NİSAN

Bugünlerde sabah- akşam, yağmur- çamur demeyin, atın kendinizi kırlara. Bir çiçeğin açışını izleyin, bir kuşun ötüşünü dinleyin: Kendisini görmediğiniz bir kuş için “Bu … kuşudur.” diyebilmenin hazzını yaşayın. Bir çiçeği kokusundan tanıyın. Bir oğlağın memeye uzanışını, bir kaplumbağanın, bir yılanın uyanışını, bir civcivin, kabuğunu çatlatışını seyredin. 

Haa! Böyle söyledim diye sakın yalnızca nisana takılıp kalmayın. Ben her mevsimin, her ayın ve günün bize farklı güzellikleri sunduğunu bilirim. Bu yüzden her mevsim evde olmaktansa yolda olmayı yeğlerim. Her fırsatta kendimi kırlara, dağlara derelere atarım. Yolum uzaksa hızlı yollardan bir tozlu yola sapıveririm. Gözüm renkte, kulağım seste, burnum rayihalarda yaşarım, öğrenirim ve yaşadığım coğrafyaya hayranlığımı iliklerimde hissederim.

“Çok şükür, çok şükür, çok şükür! Böyle bir coğrafyada doğduğuma ve yaşadığıma.” derim. 

Yazık ki söz, yaşadığım zamandan açılacak olursa sevincim söner. Refah adına, kalkınma adına, zenginlik adına gelecek kuşakların haklarını doymak bilmez bir iştah ile gasp edenlerle aynı zaman diliminde yaşamanın azabı çöker yüreğime.

Elbette bu dağları delik deşik edenlerle, bu ovaları, ırmakları zehirleyenlerle, bu denizleri lağım çukuru olarak görenlerle, aydınlanma bahanesiyle gökyüzünü karartanlarla son nefesime dek savaşacağıma ahtım vardır.

Bu çağ yamyamlar çağı.

Bu çağ insanoğlunun binlerce yıl içinde elde ettiği vicdan, hoşgörü, yetinme hak bilirlik, paylaşma gibi değerlerin ters yüz edildiği bir çağ.

Hukuk, en hak bilmezlerin elinde yalın kılıç.

Demokrasi her türlü eşitsizliğin, hırsızlığın, yalanın ve talanın sırça köşkü.

Bu çağ beslenmemizin, barınmamızın, düşüncelerimizin; hatta duygularımızın kör kuruşlar uğruna çok uzaklardan biçimlendirildiği bir çağ. 

Bu çağ değer yaratma değil, değer talan etme çağı.

Tüm bunları neden yazdım biliyor musunuz?

Bugün Cennet Koyu’ndaydım. Tepelerin nasıl yağmalandığını, denizin nasıl işgal edildiğini gördüm. Sözüm ona, bu binaları çok paraya satıp ülkeye döviz getireceklermiş.

Bodrum’un nüfusu 135.000. Konut sayısını tam olarak bilen yok; ama 300.000 dolayında olduğu söyleniyor. Kabaca kişi başına iki konut.

Dedem: “Beyni binayla, zina için çalışanların ruhu abat olmaz.” derdi. Gençliği , savaşlarda geçmiş, okumayı yazmayı bilmeyen dedemin, ne demek istediğini bu cennetleri soyup soğana çevirenler anlar mı acaba? 

Akşam üstü Mumcular’ın arkasında, Karapınar düzlüklerinde “Stonia Bodrum” u yaratan sevgili Ethem Genim, Facebook’a 20 dakika önce doğan bir kuzusunun videosunu koyunca, bir yanda cennet talancıları, bir yanda dişiyle tırnağıyla Karaova’larda cennet yaratanlar, dedim kendi kendime.

Sonra, İstanbul’ dan gelip yine oralarda üzümün, zeytinin, enginarın, çileğin en doğalını yetiştirmek için gecesini gündüzüne katan Selva İşmen Hanımı ; “Gelin otoyollara zakkum dikelim. Havadaki egzoz gazlarını emer.” diye çırpınan, “Parklarımızı, caddelerimizi yöre bitkileriyle yeşillendirelim. İthal ağaçlara, palmiyelere bi’dünya para vermeyelim.” diye belediye başkanlarının kapılarını aşındıran Can Pulak ağabeyi düşündüm. Doğaya saygıyı asla ihmal etmeden üreterek, havamıza, aşımıza suyumuza değer katan köylülerimize olan vicdan borcumu anımsadım. 

Biliyorum, çok azız ve bu çağ bizim değerlerimizin çağı değil. Ancak bir başka şey daha biliyorum: Bu dünya, varlığını değer yaratma üzerine kuranların yüzü suyu hürmetine talancılara, çıkarcılara direnecek, “Nisan”, bize o güzel insanların hatırına renklerin, kokuların, tatların ve kokuların hazzını yaşatmaya devam edecektir. 

Mademki “Dağlar nice yüksek olsa yol onun üstünden aşar.” demiş Emre’m Yunus, bizim de görevimiz yine onun demesiyle “Bu cihan cehennemini/ Sekiz cennet…” etmek olacaktır.