Kimse kusura bakmasın ama, hani lâf aramızda; Osmanlı Padişahlarımız, Şehzadelerimiz ve atalarımız, eskiden de çok iyi içki içerlermiş…
Eğer öyle olmasa idi; büyük gezgin Evliya Çelebi'nin 1630'lu yıllarda yaptığı sayımda; bir adı da “İslâmbol” denilen İstanbul'da, “1.000'den fazla Şerbethane” (yani Meyhane) olur muydu?
Eğer öyle olmasaydı; Mısır, Gazze, Mekke ve Medine'yi 1517 yılında topraklarına katıp, Memlûklülerin elinden Halifeliği alıp Osmanlı Padişahlarına taşıyan, kutsal emanetleri İstanbul'a gönderen Yavuz Sultan Selim'in torunu, Kanunî Sultan Süleyman'ın Hürrem Sultan'dan doğma oğlu Padişah II. Selim'in adı “Sarhoş Selim” diye anılır mıydı?
Eğer öyle olmasaydı; Padişah IV. Murat, aşırı içki ve tütün tiryakiliğiyle anılır mıydı? Halkın da büyük kısmı tütün ve içki tiryakisi olmasaydı, bunları kullananların görüldüğü yerde kellelerinin vurulmasını emreder miydi? Sur dibi sarhoşu olan “Bekri Mustafa fıkraları” bu yüzden yüzyıllardır dilden dile geçmiyor mu?
“Muhteşem Yüzyıl” dizisinde de Sadrazam (Başbakan) Pargalı İbrahim Paşa, Malkoçoğlu Bali Bey, Matrakçı, Rüstem Paşa, Kadı Ebusuut Efendi'nin oğlu da sık sık kadınlı meyhanelere gitmiyorlar mı?
Uzun lâfın kısası, Osmanlı atalarımız da iyi içerlermiş…
Osmanlı Devleti, “Müskirat” dediği alkollü içkilerden vergi alır, bunun için de “Şarap Eminliği” denilen bir teşkilât kurmuştu. Rakıdan alınan vergi, tıpkı bugünlerdeki gibi, şarabın vergisinin hep iki katı olurmuş. Büyük şehirlere getirilen alkollü içkilerden gümrük vergisi almak için de, “Zecriye Gümrüğü” denilen teşkilâtı da kurmuşlardı.
Devlet paraya sıkıştığında, yine bugünkü gibi, hemen bu içkilerin vergilerini arttırır, bütçeye gelir elde ederlerdi. Bunların içinde en meşhuru Padişah III. Selim'di. “Nizam-ı Cedid Ordusu”nu kurduğunda, hemen içkilerin vergisini iki katına çıkarmış, masrafları oradan karşılamış, isyanlara en büyük zemini hazırlamıştı…
Padişahların çoğu Topkapı Sarayı'ndaki “4. Avlu” denilen köşkte demlenirler, içki servisi yapanlara da “Şarabdar” veya “Sakayan-ı Sim-i Hassa” denilir, her padişahın iyi sır saklayan ayrı şarabdarları olurdu…
Örneğin: Fatih Sultan Mehmet'in babası Padişah II. Murat, tahtı oğluna bırakıp da Manisa'ya dinlenmeye çekilirken, yanında öncelikle şarabdar sırdaşını götürmüştü…
Ortaasya'da yaşarken ve göç ettiklerinde, Türk atalarımız binlerce yıl önceden kısrak sütünü mayalayarak yapılan “Kımız” adlı içkileri içerlerdi…
Son yıllarda içki içen insanlarımıza kızanlar ve aşağılayanlar çoğalmaya başladı. Adam gibi içiyorlarsa, sana da bir zararları yoksa; sana ne, bana be kardeşim!.. Her koyun kendi bacağından asılır, kimseyi bu yüzden kızmaya, aşağılamaya ne hakkımız var!?
Ömer Hayyam, Bekri Mustafa, Neyzen Tevfik, Şair Eşref, Ümit Yaşar Oğuzcan, “Rakı Şişesinde Balık Olsam” diyen Orhan Veli Kanık ile “RAKI” adlı şiirinde “Köpek içerse hırlar/ Eşek içerse zırlar/ Kedi içse tırmalar/ Adam olanadır rakı…” diyen Necip Mirkelâmoğlu gibiler, eğer içmeselerdi bu güzel şiirlerini ve çok sevdiğimiz nüktelerini nasıl yaparlar, bu-günlere kadar hiç unutul-madan nasıl gelirlerdi ki?
Madem söz içkiden açıldı, Orhan Veli'den iki şiirle yazımızı bitirelim…
“İçkiye Benzer Bir Şey?”
“İçkiye benzer bir şey var bu havalarda,
Kötü ediyor insanı, kötü!..
Hele bir de hasretlik oldu mu serde;
Sevdiğin başka yerde,
Sen başka yerde;
Dertli ediyor insanı, dertli!..
İçkiye benzer bir şey var bu havalarda,
Sarhoş ediyor insanı, sarhoş…”
“Şanolu Şiir?”
“Kadehlerin biri gelir, biri gider,
Mezeler çeşit çeşit;
Bir sevdiğim şanoda şarkı söyler,
Biri yanıbaşımda,
İçer içer, ötekini kıskanır…
Kıskanma güzelim, kıskanma;
Senin yerin başka,
Onun yeri başka…”
