Son yıllarda en ilgiyle okuduğum röportajlardan biri, sevgili Ayşe Arman'ın Hürriyet'teki, Gezi Parkı direnişinde görev yapmış olan 4 genç polisle, 14 Temmuz 2013 günkü röportajıydı…
Bir solukta okudum, hayretler içinde kaldım, aklımın kenarına gelmeyecek itirafları birinci ağızlardan duydum!..
Yaşları 22, 25, 28 ve 45 olan dört tane devletimizin polisi bunlar… İlk Gezi Parkı eylemleri sırasında devamlı olarak 60'ar saat evlerine gidememişler, uyuyamamışlar, çok sıkıcı, disiplinli ve sinirli bir ortam içinde görev yapmaya zorlanmışlar… Bir de onları dinlemekte yarar olduğunu düşünenlerdenim.
İşte röportajda söylediklerinden bazıları:
- Hiç öyle polis olmaya bir niyetim yoktu. 4 sene fizik okudum, araştırma görevlisi olmak istiyordum. Akademisyenlik şartları kapanınca, önce dershanede hocalık yaptım. Ama parası iyi değildi. Sonra polis alımları olduğunu öğrendim, başvurdum ve kazandım.
- Çevik Kuvvet olarak görev yaptım. 60 saat orada kaldım. Aklımdan geçen tek şey, 'görev bitse de evime dönsem' idi. Ama bitmedi…
- Polisin orantısız güç kullandığını düşünüyor musun, sorusuna; “elbette, aksini kim iddia edebilir?”
- Bize, bir görev veriliyor. 40 saat boyunca kaldırımda yatırılıyoruz. Yemek desen hak getire, yarım ekmek arasına kaşar-salam. Tuvalet desen iki tane, önünde 200 kişi kuyrukta. Sabahtan akşama kadar hakaret, taş, molotof yiyoruz. N'oluyor? Biz de insanlıktan çıkıyoruz.
– Gerçekten orada insanlıktan çıkıyoruz. Çıktık da. Vicdanımız rahat mı? Kendi adıma değil. Sosyal medyada yayınlanan bütün o şiddet görüntülerini ben de izledim. Kabul ediyorum, vahşet!.. Ben de bazı şeyler yaşadım, yaşattım, o görüntüleri televizyondan izlediğimde, “Bu, ben olamam!” dedim.
- Sen neler yaptın orada? “Yerdeki göstericileri tekmeledim. İstemeden yaptım. Ama aşırıya kaçtım.”
- Gaz sıkarken 45 derecelik bir açıyla sıkarız, ya da yerden sektirerek atarız. Ama bir an geliyor, her şey çığırından çıkıyor, o kadar saat çalıştıktan sonra artık kendinde olamıyorsun. Yüzlerce gaz sıktığında, bir kaç tanesi, sen istemesen de, birilerinin yüzüne gelebiliyor.
- Amirlerimiz; “Gereğini yapın!” dediler. Lâf bu! Bizim de aşırıya kaçtığımız oldu. Müdahalelerimiz, Çanakkale Destanı'na benzetildi, bu da utanç verici, tabii ki böyle görmüyoruz. Nasıl destan yazmış olabiliriz ki, karşımızdaki kendi halkımız. Çanakkale Destanı'na bağlamayı, suçu kapatma psikolojisi olarak değerlendiriyorum. Bizi orada, insan haklarına aykırı şekilde çalıştırdılar, biz de orantısız güç uyguladık.
- İnsanın içindeki şiddeti ortaya çıkaran da o uygunsuz şartlar. Bu olayla, teşkilat içinde polisin maruz kaldığı şiddet de açığa çıktı. Çünkü bize insan muamelesi yapılmıyor, böcek gibi görülüyoruz. Çünkü emniyette hukuk yok! Güya kanunları uygulayıcı olan teşkilatımız, kendi içimizde kanunları uygulamıyor. Ben, bir buçuk aydır olağanüstü şartlarda çalışıyorum. Hangi kanuna göre bu?
- İtiraz eden olursa, amirlerimiz; “Geç karşı tarafa, sen de bize taş at!” diyorlar. Vatan haini ilan ediliyoruz. Kendi haklarımızı arayamıyoruz. Aramaya kalktığımızda, teşkilatı kışkırtmakla suçlanıyoruz. Zaten biz, hakkında soruşturma açılmış polisleriz, sürekli sürülüyoruz…
- Hepimiz onca gün yıkanmamışız, artık kokuyoruz, iç çamaşırı dağıtıyorlar; don, atlet… Ben 57 saat kesintisiz görev yaptım, küçücük bir sehpanın üzerinde yattım. Canavarlaştırıldık, insanlıktan çıkarıldık. Dolayısıyla, patlama noktasına geldik. Polisi, öyle bir ortamda çalıştırırsan, tabii ki şiddet uygular…” diyorlardı…
Şimdi duydunuz mu zilin sesini? Bu nasıl ülke, nasıl teşkilât böyle? Sağol sayın Ayşe Arman, büyük bir çalışmaya imza atmışsınız ve hepimizi bilgilendirdiniz… Umarım bu işin yetkilileri de işin ciddiyetinin ayartına tez varırlar!.. Umarım!? 