SANCILAR VE YAŞANANLAR İÇİNDEN

Bir şey söylemek ve söylememek arasında sıkışan bir dilin cümlelerini döküyorum satırlara. Uzun zamanlı bir yoldaşın kopuşunu izliyorum benden. Hem de bu kendi yaptıklarımın acılı hüzün tablosunu apaçık koyuyor önüme. Sanki dilimi benden söküp almışlar gibi suskunluğa, o suskunluk içimde çığlığa dönüşüyor. Tüm eylemlerimin dili olsa anlaşılır mıydım bilmiyorum. Ama beni bitiren noktada suskunluklarım ağır geliyor. Bu yaşamak eyleminden daha zor bir zaman ve sanki tüm dünyam orada duruyor. Tonlamaları ayrı hayatın. Aklımdakiler ve dilimdekiler çok farklı lügatlara sahipler. Kaçışı yok ruhumun bedenden. Sancılarım ve yaşamım ayırt edilemez bir kargaşa halindeler. Ve hangisi konuşsa eksik kalıyor benden. Bir yanım içinde hayatın büsbütün diğer yanım olduğunca tuzak. Olabildiğince uzak...