Eskişehir Anadolu Üniver-sitesi Edebiyat Fakültesi Sanat Tarihi Bölümü Başkanı Prof. Dr. Erol Altınsapan; Eskişehir'e bağlı Sivrihisar İlçesi'nde bulunan ve Nasrettin Hoca'nın oğlu Ömer'e ait olduğu sanılan taş sandukanın, yapılan bilimsel araştırmalar sonunda Nasrettin Hoca'nın kendisine ait olduğunu basına açıkladı…
Anadolu Üniversitesi olarak 2003 yılında yaptıkları arkeolojik kazılarda, Nasrettin Hoca'nın kızı Fatma Hatun'un mezarını bulduklarını söyleyen Prof. Dr. Erol Altınsapan; “50 yıl önce yapılan kazılarda bir taş sanduka bulunup, bunu Ömer'in sanıp, Ulucami Kütüphanesi'nde muhafaza altına almışlar. Anadolu Üniversitesi'nden Doç. Dr. Mehmet Mahur Tulum arkadaşımızın yazıları incelemesi sonucu, taşta; (Burada Yatan Kişi, Şemseddin Oğlu Nasrettin Hoca'dır) yazdığını belirlemiş. Bu mezar taşını da, Belediye Arşiv Odası'nda muhafaza altına almışlar” dedi… Saf eşinin ise, adı – sanı ortada yok…
Sivrihisar Belediye Başkanı Fikret Aslan da; “Nasrettin Hoca bizim buralıdır! Kendisi ve kızı Fatma Hatun için, Sivrihisar'a türbe şeklinde bir anıt mezar yapacağız” dedi…
Haberler aynen böyleydi… Ama yıllardır bendeniz de dahil, kaç insanımız o Konya'daki boş mezara dua ettik desenize, ne olacak şimdi?
Bu demektir ki; hep Konya dolaylarından olduğunu bildiğimiz Nasrettin Hocamıza, önümüzdeki günlerde sahip çıkan, bu haberleri kabul etmeyen diğer İlimiz Konya ve İlçeleri Akşehir, Beyşehir, Seydişehir'in; çok yakında Eskişehirlilerle kavgalarına şahit olursanız, kimse şaşırmasın diye söylüyorum…
Atalarımızın kurdukları Ana-dolu Beylikleri ve sonra büyü-yerek hepsini birleştiren Osmanlı İmparatorluğu'nun büyük bir ek-sikliği, bir müzmin hastalığı var-dı: “Arşiv tutmamak, tarihi değer-leri yeteri kadar korumamak!..”
Soruştunuz ve inceleyiniz; biz Osmanlı Tarihi bilgilerinin çoğunu Ruslar, Almanlar ve İngilizlerin arşivlerinden faydalanarak yazabildik…
Peki, neydi bunun sebebi?
İşte şuydu: Biz Türkler, Ortaasya'dan Anadolu'ya göçebe olarak, sürülerimizle ve at sırtında geldik. Heybelerimizde kurutulmuş et, çökelek, yufka ve kımız (at sütünden yapılan içki) bulunurdu. Evimiz, kıl çadırlardı… Yerleşik düzene Bizans ve Avrupalıların etkisiyle, yıllar sonra ve istemeyerek geçtik… Bu zor ve dağınık yaşam, bazılarımızda hâlâ devam eder…
Örneğin: Çoğumuzun cebinde mendil, tarak, düzenli cüzdan ve adres defteri filân hâlâ bulunmaz… Evlerimizin en önemli bölümü mutfak ve banyo iken, oraları düdük kadar dar yapar, lüzumsuz odaları geniş tutardık, değil mi? Ev içinde tuvalet yapmayı yıllar sonra kabullenebildik… “Zûlhane” dediğimiz banyolarımıza bir kişi zor girebilir, ısınma tertibatı da hiç yoktu. Şehirlerde bu uyum önceden başladı ama, kırsal kesimler ise son elli – altmış yılda bunları yapar oldu…
Demem o ki; biz bu “Yerleşik Düzen”e zor alıştık, arşiv tutma alışkanlığını çok sonra öğrendik. Bu yüzdendir ki; ünlü ozanlarımız Yunus Emre'nin 10 yerde, Karacaoğlan'ın 7 yerde mezarı oluşu, sırf bu düzensizliğimiz ve arşiv tutma eksikliğimizdendir…
Biliyorsunuz Muğlalı olma-sına rağmen, bazıları türkülere konu olan Yerkesikli “Kerimoğlu Eyüp Efe” ile Halikarnas Balıkçı-sı'nın anlattığı ve çoğumuzun da bilmediği Bodrumlu Kerimoğlu'nu bile karıştırıyor…
Neyse; inşallah son bilimsel araştırmaları herkes kabul eder de; 800 yıldır hayranlıkla fıkralarını anlatıp, birilerine ders vermeye çalıştığımız halk bilgesi Nasrettin Hocamızın nereli olduğu kavgaları yeniden yaşanmaz, kemikleri sızlamaz ve ruhu da rahata erer…
