Adı Yükselecek Demirel… Muğla merkez Göktepe’de 1945 yılında doğdu… Maliye’den emekli oldu ama, çok sevdiği basın ve sanat dünyasından hâlâ emekli olamadı… Başta “Küldeste” olmak üzere birçok şiir kitabını, Devrim Gazetemizdeki “Sanat Sayfası” ve köşe yazılarını, Muğla Yerel TV’lerinde yaptığı “Damla Sanat Akşamları Programları”nı bize emanet edip, fizikî olarak bu fani dünyadan göçüp giderken, manevi güzelliklerini de bizlere emanet ederek gitti…
Ben kendisini 1997 yılında Devrim Gazetesi’nde ilk yazılarıma başladığımda tanıdım, bir daha hiç ayrılmadık… Ne zaman görsem; şık takım elbisesi, kravatı, çantası sırtında, cebinin birinde Cumhuriyet ve Devrim Gazetesi, her sabah tıraşlı ve güler yüzü, bir elinde Samsun cigarası, kendisini daima bu hali ile hatırlayacağım…
Muğla’ya her varışımda ya Gazeteciler Cemiyeti’nde, ya Öğretmenevi Lokali’nde, ya Devrim Gazetesi’nde, ya da Muğla Kültür Evi’nde Ünal Türkeş, İbrahim Ergin, Sadettin Özbek ve de Nabide Kılınç hanımefendi ile sohbet ediyor, şiir üzerine tartışıyor bulurdum…
Dişlerinin yarısı yoktu, konuşurken bazen ağzından hava kaçırır, gülerken de ağzını kapatırdı… Bir gün kendisine; “Yahu üstat, sen delikanlı adamsın şu dişlerini yaptır artık, gülerken de ağzını kapamak zorunda kalma, dik dur, dik ve doğru konuş” diye takıldım…
Bana gülerek; “Haklısın üstat da, deveye sormuşlar ‘Neden boynun eğri?’ diye de, dev de onlara; ‘Zati nerem doğru ki, boynum doğru olsun’ demiş ya? Benimki de o hesap; nerem sağlam ki, dişlerim sağlam olsun… Damak yaptırıyorum, ağzımda durmuyor… İmplat yaptırıp, birkaç dişi çeneye çivileteyim diyorum, çivi çakılacak güçte çene kemiği yok… Hadi söyle, ben ne yapayım?” demişti…
Beni her gördüğü yerde söylediği kalıplaşmış soruları şunlardı; “Yahu üstat, senin yazılar bende marazî bir alışkanlık yaptı, nereden buluyorsun bu kadar mizah yazısı konularını? Filân yazını okurken elimden yine cigarayı düşürdüm halıyı yaktım, çay bardağını düşürdüm, yengenden fırça yedim!..” derdi. Ben de kendisine hemen; “Yahu üstat, benim yazıyı okurken açık araziye çık; ne halıyı yak, ne çayını düşür, ne de yengemden kavga ye be adam” derdim…
Değerli dostum Şair İbrahim Ergin ile Yükselecek Demirel; bazı şiirler, şairler ve Öz Türkçe bazı sözcükler üzerinde pek anlaşamazlardı… Ama sıkı dosttular, ayrı da duramazlardı… Şimdi Şair İbrahim Ergin, sanırım Yusuf Hayaloğlu’nun “Ah Ulan Rıza” şiirindeki gibi, Yükselecek Demirel’in ardından;
“Öğlen kahvede söylediler; ‘Rıza öldü’ dediler,
Ne de kolay söylediler!..
Sanki dev bir taş ocağını,
Kökünden dinamitleyip, üstüme devirdiler!
Ah ulan Rıza! Bu mahallenin
Nesini beğenmedin de öte yere taşındın!?
Ara sıra gıcıklaşırdın ama, inan ki,
Benim en kral arkadaşımdın!..”
dediği gibi, arkada kalan kendisi olduğu için, yaşadığı sürece aynen bu şiirdeki sözleri tekerleyip duracaktır artık..?Mezar taşına neler yazacaklar bilemiyorum ama; bir şairin, bir duygu adamının ölümü kolay kabullenilemiyor!.. Evindeki koltuğu, Cumhuriyet ve Devrim Gazeteleri olmayan ceket cepleri, Samsun cigarası öksüz; yazı köşesi bundan böyle boş kalacak… Değerli üstadım hakkını helâl et!.. Toprağın bol, mekanın Cennet olsun inşallah!..
