Gece boyunca yağan yağmur durmuş, rüzgâr kesilmiş, sanki bütün bunlar o sabah okuluna ve işine gidecekler için durmuş gibiydi… Balkon penceremden dışarı seyrederken, bir yandan da çayımı yudumluyordum… Güzel bir sabahtı…
Patlak hoparlörlü bir kamyonet apartmanlar arasından ağır ağır ilerliyor, şoförü sürekli ve anlaşılmaz bir sesle; “Hurdacı geldi hanım, hurdaacııı!..” diyordu… Çöp bidonundan, ağzında bir parça artık yiyecekle atlayan alaca kediye doğru hızla koşan kara kedi, onun ağzındaki yiyeceği kapmak için kovalıyordu… Komşulardan biri işe gidiyor, biri de işten geliyor; penceredeki kız, koca ekranlı cep telefonuyla internetten alışveriş siparişi veriyordu… Şahin bakışlı bir anne, küçük oğlunun servis aracına binişini gözetliyordu…
Sırtıma kabanımı geçirip, iki ekmek almak için markete yürüdüm… Yolun iki kaldırımına da park etmiş araçların başında iki trafik polisi, biri fotoğraflarını çekiyor, diğeri de plakalarına bakıp bakıp, ceza makbuzunu dolduruyordu… Yanlarından hızla, patlak egzozlu, kemeri takılı olmayan ve de cep telefonuyla konuşarak geçen sürücüyü fark etmediler bile, çünkü işleri pek yoğundu!..
Ekmekleri ve gazeteleri alıp evime dönerken, yanımda bir sarı taksi durdu… Bir dairenin hangi apartmanda olduğunu sordular… Bildiğim kadarıyla tarif ederken, arkada oturanların birinin, İlçeye yeni atanan İcra Memuruna benzettim, biraz canım sıkıldı… Zile bastım, çalışmıyordu… Telefona davrandım, evde unutmuştum… Bir komşunun ziline basarak giriş kapısını açtırdım, eve girdim ama, bütün kahvaltı yapma iştahım birden kaçmıştı…
Doğruca çalışma odama geçtim, televizyonu açtım… Hep izlediğim haber kanalında yine reklâmlar vardı… Zati haberleri de, reklâmlardan arta kalan zamanları olursa eğer, ancak öyle yayımlıyorlar, biz de olanı biteni böylece duymuş oluyorduk…
Neyse, reklâmlar bitti, ilk haber şöyleydi: “Sözcü Gazetesi yazarları Emin Çölaşan ve Necati Doğru hakkında, İstanbul Savcılığı ‘FETÖ Sempatizanı’ suçlamasıyla bir iddianame hazırladı, mahkeme de bu davayı kabul etti!.. İddianamede; ‘FETÖ silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte… dolaylı destek verdikleri…’ ifadeleri bulunuyormuş… Bundan suçlu bulunurlarsa eğer, bu iki yazara 15’er yıl ceza verilecek” deniliyordu…
İyi de, biz böyle ifadeleri şimdilerde çökmüş olan Ergenekon ve Balyoz Davaları dosyalarında da sıkça rastlamıştık… Sonuçta ne oldu? Bu iddianameleri hazırlayanlar yurt dışına kaçtılar, suçlananların hepsi beraat ettiler ama, sağ kalanların yanlarına da hapis yattıkları-işlerinden ve ailelerinden ayrı kaldıkları yıllar kâr olarak kalmıştı… Tarih yine tekerrür etmeye mi başlamıştı, ne!?
Hani biri çıkıp gelip de bana; “Sen insan değil, bir Deve’sin bilader!.. İki gözün, iki kulağın, bir de kellen var değil mi? Develerde de bunlar var, e öyleyse sen devesin!” dese, yemin olsun dört ayağım, hörgüçlerim ve kuyruğum olmadığı halde ben buna inanırım!.. Ama Emin Çölaşan ve Necati Doğru’nun FETÖ’cü olduklarına vallahi inanamam!.. Bu suçlama aynen, dünyanın tersine doğru dönmesi, güneşin Batı’dan doğması gibi bir şey olur!.. Yahu bu adamların ömürleri, ölümleri pahasına bunlarla mücadele etmekle geçerken, nasıl olur da bu iki insana ‘FETÖ’cü denilebilir!? Bu çamur; ne onu atanlara yakışır, ne de bu iki insanın yakalarına yapışır!..
Televizyonu kapattım, olduğum yerde dondum kaldım!.. Akşam haberlerinde Fatih Portakal, bu aynı haber için şöyle diyordu: “Biz her zaman hukuka saygılı olduk, ama hiç kimsenin güvenliği kalmadığı anlaşılıyor, yarın bir gün beni de, seni de, onu da aynı şekilde suçlayabilirler!..” diyordu… İşte o gün, böyle bir gündü…
