4 Nisan 2015 Cumartesi sabahı tam sakal tıraşımı olacaktım ki, telefonum çaldı. Arayan Asım Demirel’di… Donuk ve üzüntülü bir sesle; “Biraz önce haber verdiler; sabah sporu için koşu bandında çalışırken kalp krizi geçiren Okan Beçin’i kaybettik, hepimizin başı sağolsun Hocam” dedi…
Bir elimde telefon, bir elimde havlu, öylece kalakaldım…
Daha yaşı neydi ki? Daha çocuklarının mürüvvetini göremedi, daha düşündüğü işleri yapamadı, ne olmuştu da erkenden aramızdan ayrılmıştı ki?
Okan 1964 doğumlu, daha 51 yaşındaydı… Bozüyük Ortaokul Binasını yapmak için düzenlediğim “Birinci ve İkinci Gençlik Geceleri” etkinliklerimizdeki yıldız gençlerimizden biriydi: Hem değişmez sunucumuz, hem yarışma yöneticimiz ve hem de değişmez skeç oyuncularımdan biriydi… Yakasında karanfil, sırtında kareli ceketi, ayağında jilet gibi ütülü kumaş pantolonu ve pırıl pırıl ayakkabılarıyla; Orhan Boran’ı da, Halit Kıvanç’ı da, Mehmet Ali Erbil’i de aratmayan bir beceriyle sahnedeki görevlerini yapardı…
Son yıllarda besicilik ve inekçilik işine önem vermiş, büyük çapta üretime başlamıştı. Yaptığı işten çok kazançlı ve memnun muydu bilemiyorum ama, Ocak ayı başlarında arayıp; “Sizinle bir konuyu görüşmem gerekiyor Hocam, nerede buluşalım?” dedi… O gün öğleyin Devoğlu Lokantası’nda buluştuk. Hem yemek yedik, hem sohbet ettik…
Öncelikle diyabet (şeker) hastalığından ve kalp sorunlarından bahsetti. Sonra esas konuya geldi: “Hocam, Büyükşehir Belediyesi su faturaları hepimizin belini büküyor. Bu konuyu CHP İl Başkanı ve İlçe Başkanımıza ilettim, bir çözüm bulamadılar. Örneğin; 100 liralık kullanılan suyun yarısı kadar ‘Atık Su Bedeli’ diye, faturayı olmadık vergilerle şişiriyorlar. Bunu basında da dile getirmenizi istiyoruz” dedi…
Konuyu araştırdık, soruşturduk, Büyükşehir Belediye Yasaları böyleymiş ve zorunlu olarak uyguluyorlarmış… Ertesi günlerde seçim çalışması için gittiğimiz diğer İlçe insanlarımız da bu şişkin faturalardan şikâyet ediyorlar ve öfkeyle; “Bizim suyumuz dağdan masrafsız geliyor! Motopompla su çeken büyük İlçelerin su paralarını biz mi ödeyeceğiz!? Bu uygulama adaletli değil!” diyorlardı…
Neyse, bu mücadeleci kardeşimin son isteğine çare bulamamaktan oldukça üzgünüm. Umarım, ileride bunlar düzeltilir… Asıl mesele ise şu; giden bir daha geri gelmiyor!.. Bugüne kadar Bozüyük’te çok genç ölümü gördük: Süleyman Soylu, İbrahim Mavi, Ahmet Yüksel, Atıf Bozüyük, Raif Tütüncü, Özcan Kızıldere gibi… Şimdi de Okan Beçin… Giden gidiyor, ortalığı toparlamak, olanı-biteni yazmak da benim gibilere kalıyor!.. Çok üzgünüm dostlar, Yüce Allah hepsinin toprağını bol, mekânlarını Cennet eyler inşallah…
