O bizim Muğla’nın ilk kadın gazete sahibiydi… O bizim çelik iradeli gazete patronumuz, o bizim büyüğümüz, bizim ablamız, bacımız, yengemiz, o bizim anamızdı…
Ben onu 2000’li yılların başında; değerli eşi Ünal Türkeş’in Muğla Gazeteciler Cemiyeti Başkanlıkları zamanında, iki dönem bu Cemiyet’in Yönetim Kurulu Üyesi seçildiğimde, buradaki ve Muğla dışındaki Cemiyet toplantıları sırasında daha iyi tanıma fırsatı buldum… Çünkü Melda yengem, bu tür toplantılarda, konferanslarda ve Cemiyet eylemlerinde eşini hiç yalnız bırakmadı, gazete sahibi olma sorumluluğu bilinciyle hep yanında oldu…
Ömürleri boyunca herkese örnek bir çift oldular, sıkı aile bağlarıyla, iki güzel çocuk yetiştirdiler… Sosyal yaşamları ve sosyaldemokrat düşünceleriyle, her türlü cemiyet toplantılarına katkıda bulundular… Muğla’nın yakın tarihini beraberce arşivlere kazıyıp, gelecek nesillere en bilinmedik ve en önemli bilgileri aktardılar… Muğla hakkında İl içi ve İl dışından araştırma yapan herkese, bolca tarihi doküman bıraktılar… Bu güzel meziyetleri sayesinde de, sanırım bizim Muğla ve civarında bu aileyi tanımayan tek bir kişi kalmamıştır…
Nerede, ne zaman görsem, elini öptüğümde hep şöyle derdi: “Şu şu konularda yazdığın yazıları okudum, görüş ve düşüncelerini beğendim; ama falanca konusundaki yazını hâlâ köşende göremedim, unuttun mu, kayda değer bulmadın mı yoksa?” derdi… O dediği konu da, mutlaka Gazeteciler Cemiyeti veya CHP konusundaki etkinliklerle ilgilidir…
Ben Yatağan ve Devrim Gazetelerinde 1997, Demeç Gazetesi’nde 2003’ten beri köşe yazısı yazıyordum… 2009 yılında bir ara köşe yazılarıma ara verdim… Malûm siyasi baskılar yüzünden de, bu işlerden yavaş yavaş uzaklaşmayı düşünüyordum? Tam o günlerde Gökova’da bir seçim toplantısı vardı… Yücelen Otel’in lokantasında Melda yengem, Ünal Türkeş, Ferhan Gülen ve Nabide Kılınç oturuyorlardı… Onları görünce hemen yanlarına gittim, elini öperken Melda yengem omuzumdan tutup; “Madem bu işi bırakacaktın, neden bizi yazılarının tiryakisi yaptın? Her gün gazeteyi elime aldığımda senin köşeni arıyorum, yeter artık, yazılarını bekliyoruz” dedi… Onu hiç kırmak istemezdim… Diğerleri de onu destekler şeyler söyleyince; “Tamam, yakında gönderiyorum” diye ağzımdan kaçırdım, yeniden yazmaya işte bu ağız boşluğum yüzünden başladım ve hiç aralıksız hâlâ devam ediyorum…
Melda yengem aklına koyduğunu yapan, mücadeleci, çelik iradeli ve her düşündüğünü herkesin yüzüne karşı söyleyen bir büyüğümüzdü… Kadere bakın ki, koca dünya bilimadamlarının bile başedemediği o amansız hastalığa yakalandı… Kolay lokma olmadığı için, o lânet hastalığı da epeyce hırpaladı, bünyesine geldiğine-geleceğine pişman etti, ama sonra ne oldu bilemiyoruz? Tek tesellimizse şu oldu; “Tanrı onu bizden daha çok sevdi, erkenden yanına aldı” demekten başka söyleyecek sözümüz kalmadı. Muğlalı 7’den 77’ye herkes oradaydı ve 15 Ekim 2015 Perşembe günü öğleyin, onu ebedi istirahatgâhına edâ edip, esas sahibine emanet edip de geldik…
Ben bir daha böyle Sonbaharlar, böyle yaprak dökümleri görmek istemiyorum!.. Doğu’daki şehitlerimizin acısı, Ankara Mitinginde katledilen insanlarımıza duyduğumuz yürek sızısı ve büyük usta Levent Kırca’nın üzüntüsü üzerine, bir de Melda yengemizin aramızdan erken ayrılışı, bizleri çok derinden yaraladı… Eminim ki toprağı bol, mekânı Cennet olacaktır!..
Türkeş Ailesi’ne taziyelerimi sunuyor, dost ve yakınlarına sabır diliyorum…
