2015 yılı, Yaz mevsimi Haziran ayının ilk haftası; 07 Haziran Pazar sabahı…
Penceremin önünde, gazetemdeki bir haberi okumaya çalışıyorum… Haber aynen şöyleydi: “Fethiye’de görevli bazı okul müdürleri, mesai gününde 120 Km. uzaktaki Muğla AKP mitingine katıldılar. Orada mesai saatleri içinde, ellerinde parti bayraklarıyla çektikleri fotoğraflarını sosyal medyada paylaşınca, yakayı ele verdiler… Soruşturma açılan bu okul müdürlerinin, o güne ait ve hiç de hak etmedikleri ‘ek ders ücretlerini’ bile aldıkları ortaya çıkarıldı, soruşturma devam ediyor…” Bu habere güler misiniz, ağlar mısınız?
Karşıdaki evin mutfak penceresi altında buldukları bir parça ekmeğin başında iki kumru kavga ediyorlar, etraflarında uçan iki serçe de, ekmeği alıp kaçmaya çabalıyordu… O sırada, eşini trafik kazasında kaybeden alt komşu kadının günlerdir süren acı yasları duyuldu… Yan komşu balkonunda, kedisini seven çocuğun sesi, annesinin çemkirmesiyle kesildi… Bizim Hasan elinde tüfekle, üç horozundan birini birkaç gün önce kapan köpeğin, yeniden kümesinin yanına gelmesi için balkonunda pusuda bekliyordu…
Belediye hoparlöründen, bir mahallede ölen vatandaşın cenazesinin nereden kalkacağı ve yağış nedeniyle düğün yeri değişen bir çifte ait, yeni düğün yerinin anonsu duyuldu… Acısıyla tatlısıyla hayat devam ediyordu yani…
Kahvaltı için çağıran eşim, elimden gazeteyi alıp mutfağa gidince, mecburen ben de peşinden gittim… Kahvaltı sonrası erkenden oy vermeye gidecek, uzayan kuyruklarda vakit öldürmeyecek, sonra da, aslında olmayan önemli (!) işlerimize bakacaktık…
Kahvaltı sırasında içime bir hüzün çöktü… Üç çocuğumuzdan hiç biri, torunumuz bile yanımızda değil, biz iki yaşlı ‘canlı cenaze’ sessizce oturmuş; tıpkı iktidar partisi gibi, temelli gideceğimiz günleri sayıyor gibiydik… Birbirimizle muhabbet etsek batıyor, bir şey sorsak kabahat oluyor, eski günlerden bahsetsek hemen kavga çıkıyor, birimizin izlediği TV dizisi, birimizin hoşuna gitmiyor, elden ele gasp ve işgal edilip duran TV kumandasının bile başı dönüyor, bazen olmadık kanalları açıyor… Dışarı çıksam suç, evde dursam kabahat oluyor!.. Bir eşyayı tamir etsem acemi, etmesem beceriksiz olarak itham ediliyorum! Perdeleri açsam müebbetle, bardağı kırsam idamla yargılanacakmışım gibi geliyor… Çay istemem hata, kahve içmem kusur, magazin dergileri okumam “muzır neşriyat suçu” olarak karşılanıyor… Ulan ne mene bir baş belâsı imiş şu emeklilik hayatı yahu!?
Ertesi sabah yine penceremden kuşlara bakıyorum, özgürce uçuyorlar; ne genel seçim, ne GEÇİM dertleri var, ne emekli maaşlarının azlığı, ne de işsizlik ve eğitim problemleri var!.. Gazetelerime döndüm: “Aaa… Kılıçdaroğlu iktidar olamamış, gitti bizim iki emekli ikramiyesi!” diye bağırdım… Eşim geldi, yine elimden gazetemi kapıp gitti…
Yapmayın şunu yahu; elimden Yerel ve de Ulusal gazetelerimi almayın!.. Özgürce uçan kuşlar ve gazetelerim; onlar benim her şeyim, ben onlarsız yaşayamam, anladınız mı ulan!? Eski Roma döneminden beri bu gazeteler var, insanlar var oldukça da olacak!.. Bir sürü sanal gazete icat ettiler, tuttu mu? İnsanlar gene ellerine alıp, kıvırarak okuyacakları gazetelerini arıyorlar!.. Bu hep böyle olacak, böyle devam edecek! Uzak durun artık şu elimizdeki kalemlerimizden ve gazetelerimizden, anlaşıldı mı, ha!?
Sakin KOŞAR…
