Köy merkezindeki camii yanındaki eski ‘Bozüyük İlkokulu’nda 1960’ların başında öğrenciyken, 27 Mayıs 1960 askerî darbesi oldu!.. Bir süre sonra Bağyaka Köyü İlkokul Müdürü olan bizim köylü merhum Süreyya Buğday öğretmenimizin, Bozüyük Okul Müdürlüğüne atandığını duyduk; çok disiplinli ve çok titiz olan bu büyüğümüzün namı, kendisinden önce biz öğrencilere gelmiş, onun korkusu bizleri çoktan titretmeye başlamıştı...
Süreyya Buğday köyümüzde göreve başladıktan kısa bir süre sonra, Darbe Yönetimi bir karar alarak, köy muhtarlarının görevine son verip, bu görevlere her köyün İlkokul Müdürlerini ‘Muhtar’ olarak atadı!.. Çok çalışkan bir öğretmen olan Süreyya Buğday ‘Köy Muhtarı’ olduktan sonra; artık nüfusu artan köyün ihtiyacını karşılayamayan eski ilkokulun yerine, köyün girişindeki ‘Ereçöğürü Mevkii’ dediğimiz çayırlık olan hazine yerine taşımaya karar verdi!.. Hem yeni, hem geniş ve hem de büyük oyun bahçesi olan bu yerde inşaat için gerekli izinleri aldı, hemen yapımına başlattı...
Hiç unutmam, 1961 yılının 11’nci Kasım ayının 11’inci günü, saat 11.00’de; yani ‘11-11-1961, saat 11.00’de’ de, bu yeni okulun resmî açılışı yapıldı!.. Bizler o zaman 4. Sınıf öğrencisiydik, eski okulun bütün eşyalarını, kucağımızda günler öncesinden bizler aşağıya taşımıştık!.. Doğu’dan Batı’ya doğru uzunca bir binaydı, çok geniş ve yüksek beş sınıfı, ortada bir Okul Müdürü ve Öğretmenler Odası, bunların önünde de çok geniş, baştan başa bir salon yer alıyordu!.. Yüksekçe ve geniş merdivenlerden çıkılan okul binasının altında ise depolar-odunluk-kömürlük yer alıyordu... 23 Dönüm genişliğindeki arazisine bizler Üzüm Bağı, Zeytinlik, Dut Ağaçları, bütün okul çevresi duvar diplerine de, her öğrencinin adı yazılı olan Çam Ağaçları diktik, okulun Güneyine de, tıpkı ‘Kıbrıs Haritası’ şeklinde bir bahçe havuzu yaptık, bizden sonra onu ‘Paralelkenar Dörtgen-Baklava’ şekline getirdiler...
Biz bunları yeni okul heyecanı, zevk ve hevesle yaparken, bize her sabah zorla “Amerikan Süt Tozu” ile pişirilmiş sütleriyle, yine ‘II. Dünya Savaşı’ sırasında Amerikan Ordusu (NATO) depolarından kalma sarı peynir, soya yağı ve yine onların unlarından yapılma ekmekleri yedirirlerdi!.. Kimi öğrenciler bunu iştahla yerken, benim gibi ‘pimpirikli öğrenciler’ ise bunlardan nefret eder, kimsenin görmeyeceği yerlere dökerdik!.. Yahu, bizim zaten iki büyük ineğimiz vardı, her sabah evde bunların taze sütleri ve tereyağları ile kahvaltı eder, mis gibi kızarmış ‘Darı Ekmeği’ üzerine sürdüğümüz tereyağı veya keselenmiş yoğurtları yiyor; ayrıca annelerimizin ceplerimize koyduğu cevizli sucuk-kuru incir- kuru üzümle çok iyi besleniyorduk!.. Bana neydi elin ne idiğü belirsiz süt tozlarından, peynirlerinden, soya yağı ve bitli ekmeklerinden !? Bazen bunları bir köşeye dökerken yakalanır, öğretmenlerimizden ve özellikle Süreyya Bey’den ‘eşek sudan gelene kadar’ dayak yerdik !..
Bu işkence 1960’lı yılların sonuna kadar devam etti... Bir ülke insanlarının toptan sağlıklarıyla oynanması, herhalde böyle oluyordu!.. Çok sonraları duyduğumuza göre; bazı okulların duyarlı öğretmenleri tehlikeyi fark edip, bu Amerikan Yardımı gıda malzemelerini, yağmurlu günlerde bulanık akan derelere atmışlar, bazıları dondurmacılara parayla satmışlar, bazıları da suçüstü yakalanıp, mesleklerinden olmuşlardı... Ama nedense bu önemli konu üzerinde kimse yeterince durmadı, unutulup gitti, şimdiki yeni neslin bunlardan zerre kadar haberleri bile olmadı...
O yeni okulun büyük merdiveni başında olanları unutmamız mümkün değil: Her Pazartesi sabahı orada bayrak töreni yapılır, İstiklâl Marşı söylenir ve sınıflara öyle girilirdi... Ancak, bu tören sonrası hiç değişmeyen bir ‘Dayak Töreni’ de yapılırdı: Cumartesi ve Pazar günleri köyde suç işlemiş ve kayda geçmiş öğrencilerin isimleri tek tek okunur, bunlar merdiven başına çağırılır, geri kalanlar sınıflara sırayla alınırlar, suçlular da Okul Müdürü odasına sırayla götürülür; sinemaya giden, sapanla kuş avlayan-komşu camı kıranlar, bahçelere hırsızlığa gidenlerin tozları orada silkilir, sınıflarına gönderilirdi!.. Bizim dönemimizde her haftanın suçlularından ‘Ben, merhum Sacit Şimşek, Vahdettin Beçin, Nazif Güleç, Mustafa Gereme, Mehmet Bozdoğan, Hasan Bilgin’ orada yerimizi alır, diyetimizi öderdik!.. Derslerim çok iyi olmasına rağmen, Süreyya öğretmenim sırf bu yüzden beni ‘Şirret Koşar’ diye çağırır olmuştu... Şirretlikte en büyük rakibim ise Sacit Şimşek idi... Hey gidi günler hey, bu tür sıkıntılara rağmen, inanın o günleri şimdi çırayla arıyoruz, çırayla!..
