış; tıklatmış, yumruklamış, tekmelemiş, bağırmış, ama ikinci pilot ona cevap bile vermemiş, uçağı alçaktan uçurmaya başlamış… Bu arada uyanan yolcular da feryat etmeye başlamışlar ama, 8 dakikalık irtifa kaybı sonunda uçak sarp dağlara çarparak parçalanmış… Böyle psikopat pilotlara her zaman rastlamak mümkündür…
Uçakta bulunan 20 sporcu öğrenci ve iki öğretmenleri, okullarında yaptıkları iddialı bir kur’a çekme sonucu seçilmişler de, bu uçağı binme hakkını elde etmişler, sevinç içinde başka bir ülkeye gidiyorlarmış…
Ve uçakta bir Türk asıllı iş kadını; Alman, İspanyol, Hollandalı iş adamları, turistler ve umutla tedavi için başka ülkeye giden hasta insanlar varmış… Hepsi para vererek, tercih ederek bindikleri uçakla, meğerse kendi ölümlerini sağlayan ‘Azrail’i satın alarak binmişler de, haberleri yokmuş, ne acı bir durum değil mi?
Hayat böyle bir şey işte… Belki sağ – salim istedikleri yere ulaşsalar; hastalar iyileşecek, iş adamları çok iyi kazançlarla geri dönecekler, sporcu öğrenciler de büyük rakamlarla, başka ülkelerden transfer teklifleri alacaklardı belki, kim bilir?
Ama ecel onları kendi tercihleri, kendi paraları ve kendi şansları ile bir dağ yamacında yakaladı ve bir daha bu dünyada olamayacaklar…
Her zaman söylüyoruz, yazıyoruz: Bu kavanoz dipli dünya, işte böyle bir dünya… Bir gelen pişman, bir de gelmeyen… Kimi tadından yiyemiyor, kimileri de onulmaz acılardan… Bu yüzden bu yaşamı fazla ciddiye almamak da gerekmiyor mu? Acıları da, tatlıları da, şansları da, talihsizlikleri de fazla büyütmemek gerekmiyor mu, ha?
Nerede, nasıl, hangi koşulda tam güvenlik içinde olduğunuzu sanıyorsunuz ki? Hiç birimizin yarına çıkacağı belli mi? Binlerce koruma tutsanız, belki saldırganlardan kurtulursunuz da; olduğunuz yerde bir salgın hastalık mikrobuna yakalanmayacağınızın, kalp krizi geçirmeyeceğinizin, duvar dibinde bir kiremidin, yukarıdan geçen bir helikopterin, miadı dolmuş bir uydu parçasının veya bir meteor parçasının kafanıza düşmeyeceğinin bir garantisi var mı? Ya da deprem olmayacağı, tepenize yıldırım düşmeyeceği ne malûm !?
Yaşam böyle bir şey işte… En iyisi sizler, yaşamın sürprizlerini fazla büyütmeden, olan-biteni de çok fazla önemsemeden, Yüce Dinimizin; “Hiç ölmeyecekmiş gibi çalışıp, yarın ölecekmişsiniz gibi de ibadet ve iyilik edin” dediği gibi davranın…