Geçenlerde bir toplantı için Muğla’ya gitmiştim. Gayet güzel geçen toplantı sonrasında, yanımda bir arkadaşımla, 1997’den beri sürekli köşe yazısı yazdığım “Devrim Gazetemize” uğradım…
Bizi kapıda karşılayan gazetemizin sahibi ve Başyazarı sayın Ünal Türkeş, daha “hoş geldiniz” bile demeden bir müjde verdi; “Sakin; senin yıllar önce yazdığın bir makalede anlattığın köylünüz Ömer Ağa ve onun Muğla Kebabı’nın yağlı tarafına yetişeyim derken cipi devirme hikâyesi vardı ya? Ben o kebap lokantasının sahibini buldum! Senin anlattıklarının hepsini hatırladı, bunların doğru olduğunu söyledi. Dedi ki; ‘ama o gün ben Ömer Ağa’dan kebap parası almadım, kebabı ben ısmarladım’ dedi bana. Adam yaşlanmış ama, dimağı yerinde maşallah” diye gülümsedi… O kadar sevinmiştim ki, anlatamam!.. Muğla’ya ilk gidişimde o lokantacıyı arayıp bulacağım…
Olay şuydu: 1960’lı yılların başında, haftanın her Perşembe günü, Bozüyük’ten Muğla pazarına, köyün ağalarından Selahattin Bey’in 1952 model, kısa belli cipi giderdi. Zati iki adet ön koltuk müşterileri hazırdı; Selahattin Bey ve ağabeyi Ömer Ağa…
Koyu CHP’li olan Selahattin Bey, Muğla’ya siyasî işleri için gider; Valiliğe, daire amirlerine gider, Parti ve Belediye Başkanları ile haftalık görüşmelerini yapardı…
Ömer Ağa’nın ise siyasetle, ticaretle, muhabbetle filân pek işi olmazdı… Onun bütün derdi, Şadırvan’ın alt tarafındaki tenekeci ve demircilerin arasında bulunan Sabah Lokantası’na erkenden varıp, çok sevdiği meşhur Muğla Kebabı’nın en yağlı yerinden bolca yemekti…
Ömer Ağa, bir Perşembe günü sabah erkenden cipin başına varmış. Cip şoförü Halil Karaman çok hastadır, ateşler içinde yanmakta ve başını kaldıracak mecali yoktur… Ömer Ağa beyninden vurulmuşa döner. O devirlerde cip şoförü bulmak, büyük ikramiyeyi bulmak kadar zor bir iştir…
Ama Ömer Ağa bu; düşünür-kaşınır, askerden yeni gelmiş olan Mehmet Dal ‘ınorduda cemse kullandığını duymuştur, hemen o aklına gelir. Bir adamını gönderip, Mehmet Dal’ı sabahın köründe cipin yanına getirtir. Mehmet Dal mırın-kırın edip, hiç cip kullanmadığını, sadece cemse kullandığını söylese de, Ömer Ağa’yı ikna edemez, geçer direksiyonun başına…
Beş-on dakika içinde Selahattin Bey, köyden birkaç hatırlı ve paralı kişi de gelip cipe dolarlar… Mehmet Dal, Yaradanına sığınıp kontağı çevirir. Takar vitese, yavaş yavaş Muğla yoluna vurur… Bozarmut’u geçince, Ömer Ağa sık sık yelek cebindeki köstekli cep saatine bakmaya başlar. Ara sıra da; “Biraz gaza bas oğlum Mehmet, kebabın yağlı tarafı gidiyor” diye sıkıştırırmış… Merdivenli’yi geçip, Akçaova Köyü yokuşuna sardıklarında; “Ülen kağnı arabası değil, cip yahu bu, biraz gaza bassana, kebabın yağlı tarafı gitti ya Memet!” diye bağırmış. Mehmet telâşlanmış, basmış gaza ama, viraja hızlı girince cipi devirmiş…
İçindekiler ah-vah ederken, Mehmet Dal beddualar ederek cipi bırakıp kaçmış. Ömer Ağa hemen cipten inip, arkadan gelen bir arabaya binip gitmiş. Koşa koşa lokantaya varıp, çok sevdiği kebabını yiyince, derin bir oh çekmiş. Hesabı ödemek için elini yeleğinin cebine atmış. A a a… O da ne!? Yeleğin yarısı cipte kalmış, diğer yarısı sırtındaymış, hem de paranın olduğu cep tarafı cipte kalmış, iyi mi?
Lokanta sahibine olanı biteni anlatmış. Ömer Ağa kös kös başka bir arabayla geri dönmüş, bakmış ki, devrik cipin kapı kolunda yeleğin diğer yarısı sallanıyor, parası da yerindeymiş… Sevinçle lokantaya geri dönüp parayı ödemek istemiş, ama lokanta sahibi almamış, helâl etmiş…
O bizim nüktedan Ömer Ağamızdı; kendisi ebediyete göçüp gitti ama, anıları kaldı yadigâr… Toprağı bol, mekânı Cennet olsun…
Sakin KOŞAR…
