Bu elim olay da, 24 Eylül 2014 Çarşamba günü meydana geldi…
Daha önce de bayrakları indiren, iş makinelerini ve bir haftada 27 okulu yakan bu karanlık kafalar, şimdi de Şırnak’ın Cizre İlçesi Cumhuriyet Parkı’nda bulunan Atatürk heykelini benzin dökerek yaktılar…
İki gündür kulak kabartıyorum; her konuda hemen tepkilerini ortaya koyan ne hükümetten, ne yandaş medyadan, ne de, “Alo Fatih”in gazetesinde kalçaları gözüken bir kadın fotoğrafı için bile gazeteye telefon eden şimdi Cumhurbaşkanı olan büyüğümüzden bile tık ses çıkmadı, iyi mi?
Her konuda ahkâm kesen, görüş bildiren sayın Bülent Arınç, Mehmet Ali Şahin, Hüseyin Çelik, Şamil Tayyar, Mehmet Metiner beyler, neredesiniz bakayım sizler!? Bu ülkenin kurtarıcısı ve kurucusunun heykelinin yakılması olayının, bu makamları sizlere bağışlayan o kişinin; yıllardır her günümüzü meşgul ettiğiniz el kadar bez parçası olan “TÜRBAN” kadar değeri yok mu!? Bu konuda söyleyecek birkaç sözünüz bile yok mu, ha!?
Yıllardır coşku ve heyecanla kutladığımız Milli Bayramlar, sayenizde “sıradan kutlama günleri” haline geldi… Cumhuriyet kazanımı olan KİT’ler, “Yeni Dünya Düzeni, Özelleştirme” aldatmacasıyla bir bir satıldı… Tabelâlardan “T.C.” yazıları kaldırıldı… Milli Eğitim’in bilimsel ve çağdaş okulları allak bullak edildi, İmam-Hatipler en cazip okullar haline getirildi… Türban Ortaöğretime kadar indirilip, harem-selâmlık uygulamalar yaygınlaştı… Kadına yönelik şiddet sayıları akılda tutulamaz hale geldi… Yalan-dolan-talan-rüşvet ve yolsuzluk aldı başını gidiyor, artık polisler hırsızı değil, hırsızlar polisi yakalar oldular, memnun musunuz!?
Okul kapıları önünde eskiden simit-şeker-gazoz satılırdı; şimdilerde esrar, bonzai ve uyuşturucu haplar satılıyor…
Sınır kapıları “Yol Geçen Hanı” gibi olup, ülke “Açık Pazar Yeri”ne döndü… Sonuçta ne mi oldu? Uluslararası uzmanlarca yapılan “Dünyanın En Mutlu Ülke İnsanları” sıralamasında, 135 ülke arasında Türkiye, ancak 97. sırada yer alabildi… İleri demokrasi getirdiğini ısrarla söyleyen ‘Dünya Lideri’ büyüğümüz, herhalde yarattığı bu çöküşle ne kadar övünse azdır…
Bugünlerde de işleri başlarından aşkın bu büyüklerimizin. Neden? E canım, her önüne gelen soruyor; “Bu IŞİD teröristleri, karşılığında bir şey almadan, günahlarını bile vermezler adama! Siz neler verdiniz de, o 49 rehineyi kurtardınız bakayım?” diye soruyorlar. Onlar da, her gün yeni bir şeyler üreterek, bu sorulardan yakalarını kurtarmaya çabalıyorlar!.. Öyle birdenbire, kendiliğinden ve IŞİD’in olmayan vicdanına, gökten zembille iyilik dolup da, “sırf spor olsun-gönüller sevinçle dolsun” diye vermediler ya rehineleri?
Orhan Veli’nin “Birdenbire” şiiri şöyledir:
“Her şey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün ışığı yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her şey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye başladı duman topraktan;
Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire.
Yemiş birdenbire oldu.
Birdenbire;
Her şey birdenbire oldu.
Kız birdenbire, oğlan birdenbire;
Yollar, kırlar, kediler, insanlar...
Aşk birdenbire oldu,
Sevinç birdenbire…”
Eh şiirde, şarkıda, masalda, romanda, filmde bunlar olur da; uluslararası böyle siyasî menfaat meselelerinde her şey birdenbire oluvermez, mutlak bir karşılığı olur…
Sakin KOŞAR…
