Yıllarca kendini dindar bir hoca gibi yutturan hain Fethullah Gülen’in tezgâhladığı “15 Temmuz Darbe Girişimi” sonrası hapse atılanlar arasında, Tercüman Gazetesi sahibi merhum Kemal Ilıcak’ın eşi ve aynı gazetenin yazarı Nazlı Ilıcak da vardı… Çok ağır hapis cezaları isteğiyle yargılanan bu yazarımız, Demirel ve Özal hükümetleri döneminde altın çağını yaşamış, herkesin akıl danıştığı bir merkez olmuş, bu işten ailecek çok da maddi menfaatler sağlamışlardı…
1970’li yıllarda azan anarşi karşısında, Ecevit hükümetleri döneminde, askeri ‘Darbe’ yapmaya davet eden 70 civarındaki yazısı bugün bile internette dolaşıyor!.. Bugün ise, FETÖ darbesi sonrası hapse düşünce, sayın Cumhurbaşkanı Erdoğan’a bir mektup yazdığı haberini aldık… Mektupta diyor ki; “…Yargıda bulamadığım adaleti, sizin yüreğinizde arıyorum… Bilmeden sizi kırdım ise çok özür diliyorum… Sık sık sizi ve saygıdeğer eşinizi düşünüyorum… Lütfen beni bu kuyudan çıkarınız!..” diyor…
Bu ülkede haksız yere nice insanlarımız hapislere düşürüldüler!.. Kimisi cezalarını sonuna kadar çektiler, kimileri intihar ettiler, kimileri onulmaz hastalıklara yakalanıp demir parmaklıklar ardında son nefeslerini verdiler, kimileri de mücadeleye devam edip bir süre sonra aklandılar!.. Ama hiç birisi böyle acze düşmüş, inancını yitirmiş mektuplar yazarak, kimselerden böyle ucuz yardımlar istemediler!.. Bu bir bünye ve yapı meselesi tabii…
Nazlı hanımın 1970, 1980 ve 1990’lı yıllardaki popüler günlerinde, özellikle Uğur Mumcu, Emin Çölaşan, Mehmet Ali Birand, Altan Öymen, Ali Sirmen, Oktay Ekşi… gibi solcu yazarlarla tartışmalarını hatırlıyorum da; hemen herkesi küçümser, fikirlerini bayat bulur, alay eder, hepsini hayal ürünü olarak gördüğünü yüzlerine söyler, iktidardaki efendilerinden büyük aferinler alırdı… O günlerde eğer, bir gün ‘adaletin kendisine de lâzım olacağını’ hiç düşünmüyordu… Sırf bu yüzden, şu son gönderdiği mektup, bu konumdaki birinin tam da ‘Ayıplı’ bir girişimi olmuştur!.. Bu işi, zamanında acımasızca eleştirdiği hiçbir sol düşünce insanları asla yapmazdı!..
Daha 13 yıl önce, 2006 yılında Manisa’da ‘Bölge Gazetecileri Toplantısı’ yapıldı… Muğla Gazeteciler Cemiyeti Temsilcileri olarak oraya merhum Başkanımız Ünal Türkeş ile ben temsilci olarak gitmiştik… Üç gün boyunca Manisa gezilerinde bizi hep Manise AKP Milletvekili ve Başbakan Yardımcısı sayın Bülent Arınç ağırladı, Vestel Tesislerini ve Tarzan’ın dağını o gezdirdi, her akşam yemekte bize eşlik etti, bütün toplantılarda önderlik etti… 54 Gazeteciden biri de sayın Nazlı Ilıcak’tı… Her ikisi de öyle anlayışlı, öyle makul ve öyle hoşgörülülerdi ki, demeyin gitsin!.. Sanki o açıkoturumlarda tartışan ve asla taviz vermeyen o sağcı ve muhafazakâr insanlar onlar değillerdi!..
Haberi duyunca çok düşündüm? Bugün kendisi gibi hapiste olan Selahattin Demirtaş, Eren Erdem, Cumhuriyet Gazetesi Yazarları, yurt dışında olan Can Dündar ve Burak Akbay’ın böyle bir mektup yazabileceğini düşünebilir misiniz? Ama bazıları her şeyi göze alıp, böyle mektuplar yazabiliyorlar işte…
Ne diyordu ünlü şairimiz Cahit Sıtkı Tarancı, 1943 yılında yazdığı “Hepsinden Beter” adlı şiirinde:
“Kimi insan derbeder/ Ömrünü heba edip gider…/ Kimisi maişet derdine düşmüş/ Rahattan bihaber…/ Olmayacak işler peşinde/ Kimisi taban teper/ Kimisi dul, kimisi öksüzdür/ Alınyazısı kahreder…/ Aklından zoru var kiminin/ Merhamet ister…/ Bense sevda çekerim/ Hepsinden beter!..”
Canım sıkkın, benden bugünlük bu kadar, kalın sağlıcakla…
