Yusuf Hayaloğlu 1953’te Ovacık, Tunceli’de doğdu. 3 Mart 2009; İstanbul’da öldü.,. Zaza asıllı Türk şair, şarkı sözü yazarı ve ressam… Parasız yatılı sınavında Türkiye ikincisi oldu ve Haydarpaşa Lisesi'nde yatılı okudu. Bir kısmı Elâzığ’da geçen lise eğitiminden sonra İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde resim eğitimine başladı. Bir yandan da Cağaloğlu matbaalarına grafik işleri ve bijuteri atölyelerine takı ve aksesuar modelleri yapıyordu. 1972 yılında üniversite eğitimine ara vererek evlendi. Askerliğini Bornova, Burdur ve Konya 2. Ordu Karargâhı'nda ressam olarak yaptıktan sonra Elazığ’da ulusal bir gazetede muhabirlik yaptı. Kız kardeşi Gülten, 1986 yılında Ahmet Kaya ile evlendi, şairin de hayatı değişti; İstanbul’a yerleşti, derbeder şekilde yaşarken, üretken bir sanatçı oldu…
Yoksa saati mi şaşırdı bu hıyar?
Gerçi hiç saati olmadı ama
En azından birine sorar.
Cebimde bir lira desen yok,
Madara olduk meyhaneye!
Ah eşşek kafam benim,
Nasıl da güvendim bu hergeleye!
Gelse, balığa çıkacaktık,
Ne çekersek kızartıp birayla yutacaktık.
Kafamız tam olunca, şarkılar döktürüp
Enteresan hayallere dalacaktık.
Bu sandalı geçen hafta denk getirip,
Çalıntıdan düşürdük.
Arkadaşlar ısrar etti,
Biz de, ‘iyi olur, bize uyar’ diye düşündük?
Saat sekizde gelecekti,
Bana birkaç milyon borç verecekti.
Yoksa o nemrut karısı kaçtı da,
Onun peşinden mi gitti?
Eğer öyleyse yandık,
Gudubet gene yaptı yapacağını!
Geçen sene de merdivenden itip,
Kırmıştı Rıza'nın bacağını.
Abi, kadında boy şu kadar;
Kalça fırıldak, göz patlak, kafa çatlak!
Korkuyorum, bir gün ya kendini asacak,
Ya horlarken Rıza'yı boğacak!?
Bak şimdi acıdım; aşkolsun adama,
Ben olsam, vallahi baş edemem!..
Hele beş tane velet var ki boy-boy,
Allah'tan düşmanıma dilemem!..
Aslında iyi çocuktur Rıza, efendi huyludur,
Herkesin suyuna gider.
Yoksa kalıba vursan hani,
Tek başına on tane adam eder!..
Bir keresinde hiç unutmam,
Üç-beş zibidi haraca dadandı;
Rıza sandalyeyi kaptığı gibi,
Herifleri hastaneye kadar kovaladı!..
Aynı mahallede büyüdük, aynı kızları sevdik,
Aynı kafadaydık.
Orta ikiden bıraktık; matematik ağır geliyordu,
Bizse başka havalardaydık.
Aynı gömleği giyer, aynı sigaraya takılır,
Aynı takımı tutardık.
Fener'in her maçına iddialaşıp,
Millete az mı yemek ısmarladık!..
Bir tek askerde ayrıldık;
Bana Bornova düştü, ona Gelibolu.
Döner dönmez evlendirdiler,
En büyük salaklığı da bu oldu!..
Bense hiç düşünmedim, zaten param yoktu.
Hep tek tabanca gezdim.
Benim beğendiğimi anam istemedi,
Onun gösterdiğini ben sevmedim.
Neyse, bunlar derin mevzu...
Anlaşıldı, bu herif artık gelmeyecek.
Ufaktan yol alayım,
Anam evde yalnız, şimdi merakından ölecek!..
Gittim, vurup kafayı yattım;
Rüyamda gördüm, gülümseyerek geldiğini.
Ne bilirdim, yolda kamyon çarpıp da,
Hastaneye kavuşmadan can verdiğini!?
Vay be Rıza!..
Sonunda sen de düşüp gittin Azrail'in peşine!
Dün, boşuna günahını almışım,
Ne olur, kızma bu kardeşine!..
Öğlen kahvede söylediler; ‘Rıza öldü’ dediler,
Ne de kolay söylediler!..
Sanki dev bir taş ocağını
Kökünden dinamitleyip, üstüme devirdiler!
Ah dostum... O kocaman gövdene,
O beyaz kefeni nasıl kıyıp giydirdiler?
O zalim tabutun tahtalarını,
Senin üstüne nasıl böyle çivilediler?
Yani sen şimdi gittin, yani yoksun,
Yani bir daha olmayacak mısın?
Yani bir daha borç vermeyecek,
Bir daha bira ısmarlamayacak mısın?
Peki, beni kim kızdıracak,
Kim zar tutacak, kim ağzını şapırdatacak?
Peki, beni bu köhne dünyada,
Senin anladığın kadar kim anlayacak?
Ulan Rıza... Ne hayallerimiz vardı oysa,
Ne acayip şeyler yapacaktık:
Toto’yu bulunca dükkân açacak,
Adını “Dostlar Meyhanesi” koyacaktık.
Talih yüzümüze gülecekti be!..
Karıyı boşayıp, sıfır mersedes alacaktık.
Hafta sonu iki yavru kapıp,
Boğaz yolunda o biçim fiyaka atacaktık!
Ah ulan Rıza! Bu mahallenin
Nesini beğenmedin de öte yere taşındın!?
Ara sıra gıcıklaşırdın ama, inan ki
Benim en kral arkadaşımdın!..
Ah ulan Rıza... Ben şimdi
Bu koca deryada tek başıma ne halt ederim?
Senden ayrılacağımı sanma,
Bir kaç güne kalmaz, ben de gelirim!..
